Śliwki / szejkan

publixo.com 2 miesięcy temu

Najbardziej lubiłem te dni, kiedy lato zaczynało już ustępować jesieni. Słońce przyjemnie grzało w plecy, ale nie złośliwie, a delikatnie, po przyjacielsku. Drzewa uginały się od jabłek i gruszek, w których osy drążyły swoje tunele, atakując każdego, kto naruszył ich spokój. Najbardziej przepadałem za wielkimi, żółtymi śliwkami. Do tej pory nie znam ich nazwy, ale pamiętam ich niezwykłą soczystość.
Nie był to czas beztroski. Każde drzewo, z którego zrywałem owoce, było moim najlepszym przyjacielem. Wyobrażałem sobie, iż to właśnie dla mnie rodzi swoje dary.
Najczęściej wędrowałem wzdłuż nieczynnych torów kolejowych. Przystawałem przy drzewie i liczyłem owoce. Kiedy kończyłem, zrywałem tylko dwa. Potem liczyłem wszystko jeszcze raz i zastanawiałem się, na jak długo wystarczą mi zapasy. Następnego dnia powtarzałem ten sam rytuał. Czasem rachunki się nie zgadzały. Wtedy zaglądałem pod drzewo, szukając owocu, który mógł spaść i którego nie zauważyłem. Każdy był na wagę złota. Nie dopuszczałem do siebie myśli, iż ktoś mógłby częstować się moimi śliwkami.
Najbardziej najadałem się jabłkami, których zawsze miałem pełne kieszenie. O nie nie musiałem się martwić. Przy każdej dróżce rosła jabłoń, więc mogłem wybierać te najbardziej słodkie i chrupiące. Gruszek również miałem pod dostatkiem. Kiedy jesień zaczynała dojrzewać, najcenniejsze stawały się orzechy. Oczywiście miałem też swoje ulubione drzewo, z którym lubiłem rozmawiać. Jego konary zwisały nad rowem melioracyjnym, a ja wyobrażałem sobie, iż jestem na statku pirackim. Organizowałem tam również zawody siłaczy. Brałem dwa orzechy i z całych sił zgniatałem je o siebie. Ten, którego łupina pękła, przegrywał, a zwycięzca przechodził do finału. Ostatecznie i tak wszystkie przegrywały ze mną.
Później siedziałem na gałęzi z pełnym brzuchem i planowałem kolejny dzień albo marzyłem o przygodach rodem z książek Niziurskiego. Czasami, gdy na polach nie było widać traktorów, ukradkiem podkradałem ziemniaki – moje łupy wojenne.
W końcu przychodził czas powrotu do domu. Bardzo nie lubiłem tego momentu. Spoglądałem na panoramę miasteczka i z westchnieniem ruszałem do siebie, pocieszając się myślą, iż jutro znów będę mógł coś zjeść.


Idź do oryginalnego materiału