Rachunek na biegunach

1 tydzień temu

Nazywam się Dariusz Kowalik, mam pięćdziesiąt trzy lata i od dwudziestu dwóch lat prowadzę kancelarię egzaminacyjną dla kierowców w Radomiu. Teściowa mojej żony, pani Henryka, uważa, iż moja praca to "siedzenie w ciepłym pokoju i czepianie się ludzi". No, niech sobie uważa. Opowiem o jednym egzaminie, bo ta historia krążyła potem po całym ośrodku jeszcze miesiąc.

Do sali weszła kobieta, trzydzieści parę lat, w rozciągniętym swetrze, z teczką pełną papierów. Nazywała się Beata. Trzeci egzamin z rzędu, teoria za nią, teraz dopuszczam ją do testu logicznego, który u nas robimy ustnie, bo komputer czasem olewa niuanse. Usiadła, teczkę postawiła na kolanach, jakby się bała, iż ktoś jej ją wyrwie.

Zacząłem od rozgrzewki. Mówię: samolot transportowy wiózł pięćset cegieł, jedna wypadła w trakcie lotu. Ile zostało na pokładzie? Ona, bez wahania, choćby się nie zająknęła: czterysta dziewięćdziesiąt dziewięć. Dobra odpowiedź, mówię, lecimy dalej.

Następne pytanie, trochę bardziej podkręcone. Jak wsadzić słonia do lodówki w trzech krokach? Ona na to: otwieram lodówkę, wsadzam słonia, zamykam lodówkę. Powiedziałem, iż świetnie, bo rzeczywiście świetnie, ludzie czasem próbują słonia dzielić na kawałki, a ona poszła prosto.

A teraz jeleń, mówię. Jak wsadzić jelenia do tej samej lodówki, tylko w czterech krokach? Zamyśliła się, teczka zjechała jej z kolan na podłogę, nie podniosła. Otwieram lodówkę, wyjmuję słonia, wsadzam jelenia, zamykam lodówkę. Powiedziałem, iż to jest odpowiedź na medal, bo akurat w tym momencie przez okno przejechał autobus linii 11 i zahuczał klaksonem, a ona choćby nie drgnęła, skupiona.

Lew ma urodziny, król lasu, przyszły wszystkie zwierzęta oprócz jednego. Które zwierzę nie przyszło? Jeleń, mówi, bo jest zamknięty w lodówce. Zaśmiałem się, bo naprawdę rzadko ktoś to łapie od razu, zapisałem w notatkach "logika na plus".

Piąte pytanie, które u nas uchodzi za pułapkę: czy babcia może przejść przez bagno pełne krokodyli? Może, odpowiada bez wahania, bo wszystkie krokodyle są na imprezie u lwa. Otworzyłem termos z kawą, który stał u mnie od dwóch godzin i już był letni, ale wypiłem łyk, bo w sali było chłodno, kaloryfer znowu nie ciągnął.

Ostatnie pytanie, mówię, i tu akurat mam w zwyczaju patrzeć kandydatowi w ręce, nie w oczy, bo ręce zdradzają więcej niż twarz. Babcia szła przez to bagno i niestety zginęła. Jak to się stało?

Beata zacisnęła palce na pasku teczki, którą w końcu podniosła z podłogi, i powiedziała: no zjadł ją krokodyl.

Powiedziałem, iż niestety egzamin oblała, bo przecież ustaliliśmy wcześniej, iż wszystkie krokodyle poszły na imprezę do lwa. Powinna zginąć od cegły.

I tu zaczęła się ta część, o której cały ośrodek gadał jeszcze długo. Beata nie wstała, nie podziękowała, nie wyszła z godnością, jak większość. Powiedziała: panie Darku, ja wiem, iż to tylko zagadka, ale ja po trzecim razie nie zdam do pracy, którą mi obiecali warunkowo, do piątego grudnia, a to już za trzy tygodnie. Powiedziała to tak, jakby czytała z kartki, głosem, który chce być spokojny, a drży na końcu każdego słowa.

Spytałem, o jaką pracę chodzi. Powiedziała, iż dostawa dla hurtowni spożywczej na Gołębiowie, ale wymagają prawa jazdy, bez tego umowy nie podpiszą, a ona ma dwójkę dzieci i mąż od ośmiu miesięcy nie płaci alimentów, bo "akurat nie ma pracy", choć codziennie widuje go pod sklepem na rogu z piwem w ręku.

Powiedziałem jej to, co mówię każdemu w tej sytuacji, bo to nie jest pierwszy taki przypadek w mojej sali. Powiedziałem, iż przepisy są przepisami i nie mogę zmienić wyniku, bo ona ma ciężko, tak samo jak nie mogłem przepuścić pana, który trzy lata temu płakał, iż musi dowozić matkę na dializy. Ale powiedziałem też, iż egzamin można powtórzyć za dwa tygodnie, nie za miesiąc, jeżeli zapisze się na termin poprawkowy, który akurat w grudniu bywa wolniejszy, bo ludzie wolą zdawać przed świętami niż po.

Zapisałem jej numer na odwrocie protokołu i dałem telefon do koleżanki z sekretariatu, która umie przestawiać terminy, kiedy jest luka.

Wyszła. Nie płakała w sali, tego jej oddam, łzy puściła dopiero na schodach, słyszałem to przez uchylone okno od palarni, gdzie wyszedłem na cygaretkę.

Trzy tygodnie później, dokładnie dwudziestego dziewiątego listopada, zdawała poprawkę. Ten sam test logiczny, inne pytania, bo powtarzać się nie wolno. Zdała za pierwszym podejściem z nowym egzaminatorem, nie ze mną, bo u nas jest rotacja. Dowiedziałem się od koleżanki z sekretariatu, która akurat wypisywała jej zaświadczenie.

A potem, gdzieś w styczniu, zobaczyłem ją przypadkiem w hurtowni na Gołębiowie, kiedy odbierałem zamówienie dla żony. Miała na sobie kurtkę firmową, niosła skrzynkę z wodą mineralną, i kiedy mnie rozpoznała, nie powiedziała nic o egzaminie, o krokodylach, o cegle. Powiedziała tylko: panie Darku, proszę powiedzieć następnemu, co się zacina na jeleniu, żeby się nie bał pytać o termin poprawkowy.

Postawiła skrzynkę na wózku i poszła między regałami, kółka wózka zazgrzytały na betonie, a ja zostałem z siatką, w której miałem mleko, chleb i paczkę kawy dla żony.

Idź do oryginalnego materiału