Sąsiadka nocami wynosiła worki mojego obornika. Wczoraj hojnie dosypałam jej tam drożdży

Wyobraź sobie tę historię, bo to prawdziwy hit z mojego ogródkowego życia. Otóż moja sąsiadka, przez płot, regularnie podkradała mi nawóz, dosłownie nocami taszczyła go workami. Ale ostatnio postanowiłam dać jej nauczkę i hojnie dosypałam tam drożdży.

Znowu byłaś przy mojej kupie z wiadrami? choćby nie pytałam, tylko sama sobie potwierdziłam, co się działo.

Jadzia, sąsiadka z naprzeciwka, choćby brwią nie ruszyła. Stała na środku swojego ogródka, oparta o motykę, i patrzyła na mnie z taką miną, jakbym jej niesprawiedliwie coś zarzucała.

Ewka, no po co się tak denerwujesz? Przecież masz tego tyle, całą górę! Naprawdę ci żal dla starej znajomej, dla koleżanki z dzieciństwa?

To nie jest dobro, Jadzia. To dwadzieścia tysięcy za ciężarówkę z dostawą wskazałam na wyraźnie pomniejszoną stertę na podwórku. No i to moja własność, jakbyś nie wiedziała.

Oj, udław się tym! przewróciła oczami z teatralną przesadą. Wielkie mi halo, parę wiader wzięłam do ogórków. Ja mam groszową emeryturę, nie stać mnie na takie luksusy jak ciebie.

Zawsze wiedziała, gdzie uderzyć potrafiła zrobić z siebie ofiarę. U niej winna była zawsze pogoda, ZUS, wiatr, a ostatnio głównie ja, bo moje pomidory wcześniej dojrzewały.

Wróciłam do domu, gotowała się we mnie krew. Nie chodziło wcale o parę wiader i nie o kasę wkurzała mnie jej bezczelność i to poczucie, jakby miała mnie za idiotkę.

Przez kilka nocy koło drugiej dochodziło z ogródka podejrzane szuranie. To nie było na wiaderko, Jadzia działala z rozmachem: w worki budowlane ładowała nawóz po brzegi i wynosiła, jakby się przygotowywała na oblężenie.

Mój Andrzej, mój chłop, siedział w kuchni, wcinał kanapkę i rozwiązywał krzyżówkę.
Znowu ciągnęła? rzucił, nie odrywając oczu od gazety.
Owszem. A przy okazji wyzwała mnie od skąpych.
To może pułapkę zastaw.
A potem się tłumacz, czemu sąsiadka bez nogi została. Trzeba sprytniej, nie siłą.

Podeszłam do okna i rzuciłam okiem na jej szklarnię lokalny powód zazdrości. Jadzia lubiła opowiadać, iż ma specjalną odmianę i lekką rękę. No rękę to miała lekką, zwłaszcza do cudzych rzeczy.

Tej nocy spać nie mogłam. Słuchałam, jak w oddali szczeka pies, cykają koniki polne, aż tu znowu: szur, szur łopata w moim nawozie. Winnałam się z tą kupą, okrywałam folią, a ona przychodziła i brała jak swoje.

Nad ranem wyszłam na ganek Jadzia już kręciła się przy grządkach.
Dzień dobry, Ewuś! zaśpiewała. Te twoje cukinie to jakieś pożółkłe, nie chorują ci?

Aż promieniała po śladach było widać, iż w nocy zwiała co najmniej trzy worki.
Cześć, Jadzia. Nie licz na to.

Przechodząc koło szopki spojrzałam na półkę z ogrodową chemią: nasiona, nawozy, i wielka żółta paczka suchych drożdży do truskawek. I wtedy mnie olśniło.

Jadzia pakowała zdobycz w grube budowlane worki, wiązała na supeł i chowała w szklarni żeby dobro leżakowało w cieple. A w szklarni gorąc i wilgoć, warunki idealne dla fermentacji.

Wlałam do wiadra ciepłej wody, wsypałam resztki cukru, potem całą paczkę drożdży. Od razu zaczęło bulgotać, poszły bąbelki, zapachniało bimbrem i moim cichym triumfem.

Jak się ściemniło, a sąsiadka jeszcze nie wyszła na łowy, obeszłam działkę z drugiej strony i podlałam jej ulubione miejsce tym miksem, dokładnie mieszając nawierzchnię. Skoro tak bardzo lubi cudze niech ma jeszcze coś od serca.

Wróciłam do domu, porządnie umyłam ręce i poszłam spać spokojnie, jakby świat się na nowo ułożył.
Z czego się cieszysz? spytał sennie Andrzej.
Sny mam dobre rzuciłam i schowałam się pod kołdrą.

Noc spokojna, choćby nie usłyszałam znajomego szurania chyba tym razem Jadzia była cicho jak mysz.

Tyle iż rano to już nie kawa mnie obudziła i nie śpiew ptaków, tylko wrzask tak, jakby na ogród zszedł się dzik.

Oboje z Andrzejem zerwaliśmy się natychmiast. On, tylko w slipach, do okna.
Co się dzieje?!

Ja narzuciłam szlafrok i wyszłam na ganek, a tu w powietrzu wyraźnie fruwał lekko kwaśnawy zapach. Jadzia stała przy swojej nowej szklarni z poliwęglanu, drzwi na oścież.

Wyglądała nietuzinkowo. Cała w brązowych plamach jakby ktoś się nad nią farbą rozszalał. Podeszłam do płotu z niewinną miną.

Co ci się stało, Jadzia? Rura pękła?

Odwróciła się do mnie. Mieszanka szoku i tej samej substancji na twarzy:
To to wybuchło! Ewka! To żyje!

Spojrzałam przez siatkę i ledwo się powstrzymałam od śmiechu. W szklarni niezły armagedon: na miejscu wczorajszego rozkładu worki się rozpadły na tysiące kawałków, a ich zawartość eksplodowała po wszystkich ścianach.

Drożdże w ciepłym i wilgotnym zamknięciu zaczęły pracować, wydzielały gaz, worki się nadymały, aż w końcu prawa fizyki zrobiły swoje.

Plastik nie wytrzymał wnętrze szklarni wyglądało jak po bitwie na kisiel. Grządki z jej ukochanymi paprykami rozjechane, wszystko w brązowych łatkach. A na środku stała Jadzia gwiazda poranka.

Co ci tam wystrzeliło? udałam zdziwienie.
Worki! pisnęła. Weszłam sprawdzić, a jeden nagle bach! Zaraz drugi! Ewka, co ty tam wrzuciłaś?!

Ja? zdziwienie życia. Jadzia, to mój nawóz u mnie na działce. Nic poza tym, co krowa zostawiła, nie dodawałam.

A to, jak twój się znalazł w twojej szklarni, porządnie zapakowany to już naprawdę fascynująca zagadka.

Zastygła jak słup soli. Widać było, jak jej trybiki w głowie pracują. Przyznasz się okradłaś. Zaprzeczysz czemu więc huk strzelił u ciebie? Stoi, obcieka i dosłownie, i metaforycznie.

To sabotaż! wykrztusiła. Chciałaś mnie otruć!

Czym, naturalnym nawozem? wzruszyłam ramionami. Może klątwa ci w szklarni siedzi? Albo ktoś cię urzekł tym lekkim rękoma, co?

Andrzej wyszedł na ganek, popatrzył na ten bajzel i dosłownie parsknął śmiechem, zasłaniając usta żeby nie wybuchnąć na cały ogród. Jadzia porwała wąż i zaczęła desperacko z siebie zmywać skutki własnej przedsiębiorczości.

Woda ściekała jej po podomce, ale zapach się nie poddawał. To nie był zapach zwykłego nawozu, to był aromat spektakularnej porażki.

W całej wsi przez cały dzień krążyły plotki o wybuchach u Jadwigi. Tylko wersje były różne: od bimbrowni po upadek meteoru. Sama Jadzia milczała jak grób i do wieczora szorowała szklarnię szczotką.

Nic nie przetrwało musiała wynieść całą rozsadę i wymienić ziemię, bo stężenie podkarmiacza było za wysokie choćby dla najbardziej zahartowanych ogórków. Wieczorem pierwszy raz nie przyszła na zwyczajowy podwieczorek pod płotem rzadkość.

Tydzień potem znowu zamówiłam ciężarówkę obornika, na stare miejsce. W nocy obudziła mnie jakaś nienaturalna cisza. Żadnego szurania koło płotu, żadnego skrobania łopaty, cichutko jak makiem zasiał.

Wyszłam do ogrodu księżyc oświetlał nietkniętą kupę.

Rano Jadzia przeszła obok mojego płotu, choćby nie spojrzała. Teraz nawozy kupuje w sklepie, zapakowane z logo i za własne pieniądze.

Cześć, sąsiadko! zawołałam do niej. Jak tam papryki, rosną?

Zatrzymała się, popatrzyła na mnie. Nie było ani krzty żalu, tylko strach przed nieprzewidywalnością chemicznych reakcji.

Rosną mruknęła. Sama sobie radzę, bez twojej łaski.

No to świetnie. Jakby co, przepis na wyjątkową mieszankę już znasz.

Warknęła coś pod nosem i pognała do domu. Ja wróciłam do siebie i zaparzyłam sobie mocną, czarną herbatę.

Spokój. Ani triumfu, ani wrednej satysfakcji, po prostu świat znowu był na swoim miejscu. Moje jest moje, a czyjegoś już nikt nie rusza.

Granice nie wyznacza się wysokością płotu, tylko jasną lekcją. Nie pchaj się w cudze, jeżeli nie jesteś gotowa na konsekwencje.

A suche drożdże zawsze trzymam teraz pod ręką, tak na wszelki wypadek. Bo nigdy nie wiadomo, kiedy jakiś nowy żuczek postanowi przetestować moją gościnność na każdego znajdzie się metoda!