Sierściasty towarzysz przygód

Stanisław w pracy nie был особо любим, а скорее обходили стороной. Хороший мужик, опытный kierowca, исполнительный pracownik, но совершенно не общительный. К нему даже в пару никто не хотел идти, и он этому радовался. Один колегоsłużby odpuścił, więc po prostu odpuścił mu. Pozostali kierowcy dali mu przydomek Mroczny. Tak to przyjęło się, choćby w oczy tak go nazywali. Imię czasem zapominano, a przydomek był na ustach.

Ten kurs nie zapowiadał nic nadzwyczajnego. Znana trasa, ładunek zwykły. Rękę na kierownicę, wzrok na drogę

A przy poboczu, tuż przy trawie, coś żywego pełzło! Chciałem minąć, nie wiedząc, co może czaić się pod kołami, ale coś w sercu mnie podkłuło. Nie pojąłem, co skłoniło mnie do zatrzymania ciężarówki i podejścia sprawdzić, co się stało.

Ogromny, pasiasty kot warczał, jakby gotów wydać życie za cenę. Mówią, iż koty mają dziewięć żyć ten chyba stracił już kilka, ledwo oddychał. Łapa krzywiła się, a futro było brudne i pokryte krwią.

Co ci się przydarzyło, kocie? zapytałem, pochylając się nad zwierzęciem.

Kot wystawił kły i przyskrzeczał, jakby mówił, iż nie potrzebuje pomocy i iż ja wolny jedź dalej.

Rozumiem, dumny panie pomyślałem, iż przypomina mi starego kota babci, z którym w dzieciństwie grzałem się przy kominku. Ten pamiętam jak dziś. Teraz go już nie ma, ale wspomnienie ciepłe.

Nie jestem specjalistą od urazów kotów, ale widzę, iż tego nie da się przeoczyć. Nie ma tu nikogo, kto mógłby go przyjąć, więc zabiorę go do weterynarza.

Złapałem ostrożnie warczącego kota, położyłem go w bagażniku i przycisnąłem, żeby nie ruszał się za bardzo. Kot się dusił, ale w końcu ucichł, jakby przyjął fakt, iż najgorsze już minęło.

Zjeżdżając z trasy, wjechałem do małego miasteczka na Podkarpaciu, znalazłem przychodnię weterynaryjną. Gdy lekarz zobaczył przygnębionego mężczyznę z kotem, pozwolił mu przejść przed kolejką.

Szczęście ci dopisało, kocie rzekł starszy weterynarz. Zdezynfekujemy, nałożymy gips i będziesz mógł wrócić na drogę.

A dokąd mam go zabrać? protestował kierowca. Mam kurs!

Nie mamy schroniska, a kot nie jest kiciakiem, a już tak zdrowy odparł lekarz. Nie damy go nikomu, kto by go przyjął.

Kot patrzył na nich zielonymi oczami, które zdawały się wnikać w moją duszę. Zrozumiałem, iż nie mogę go po prostu zostawić.

Dobrze mruknąłem i ruszyłem w korytarz.

Tam dwie panie plotkowały przy kawie:

Hania wczoraj uciekała do mnie, bo nie może się ukrywać przed mężem mówiła jedna.

Co za pech! odpowiedziała druga ze współczuciem. Sama ma złoto w domu, a on wciąż ją dręczy. Słyszałam, iż go choćby bije.

Dlatego i nie wyszła do pracy, bo cały dzień ma siniaki dodała pierwsza. Dziś ma wizytę u pana Nikolaja.

Nie wtrącałem się w ich sprawy, bo każdy ma swój los. Ja miałem swoją ślubną obietnicę: kochać do grobu. Jak to zwykle bywa, nie dotarłem choćby do miesiąca, a ona odszedła. Potem poślubiła kogoś innego. Takie są nasze historie.

Weźcie go wydał weterynarz kotka, który ledwo poruszał się w koszyku. Mam nadzieję, iż się zagoi. Za trzy tygodnie zdejmą gips.

Dziękuję wziąłem zwierzak i ruszyłem do drzwi.

Szczerze nie miałem pojęcia, co zrobić z prezentem, który spadł mi na głowę. Czas wcisnął, a ja już miałem opóźnienie w grafiku. Najpierw trzeba było dorzucić towar, potem zobaczyć, co dalej.

Po kilku kilometrach zobaczyłem przy drodze dwie postaci. Kobieta machała desperacko ręką, a mała dziewczynka trzymała się jej za rękę.

Przepraszam, nie biorę pasażerów! mruknąłem, bo zawsze trzymałem się tej zasady.

Miau! rozległo się zza mnie.

Co się stało? zapytałem kota. Czego chcesz?

Miau! powtórzył, nachalnie.

Może potrzebujesz pomocy? pomyślałem. Dobrze, iż mnie uprzedzisz, bo inaczej bym się poślizgnął w podziękowania.

Zatrzymałem auto i wyciągnąłem kota na trawę. Kot natychmiast podniósł ogon, potwierdzając moje przeczucie.

Hej! Dokąd zmierzacie? zobaczyłem, jak dwie postaci zaczynają biec w moją stronę.

Nie zdążyłem uciec, więc po pięciu minutach podbiegła zadyszana kobieta, ciągnąc za sobą dziewczynkę.

Proszę, podwieźcie nas! To tylko trzydzieści kilometrów od nas! błagała.

Dziewczynka patrzyła na mnie mokrymi łzami, już zmęczona płaczem.

Nie jestem dorożkarzem, tylko kierowcą ciężarówki! próbowałem ją uspokoić. Jedźcie autobusem!

Mamy już jeden kurs, spóźniliśmy się! tłumaczyła kobieta. Pomożecie nam, a my Bogu dziękować będziemy!

Kot, po skończeniu swojej misji, kulejąc podszedł do dziewczynki i ocierał się o jej nogę. Ona usiadła i pogłaskała go, a kot zamruczał.

Czy mogę was podwieźć, a wy przyjmiecie kota? zaproponowałem, bo kot już przyklepał się do mnie.

Łzy popłynęły po policzkach kobiety.

Z chęcią, kocham zwierzęta, pracuję w weterynarni! Nie wiemy jeszcze, gdzie się zatrzymać, ale mam ciotkę w sąsiednim mieście, może pomożemy!

Co się stało? rzuciłem spojrzenie na dziewczynkę, która właśnie pocierała kota.

Dziewczynka była blada, z jasnymi lokami, naprawdę przerażona, a kot niczym nie zwracał uwagi na otoczenie.

Kobieta westchnęła, spuściła wzrok i przypomniała sobie rozmowę w przychodni. Myślałam, iż to ta sama Elena, której mąż jest awanturnikiem. Nie wtrącałem się w jej sprawy, skinąłem głową:

Dobrze, podwiozę.

Jedźmy, Zuzia! zakrzyknęła kobieta, podnosząc dziewczynkę.

Wziąłem kota, a nasza mała parada wsiadła do mojego auta. Dziewczynka usiadła z tyłu, matka położyła się na sąsiednim siedzeniu.

Zapłacę, nie wątpię! zaczęła tłumaczyć, ale ja tylko mruknąłem:

Zostawiamy się. Kot ci się spodobał, więc ludzie dobrzy. Dajcie mu podziękowania!

Dziękuję, kocie! wykrzyknęła kobieta. A jak go nazwiesz?

Kot i kot, wzruszyłem ramionami. Nie znamy się jeszcze, po prostu go znalazłem na drodze.

Dobry człowiek! wzruszyła się kobieta. A jak cię mają na imię? Kogo będę wzywać?

Stanisław mruknąłem.

Ja nazywam się Elena, a córka Zuzia odezwała się kobieta.

Czy ciotka przyjmie? zapytałem, niepewny, czy to mój obowiązek.

Mam nadzieję westchnęła.

Zadzwoń, zapytaj dodałem, przechodząc na ty.

Elena zarumieniła się i szepnęła cicho:

Nie mam telefonu Mąż… zniknął…

Masz numer? otworzyłem szufladę i podałem jej telefon.

Kobieta szeptem wyjaśniała ciotce sprawy, a ja słyszałem jedynie mąż, uciekł i kot.

Przyjmie nas, ale kota nie da… przeprosiła Elena.

Zuzia zapłakała.

Kot, przyjedź do nas, jesteś dobry! wołały.

Już umówiliśmy się z kotem mruknąłem.

Ona bardzo czuła się przy nim tłumaczyła matka.

Nie udało się znaleźć domu dla kota, więc odprowadziłem nieznajome podróżniczki pod wskazany adres i oddałem zwierzaka ciotce.

Zuzia nie chciała opuszczać kota, tuliła go, całowała w wąsy. Nagle podbiegła do mnie i objęła mnie oburącz.

Zuzia, tak nie wolno! przestraszyła się Elena.

Brakuje jej ojca, dlatego się przytula mruknęła ciotka.

Serce mi zadrżało. Zdałem sobie sprawę, iż położyłem krzyż na myślach o własnej rodzinie, o żonie, dzieciach a tu taka mała, z kędzierzykami, wprowadziła zamieszanie.

Dziś przyjedziesz? zapytała Zuzia, patrząc na mnie wielkimi oczami. Z kotkiem?

Spróbuję nie mogłem odmówić, kiedy patrzyła tak na mnie.

Zuzia westchnęła i pobiegła do domu. Ja wróciłem do auta i ponownie ruszyłem w drogę, a w pamięci miałem małą dziewczynkę i jej przerażoną matkę.

Skąd biorą się tacy ludzie, co łamią słabym charakterom? zapytałem kota. Ten zamiauczał z pogardą, jakby się zgadzał.

Musiałbym mu manualnie wyjaśnić, dlaczego nie warto podnosić ręki na kobiety i dzieci! nie mogłem już usiedzieć spokojnie.

Miau! potwierdził kot, dając do zrozumienia, iż dodałby i zębów, i pazurów.

Obecność kota działała uspokajająco, po raz pierwszy w drodze miałem z kim porozmawiać.

Opowiadałem mu o rodzicach, służbie wojskowej, o poglądach politycznych. Kot słuchał uważnie, od czasu do czasu miauczał na poparcie.

Patrzcie, co tam? zobaczyłem przy poboczu auto, dwóch mężczyzn w kłopocie, jeden wystąpił na drogę i machał rękami. Evidently potrzebna jest pomoc!

Niezależnie od tego, jak nieprzystępny byłem, zasada drogi jest jedna dla wszystkich: pomóż, a pomoc wróci.

Co się stało? zapytałem jednego z nich, otwierając drzwi.

Jednocześnie dwóch mężczyzn wyciągnęło pistolet, a obok nich przelotną ścieżką przeszła ognista kula!

Kot chwycił napastnika swoimi silnymi łapami i rycząc uderzył w twarz! Napastnik, rzucając broń, próbował się uwolnić, a ja podskoczyłem, chwyciłem pistolet i skierowałem go na bandytę:

Ręce w górę!

Zepnij kota! krzyknął przeciwnik. Wyryje mi oczy!

Nie ma sprawy! krzyknąłem, widząc, iż drugi bandyta biegnie w naszą stronę, i z impetem uderzyłem go w szczękę, jednocześnie trzymając kota i nie puszczając broni, po czym wskoczyłem do auta:

Jedziemy!

Numery zapamiętałem, zadzwaniłem na dyżurny posterunek policji to zajęło tylko kilka sekund. Bandytów zatrzymano po pół godzinie, a gaci poinformowali mnie, iż to nie ich pierwszy raz. Jeden z nich opowiadał, iż już kiedyś strzelili w kierowcę z kotem, mówiąc:

Kraj musi znać swoich bohaterów!

Żaden bohater? zdziwiłem się. Zabiłbym ich obu na miejscu, a sam uciekłbym!

Ten drugi ma na koncie kilku kierowców, to zimny drapieżnik dodał policjant. Nie musisz się brudzić, to trudne zadanie. Poza tym przywiózłeś rannego patrz na tego kota. Twój kot?

Spojrzałem na kota. Kot spojrzał na mnie. Ja spojrzałem na kota.

Mój powiedziałem stanowczo. Nazywam się Stanisław. Partner w drodze.

Szczęście z takim partnerem uśmiechnął się gliniarz. Rozwaliliśmy twarz bandyta, chroniąc cię!

Szczęście! odpowiedziałem poważnie.

Historia o kierowcy i jego odważnym kocie rozeszła się po internecie. Ludzie rozpoznawali nas, przywoływali, dziękowali. Ja czułem, iż wraz z kotem coś się we mnie zmienia. Lód w sercu roztapia się, a oddychać łatwiej.

Trzy tygodnie jeździliśmy razem po drogach, a gdy nadszedł czas zdjęcia gipsu, wjechałem do miasteczka, w którym zostawiłem kiedyś Elenę i Zuzję.

Otworzyłem drzwi przychodni i zobaczyłemPatrząc w oczy Eleny i Zuzji, odłożyłem klucze od ciężarówki i po raz pierwszy w życiu pozwoliłem sercu naprawdę odpocząć.