Siedem razy pokonał wysokie ogrodzenie. Dopiero gdy opiekunowie odkryli, do kogo za każdym razem wracał, zrozumieli, dlaczego nie chciał zostać z innymi kapibarami.

1 tydzień temu

Siedem razy pokonał wysokie ogrodzenie. Dopiero gdy opiekunowie odkryli, do kogo za każdym razem wracał, zrozumieli, dlaczego nie chciał zostać z innymi kapibarami.

Kiedy Jurek trafił do ośrodka ratowania zwierząt egzotycznych pod Poznaniem, pracownicy mieli nadzieję, iż wreszcie znajdzie swoje miejsce.

Czekały na niego zielone wybiegi, baseny i inne kapibary. Wszystko przygotowano z myślą o tym, żeby mógł żyć spokojnie, wśród przedstawicieli własnego gatunku.

Tyle iż Jurek nie potrafił się tam odnaleźć.

Pozostałe kapibary go przeganiały. Odsuwał się na bok, był niepewny i nie czuł się swobodnie. Opiekunowie cierpliwie zmieniali sposób zapoznawania go z grupą. Spróbowali choćby umieścić go tylko z jedną kapibarą, licząc, iż łatwiej nawiąże więź.

Nic się nie zmieniło.

— Dajmy mu jeszcze trochę czasu — powiedziała jedna z opiekunek. — Może potrzebuje go więcej, niż przypuszczaliśmy.

Mijały tygodnie, potem miesiące. Pracownicy wciąż wypatrywali chwili, gdy Jurek położy się obok innych i po prostu odpocznie.

Ale on przez cały czas trzymał się z dala.

W końcu zaczęli planować dla niego osobny wybieg z własnym basenem. Chcieli zapewnić mu spokojne miejsce, w którym nie musiałby obawiać się odrzucenia.

Jurek tymczasem sam już wybrał, gdzie chce mieszkać.

Pokonał bramę o wysokości około półtora metra i wrócił do stodoły.

Potem zrobił to ponownie.

Łącznie aż siedem razy.

— Znowu wyszedł! — zawołał któregoś dnia pracownik.

— Sprawdźcie przy stodole — odpowiedziała koleżanka. — Chyba wiemy, dokąd poszedł.

Znaleźli go właśnie tam. Spokojnego, zadowolonego, zupełnie jakby wrócił do siebie.

Przy stodole przebywały surykatki, szopy i uratowany pies o imieniu Burek. To jego towarzystwa Jurek szukał najczęściej.

Przy psie nie trzeba było zachęcać go do kontaktu. Sam podchodził, kładł się w pobliżu i ruszał za nim na spacer po podwórzu.

Wszystko stało się bardziej zrozumiałe, gdy opiekunowie poznali jego wcześniejsze życie.

Zanim w 2023 roku trafił do ośrodka, był trzymany jako egzotyczne zwierzę domowe. Dorastał w domu, wśród ludzi i psów. Taki świat znał od małego. Życie w grupie kapibar, choć naturalne dla jego gatunku, dla niego samego było czymś obcym.

Po roku prób zespół musiał zaakceptować coś trudnego.

— Przez cały czas staramy się pokazać mu, gdzie powinien czuć się dobrze — powiedziała cicho jedna z opiekunek. — A on już siedem razy pokazał nam, gdzie naprawdę chce być.

W ośrodku starano się dawać zwierzętom możliwość wyboru, jeżeli tylko było to możliwe. Jurek skorzystał z niej wyjątkowo stanowczo.

Dziś często można zobaczyć, jak razem z Burkiem spaceruje po terenie. Czasem odpoczywają obok siebie na kanapie. Innym razem zatrzymują się na podwórzu i spokojnie obserwują codzienny ruch.

Jurek ma również innych znajomych. Zdarza mu się zajrzeć do szopów, jakby liczył na podrapanie po plecach. Bywa też gościem u surykatek, po czym wraca do swoich zwykłych obchodów.

Pracownicy z czułością patrzą na jego przyjaźń z psem. Nie zapominają jednak, iż za tą niezwykłą relacją kryją się skutki wychowywania dzikiego zwierzęcia w ludzkim domu. Nie wszystko, czego zabrakło w pierwszych latach życia, dało się później nadrobić.

Gdyby los potoczył się inaczej, Jurek prawdopodobnie dorastałby wśród kapibar i od początku znał ich zwyczaje.

Nie dostał takiego dzieciństwa.

Dostał za to szansę, by teraz żyć blisko kogoś, przy kim czuje się bezpiecznie.

A kiedy Burek kładzie się wieczorem obok niego, Jurek nie szuka już drogi przez ogrodzenie.

Wreszcie jest tam, dokąd tak uparcie wracał.

Idź do oryginalnego materiału