Rodzina Maszy: Opowieść o miłości i przygodzie

RODZINA MIKIEGO

Kobiety z okolic Warszawy przekonywały, iż syn wybrał przyszłą żonę z gorączki, po jednej nocnej imprezie w knajpie. Wrócił z wojsk, krew w żyłach wrze, a przy nim już czekała przebiegła dziewczyna, której nie wyrzekł się ani nie kłócił zgodziła się na wszystko.

Niska, krzepka, krótkonoga, bez talii, twarz nieco szeroka, małe wąskie oczy. Według Marii, imię Jadwiga nie pasuje do przyszłej synowej i koleżanki przytaknęły.

Dziewczyna nic nie wniesie, ocena na minus pięć.
Politechnika i Uniwersytet Warszawski?

Michał był pięknym sportowcem, najlepszym uczniem, po demobilizacji od razu wrócił na studia. A dziewczyna, którą ledwie poznał, spotkał się z nim i niedługo zaszła w ciążę

To celowo!
Jadwiga mu nie pasuje!

Michał postanowił wziąć ślub. Maria w rozmowach ze starej klasy rozładowała serce, wypowiedziała wszystko, a w domu przy krótkich dialogach z synem postanowiła milczeć. Oczy chłopaka lśniły za mocno bała się, iż nocna sowa zakłóci dzienny poranek? A może nie chciała ranić Michała?

Przypomniała sobie, jak w dziewiętnastym roku życia, nie mając jeszcze dwudziestu, miesiąc przed urodzinami urodziła dziecko. Chłopiec, który w dzieciństwie często chorował, dorósł, stał się silny i uprawiał sport. Często zaskakiwał, nie tylko marzeniami o małżeństwie. Maria, choć niezadowolona, starała się tego nie okazywać. Dziecko nie jest winne błędów rodziców. Dążenie syna do porządku, nadanie imienia i nazwiska, bycie ojcem popierała bezwzględnie.

Postanowiła nie zachowywać się jak własna teściowa, która od pierwszego dnia nie przyjęła synowej i do rozwodu z ojcem Michała nie wypowiedziała ani słowa uznania. Nie spotykały się, choć mieszkały w tym samym mieście. Rozwiedzioną Marię z dzieckiem przyjęła i przytuliła babcia. Udało się jeszcze przed śmiercią zameldować je w domu babcia cieszyła się, iż mieszkanie nie zginie i zostanie w rodzinie.

Marta, choć nie wierzyła w Boga, regularnie zamawiała msze za duszę babci, wiedząc, iż to dla niej ważne. Przechowywała ulubione zdjęcia, albumy w swoim pokoju. Portret dziadka-żołnierza powiesiła w nowej ramie nad stołem w kuchni. Babcia w młodości przypominała jej nieco Lubię Orłowską.

Marta była zupełnie inna, a Michał również wyroślił na przystojniaka. Jesienią syn zapytał, czy może na jakiś czas zamieszkać z matką, czy musi od razu iść do dziekanatu po pokój w akademiku dla rodzin? Gotował barszcz i obiecał nie robić krzywdy, jeżeli matka odmówi.

Zaskoczona sama sobą, Maria wydała werdykt:

Przenieś swoją Jadwigę. Zamienimy się pokojami. Dostaniesz większy na troje oddam wam.

Syn podskoczył, pocałował ją i szepnął gorąco:

Mamusiu, jesteś najwspanialszą na świecie! Nie martw się, dorobę się. Nie obciążymy cię!

Michał wierzył w swoje słowa, nie zdając sobie sprawy, czym jest dziecko w rodzinie dwóch studentów. Marta nie otwierała oczu na szczęśliwego synka. Życie radziło sobie lepiej niż ona.

Na początku wspólnego życia młodej rodziny pod dachem teściowej wszystko szło niezgodnie z wewnętrznymi prognozami właścicielki mieszkania. Maria Iwanowa pracowała w centralnej bibliotece, kierowała działem, zarobki miała skromne, ale uważała, iż wystarczą, choć z ograniczeniami. W latach dziewięćdziesiątych obiecały wolność i szczęśliwe zmiany, a przyszły się w koszmar. Przyjaciółki Marii łamały się jedna po drugiej. Trzymały się, nie poddawały, ale jęczały i kłóciły się. Ich mężowie jedni piją, drudzy wyjeżdżają po pieniądze i znikają. W nocy przy wejściu strzelano, na asfalcie leżała krew. Wynagrodzenia w fabrykach przestały płynąć. W bibliotece pensja wyglądała jak grosik przy wzrastających cenach.

Michał marszczył brwi i starał się uczyć, mimo wszystkiego. W weekendy z przyjaciółmi wyjeżdżał za miasto, pomagał starszym przy pracach w ogródkach. Okrągłodnista Jadwiga wciąż się śmiała i żartowała, choć z ogromnym brzuchem ledwo wspinała się na czwarty piętrze kamienicy bez windy. Po trudnych porodach rano pokazała mężowi śpiącego chłopca w oknie.

Synu, jak go nazwiesz?

W jej głowie zapłonęła lampka. Światło odbijało się w oczach. Już niedługo Jadwiga dogadała się z emerytowanymi żołnierzami na parterze Ivanem Nikolajeweczem i Eleną Pietrowną. Nie mieli z kim rozmawiać, ale Jadwiga znalazła do nich podejście, zaczęła dbać o ich ogród. Wykopała ziemię pod oknem, posadziła ziemniaki i marchew. W następną wiosnę zrobiło to prawie całe sąsiedztwo.

Tam, gdzie Maria czuła się zagubiona, smutna i zestresowana, jej synowa drapała się po karku i myślała, jak się wydostać. Nie poddawała się i działała. Nie twierdziła, iż wszystko stracone. Nie było czasu w filozofię dziecko i studia zaoczne? Jadwiga przeszła na taką formę nauki. Świetnie! Doskonale! Po prostu super! powtarzała. Ogród pod oknem? Nie trzeba jechać daleko. Nikt nie ukradnie ziemniaków. Tyle trudności wokół? To świetny trening charakteru!

Dziecko rosło, w dziewięciu miesiącach usiadło, w wieku roku zaczęło mówić. Maria spacerowała z nim i cieszyła się. Maluch nie marudzi, nie płacze bez potrzeby gdy coś go dręczy, szuka przyczyny. Takie słońce, jak matka, taki przystojniak, jak ojciec. Podczas sesji Jadwiga podróżowała między najlepszą przyjaciółką Leną, weteranami Smirnową rodziną a Marią. Jej maluch jadł dobrze, dużo spał i zachowywał się jak wzorcowy dziecko z podręczników pediatrycznych.

Maria, zmęczona kapryśnym i często chorym synem, wierzyła, iż spokojne dzieci są wymysłem lekarzy. Nie. W prawdziwym świecie istnieją dzieci, które nie krzyczą od rana do nocy, dużo śpią i zawsze gotowe na uśmiech.

Przed Nowym Rokiem Marii było niekomfortowo, iż wciąż nie zna rodziców Jadwigi. Młode małżeństwo od półtora roku żyło bez wielkiej uroczystości. Odwiedzili rodzinę, ale nie zaprosili nikogo do siebie. Postanowili to naprawić. Marta wzięła rocznego wnuka i wsiadła do dalekobieżnego autobusu, obiecując synowi i synowej, iż wróci na weekendy, by odpocząło trochę od dzieci.

Jadwiga i jej bliscy zadzwonili, odpisali telegramy, jak przystało. Na dworcu małego miasteczka, przypominającego wioskę, teściowa Jadwigi nagle spotkała tłum ludzi. Dziesięć osób machało rękami. Na drzwiach wisiał plakat: Witajcie! nie przywieźli ze sobą tablicę. Pokój przydzielony gościom upiększyli nie żartowali. Na drzwiach, na kartonie, wielkimi, wesołymi literami napisano: Dzieci Iwana i Ziny, bracia i siostry Jadwigi, przyjechały dla Marty.

Gdy Marta zobaczyła to, zamarła na pół dnia. W podjeździe wyciągnięto jej wnuka, nie chcieli go oddać. Rozbiegł się, jakby czerwone flagi, między rodzicami Jadwigi, przynosząc radość. Marta przed snem płakała, znajdując na nocnej szafce piękny kieliszek z herbatą i słodką bułeczką z notatką, najwyraźniej napisaną przez trzy osoby. Pismo Fiodora brzmiało:

Marto, kochana, przytulam! Słodkich snów w nowym miejscu! Niech ci się przyśni kawalerka!

Rodzina wiedziała, iż ich miejscowa druhna jest rozwiedziona. Ktoś z małych podszedł i z uśmiechem zapytał: Jak tak? Czy przyśnił ci się kawaler w snach?. Babcia Jadwigi, chwytając ręcznik, odparła: Cóż, nie dziwi mnie to, iż tak się dzieje. Dziewczynka ma piękną figurę, małe usta, czysta panna! Dzieci postanowiły cię poślubić. Idźcie już.

Na koniec najstarszy wnuk został wygnany na studia. Babcia wpadła obok gościa, by podzielić się śniadaniem co Bóg dał. A gdzie jest Dymi? spytała Marta, przypominając sobie. Babcia Nastasia położyła rękę na jej karku i rzekła:

Tam u starszych. Iwan i Zina? Nie. To Vanya, najmłodszy, u Natalii z Sierżantem. Przynajmniej to.

Marta wzięła się za głowę. Okazało się, iż wnuk nocował w innym domu, nie wiadomo gdzie. Czy pozwoliła mu wyjść? Czy zwariowała? Co się dzieje? Babcia Nastasia objęła ją, pocałowała w policzek i pocieszyła:

Zwrócimy twoje skarb, nie płacz. To nasz chłopiec, po prostu pojechał i spalił się w nocniku. Zjedliśmy i poszliśmy na sankach.

Na sankach? zapytała Marta.

Oczywiście. A saneczki to nasze dzieci i wnuki. Co tam w ogóle?

Marta łzy spływały po twarzy. Babcia zaczęła namawiać:

Nie martw się, kochana. Herbata z miętą, łyżeczka miodu i trochę wódki wszystko cię otuli. Zostanie ci zwrócony w całości.

Marta natychmiast pobiegła szukać dziecka. Po pięciu minutach wyruszyli do Natalii, której mąż już był w pracy. Starsza córka babci odrywała się od prania i powiedziała, iż mały już został zabrany do Zyny, która bardzo go prosiła, a wieczorem zwrócą go.

Gdzie go zabrali? pytała Marta.

Do wsi.

Zrozpaczona Marta usiadła i płakała nie tyle ze strachu, co z wstydu, iż jest złym rodzicem i niewiarygodną babcią. Po chwili herbata z miętą, łyżka miodu i odrobina wódki uspokoiły ją. Zyna niedługo odprowadziła go z powrotem, obiecując jeszcze jedną wizytę w saunie. Następnego ranka Aniela, najstarsza babcia, upierała się, by nieochrzczona Marta poszła na mszę.

Wakacje przedłużyły się z dwóch dni do tygodnia. Marta nie oddawała już Dymi z oczu. Dlatego w razie wizyty przywołali obojga Dymi i Jadwigę by gość mógł zobaczyć ich wszystkich. Przez siedem osób z rodu nie brakowało chęci poznania się. Wrócili do autobusu wesoło, pięciokrotnie, z czterema dużymi torbami pod siedzeniami: grzyby, dżemy, ogórki i manualnie robione skarpety, kurtki. Dla chłopca, Jadwigi i jej męża Michała. Prościli nie wstydzić się i częściej przyjeżdżać bo moda się zmieniła. Nie tylko wesele, ale i gościnność została wzięta pod uwagę.

Dziewięćdziesiątki, ze swoją kolczastą naturą, przestały być korytarzem strachu. Stały się surową, ale sprawiedliwą szkołą, w której oprócz kopniaków i pchnięć znajdowało się miejsce na szczęście, niespodziewanych gości, ciepłe manualnie robione skarpety, listy od babci Nastasy, uśmiechy, tańce i piosenki przy stole.

W wirze tego wszystkiego Marta zrozumiała, iż częściej się uśmiecha, rzadziej marszczy brwi i jest zadowolona. Na kuchni odkryła jednego z siostrzeńców Jadwigi, który przyjechał na studia medyczne i zaproponował, by zamieszkał u niej. Chłopak wstał, oddał szacunek, a Marta otworzyła usta w zdumieniu. Babcia Nastasia nie wątpiła w nią, ale gdyby nie mogła, i tak nie obraziłaby się.

Ich porządek w stolicy i na wsi znacznie się różnił, ale rozumieli się. W tym momencie w rodzinie wszystko było dobrze, równomiernie.

Dymi poszedł do przedszkola, Michał zaczął uczyć w szkole historii, a Jadwiga pracowała w firmie budowlanej. Niespodziewanie zaproszono go do nowej pracy dobrze płacącą, nie na szkolne łzy. Michał trochę się rozpromienił, bo nie on, a żona zostali zaproszeni. Dostali jednak racjonalną odpowiedź: Masz pisać dysertację i przenieść się na uniwersytet? Czy kłamałeś rodzinie?

Po mniej niż dziesięciu latach w tysiącach, Dymi zaczął wygrywać olimpiady matematyczne. Na wydziale Michał spotkał sympatyczną koleżankę, córkę dziekana młodszą od niego i od Jadwigi, piękną, w szpilkach i dopasowanej spódnicy. Powiedział żonie, iż chce rozwodu

Jadwiga zeszW końcu wszyscy zrozumieli, iż rodzina to nie tytuły i podziały, ale codzienna miłość i wsparcie, które przetrwają najtrudniejsze burze.