Sąsiadka nocami wynosiła worki mojego obornika. Wczoraj hojnie dosypałam do nich drożdży

Sąsiadka nocami kradła mi obornik całymi workami. Wczoraj hojnie dosypałam tam drożdży.

Znowu podchodziłaś pod moją pryzmę z wiadrami? nie tyle pytałam, ile stwierdzałam fakt.

Larysa, sąsiadka zza płotu, choćby nie mrugnęła okiem. Stała pośród swojego warzywnika, oparta o motykę i patrzyła na mnie tak, jakby to ją niewinnie oskarżono.

Gabrysia, przestań się spinać! Przecież masz tego tyle, iż całe pole obsiejesz. Żal ci dla sąsiadki, dla koleżanki z dzieciństwa?

To nie żadna górka, Laryso. To dwa tysiące złotych za transport, do tego dolicz dostawę wskazałam na wyraźnie zmniejszoną pryzmę za domem. I to moja własność.

Ojej, udław się tym swoim nawozem! przewróciła oczami. Myślisz, iż co, ze dwa wiadra wzięłam, żeby ogórki podkarmić. Mam emeryturę jak jałmużnę, nie stać mnie na takie luksusy jak ciebie.

Doskonale wiedziała, na jakie struny uderzać. Larysa potrafiła zrobić z siebie ofiarę: ktoś zawsze winny rząd, pogoda, słońce, a najczęściej ja, bo moje pomidory czerwieniały szybciej niż jej.

Wracałam do domu, czując, jak złość ściska mi gardło. To nie była kwestia pieniędzy ani choćby tych kilku wiader. Chodziło o bezczelność i przekonanie, iż można robić ze mnie głupią.

Co noc, niemal punktualnie o drugiej, słyszałam znajome szeleszczenie. To nie były dwa małe wiaderka. Larysa wynosiła całe budowlane worki, jakby szykowała się na oblężenie.

Tadek siedział w kuchni, powoli żuł kanapkę i rozwiązywał krzyżówkę.
Znów wynosiła? zapytał choćby nie podnosząc głowy.
Znów. Jeszcze mi powiedziała, iż jestem skąpa.
To postaw pułapkę.
Pewnie, a potem tłumacz, czemu sąsiadka bez nogi została. Tu trzeba sprytu, nie siły.

Odsunęłam firankę i popatrzyłam na jej szklarnię powód wiecznego zainteresowania połową wsi. Larysa zawsze twierdziła, iż ma specjalne nasiona i lekką rękę. Ręka lekka, gdy sięga po cudze.

Tej nocy nie mogłam zasnąć. Leżałam, słuchając: szczekał gdzieś pies, cykały świerszcze, i nagle znów szur, szur. Łopata wbijała się w pryzmę. Tyle czasu ją pielęgnowałam, przykrywałam plandeką, a ona przychodzi i traktuje jak swoje.

Rano wyszłam na ganek Larysa już krzątała się między grządkami.
Dzień dobry, Gabrysiu! zaświergotała. Patrzę, twoje cukinie żółkną, nie chorują ci?

Błyszczała jak miedziane wiadro; po śladach widać było, iż w nocy wyniosła co najmniej trzy worki.
Cześć, Laryso. Nie doczekasz się.

W drodze do komórki rzuciłam okiem na półkę z nawozami. Stała tam wielka żółta paczka suchych drożdży do truskawek. W głowie pojawił się plan.

Sąsiadka pakowała swój łup w solidne budowlane worki, wiązała na supeł i chowała w szklarni, żeby się przegrzało. Teraz, przy tej temperaturze i wilgotności, mogło zacząć fermentować.

Do wiadra nalałam ciepłej wody, wsypałam resztkę cukru i całą paczkę drożdży. Zmieszało się, zaczęło bulgotać i śmierdzieć zacierem. Słodka satysfakcja sprawiedliwości!

Poczekałam, aż się ściemni, Larysa jeszcze nie wyruszyła na nocne łowy. Okrążyłam działkę z drugiej strony; wiedziałam, gdzie zawsze przechodzi przez dziurę w ogrodzeniu. W tym miejscu ostrożnie wylałam drożdżową miksturę i przemieszałam całość. Lubisz brać cudze? Masz z serca.

Po powrocie umyłam dokładnie ręce i położyłam się, ze znacznie lżejszym sercem.
Dlaczego się uśmiechasz? mruknął sennie Tadek.
Sny będą dobre odpowiedziałam, chowając się pod kołdrę.

Noc przebiegła spokojnie. Nie obudziły mnie zwyczajne szmery chyba Larysa była ostrożna.

Ale poranek nie zaczął się od kawy, ani od śpiewu ptaków. Przerwał go taki wrzask, jakby złapali dzika na polu.

Wyskoczyliśmy z Tadeuszem równocześnie, on w slipach dopadł okna.
Co się dzieje?! krzyknął zaspany.

Narzuciłam szlafrok, wybiegłam na ganek i wciągnęłam chłodne powietrze, przesycone dziwną, kwaśną nutą. Larysa stała przy swojej nowiutkiej szklarni z poliwęglanu, rozdziawionej na oścież.

Widok osobliwy. Cała była upstrzona brązowymi plamami, jakby ktoś chlapał na nią pędzlem. Podeszłam do płotu i udawałam pełne zaskoczenie.

Larysa, coś się stało? Rura ci pękła?

Odwróciła się powoli. Na twarzy zgroza i resztki owej mikstury.
To wybuchło! wychrypiała. Gabrysiu, to żyje!

Spojrzałam przez siatkę i ledwo się powstrzymałam od westchnienia. W środku rozegrała się prawdziwa katastrofa. Miejsce starannie ułożonych worków przypominało pobojowisko.

Drożdże zamknięte w szczelnych workach, w gorącym, wilgotnym środku szklarni, zaczęły gwałtownie fermentować. Gaz rozsadzał worki, napinając je aż pękły, obrzygując wszystko dokoła.

Ściany były pokryte warstwą gęstej mazi, sufit nie lepszy. Grządki z jej ulubioną papryką wyglądały jak po bombardowaniu. Pośrodku Larysa, główna bohaterka porannego widowiska.

Co ci wybuchło? zapytałam, zachowując lodowaty spokój.
Worki! Wlazłam sprawdzić, a tu: BUM! I drugi zaraz za nim! Gabrysia, co tam dosypałaś?!

Ja? zrobiłam niewinną minę. To mój obornik na mojej posesji. Nic nie dodawałam, oprócz tego, co krówka dała.

A jak znalazło się to u ciebie w szklarni, szczelnie popakowane, to dopiero ciekawe

Larysa zamilkła. Widać było, jak w głowie zachodzą trybiki. Przyzna się, iż moje wyjdzie, iż kradła. Powie, iż swoje nie wytłumaczy, skąd ten wybuch. Stała tak dosłownie i w przenośni zalana.

To sabotaż! wydusiła. Chciałaś mnie otruć!

Czym? Naturalnym nawozem? Może po prostu aura w twojej szklarni nie ta? Albo ktoś cię zauroczył? Sama mówiłaś, iż masz lekką rękę.

Tadek wyszedł na ganek, spojrzał na krajobraz, zachichotał i wrócił do domu, żeby nie wybuchnąć śmiechem na cały głos. Larysa chwyciła wąż i zaczęła zmywać z siebie ślady własnej zaradności.

Woda lała się po szlafroku, ale zapach już w nią wsiąkł. To był już nie tylko aromat obornika ale woń porażki.

W całej wsi jeszcze przez dzień snuto teorie o nocnych wybuchach u Larysy: od bimbrowni po spadający meteoryt. Winowajczyni milczała i szorowała szklarnię do późnego popołudnia.

Musiała wyrzucić całą rozsadę, wymienić wierzchnią ziemię nawóz był zbyt mocny choćby dla najbardziej odpornych roślin. Wieczorem nie przyszła na tradycyjną herbatę na schodach pierwszy raz od miesiąca.

Po tygodniu znów zamówiłam samochód obornika. Pryzmę wysypali, gdzie zawsze. W nocy obudziła mnie niecodzienna cisza. Nie było już szelestu przy ogrodzeniu, nie skrzypnęła łopata, żaden worek nie zaszeleścił.

Wyszłam do ogrodu księżyc świecił na idealnie nietkniętą kupę.

Rano Larysa przeszła pod moim płotem, ostentacyjnie patrząc w drugą stronę. Teraz kupowała nawozy w sklepie w kolorowych opakowaniach, płacąc z własnej kieszeni.

Dzień dobry, sąsiadko! zawołałam. Jak tam papryka, rośnie?

Zatrzymała się, spojrzała na mnie. W jej oczach nie było wstydu raczej strach przed nieprzewidywalną chemią.

Rośnie mruknęła. Sama daję radę, bez twoich prezentów.

I dobrze. Jakby co, znasz już sekret wyjątkowej podkarmki.

Prychnęła i ruszyła szybkim krokiem do domu. Ja wróciłam do siebie i zaparzyłam mocną, czarną herbatę.

Było mi po prostu spokojnie. Bez satysfakcji, bez triumfu po prostu wszystko wróciło na swoje miejsce. Moje pozostało moje, cudze już nikt nie ruszał.

Granica między swojskim a cudzym to nie wysokość płotu, a jasna lekcja dla tych, którzy próbują przekraczać cudze granice. Nie warto sięgać po nie swoje, jeżeli nie jest się gotowym na skutki.

A suche drożdże zawsze leżą w zapasie na górnej półce. Nigdy nie wiadomo, kiedy znów trzeba będzie rozwiązać problem po polsku nie siłą, a sprytem.