Psina była już prawie całkiem obojętna, zamierzała pożegnać się z tym okrutnym światem…

Psu było już prawie wszystko jedno, jakby godził się z myślą, iż zaraz opuści ten okrutny świat
Mariola mieszkała od wielu lat w niewielkim domku na samym skraju wioski pod Ostrołęką. Kiedy ktoś żartem wspominał, iż jest samotna śmiała się szczerze.
Samotna? Skądże znowu! zaprzeczała z radosnym uśmiechem. Przecież mam wielką rodzinę!
Kobiety z sąsiedztwa pokiwały głowami, ale gdy Mariola odwracała się na pięcie, porozumiewawczo wymieniały spojrzenia i stukały się po skroniach Jaka tam rodzina Bez męża, bez dzieci, tylko zwierzęta!. Jednak dla niej właśnie te czworonożne i pierzaste stworzenia były rodziną z prawdziwego zdarzenia. Mariola nie zważała na to, iż inni hodują zwierzęta tylko z korzyści krowy dla mleka czy kurki dla jaj, psa dla bezpieczeństwa, kota na myszy. W jej domu mieszkało pięć kotów i cztery psy, wszystkie spały w cieple, a nie na dworze, co budziło u sąsiadów wyłącznie zdziwienie.
Swojego zdziwienia jednak nie artykułowali zbyt głośno, uznając, iż z dziwaczki nie ma pożytku się spierać. Na każdą złośliwość Mariola tylko machała ręką:
Oj, dajcie spokój, na dworze już się nacierpiały, u mnie jest im dobrze.
Pięć lat wcześniej, wszystko się skończyło w jednej chwili w tragiczny dzień straciła męża i syna. Wracali razem z Mazur z wędkowania, gdy na szosie pod Ostrołęką w ich stronę wyskoczył przeładowany tir Po pogrzebie Mariola pojęła, iż nie potrafi być dłużej w mieszkaniu, gdzie wszystko przypomina tych, których straciła. Nie chciała widywać tych samych ulic, słuchać szeptów sąsiadów i znosić ich smutnych spojrzeń.
Sprzedała więc mieszkanie i razem z kotką Jagusią przeprowadziła się na wieś. Kupiła domek na obrzeżach, latem pracowała w ogródku, a zimą znalazła zatrudnienie w lokalnej stołówce. Z biegiem czasu pojawiali się nowi domownicy jakiś kociak płakał pod sklepem na rynku, inny pies merdał ogonem przy kuchennym oknie w stołówce. Tak powstała jej rodzina złożona z porzuconych, zagubionych stworzeń. Czułe serce Marioli goiło ich rany, a one odwdzięczały się bezgraniczną wiernością.
Choć czasem bywało ciężko i pieniędzy brakowało, nie mogła przestać ich przygarniać. Powtarzała sobie, iż to już ostatni raz Ale nagła zamieć, która w marcu cofnęła czas do srogiego lutego, znowu przewróciła wszystko.
Tego wieczoru Mariola spieszyła się na ostatni autobus do wioski. Przed nią były dwa wolne dni, więc po pracy zaopatrzyła się w markecie i niosła reklamówki wypełnione jedzeniem dla siebie i zwierząt oraz solidny pakunek ciepłego bigosu ze stołówki. Powłócząc nogami z siatami, myślała już o domowym cieple. Nagle instynkt kazał jej się zatrzymać spojrzała pod ławkę przystanku.
Tam leżał pies. Patrzył błędnym wzrokiem, jakby nie widział świata. Zasypany śniegiem, musiał leżeć tu od wielu godzin. Ludzie mijali go, skuleni w szalikach, nikt nie zwracał uwagi. Jak to możliwe, iż nikt nie zauważył? przemknęło jej przez głowę.
Ścisnęło ją w środku. Ostatni autobus odjechałby bez niej, ale już nie mogła go dojrzeć. Rzuciła torby i uklękła przy zwierzęciu. Pies ledwo mrugnął.
Dzięki Bogu, żyjesz No dalej, misiek, podnieś się szepnęła.
Zwierzę było jakby pogrążone w rezygnacji, ale cierpliwie pozwoliło jej wsunąć ręce pod zmarznięte łapy. Miała wrażenie, iż psiak już pogodził się z odejściem z tego świata
Nie umiała później wyjaśnić, jakim cudem dźwignęła na rękach psa i te wszystkie ciężkie torby aż do poczekalni. Usiadła w kącie, smagając dłońmi dorosłego, ale wychudzonego psa, masując mu skostniałe łapy.
No już, wracaj do nas, psiaku Przed nami przecież jeszcze długa droga. Zostaniesz moim piątym psem, dla parzystości.
Wyjęła z torby kotlet, który podsunęła nowej podopiecznej. Na początku pies odwrócił głowę obojętnie, ale po chwili drgnął, poruszył noskiem i pierwszy raz tego dnia spojrzał żywo, łapczywie zjadając kąsek.
Godzinę później Mariola stała na poboczu z psem, już ochrzczonym imieniem Gaja, próbując zatrzymać okazję, bo autobus dawno odjechał. Ze szalika uplotła smycz, choć pies trzymał się jej tak blisko, iż nie było to potrzebne. Po kilku minutach zatrzymał się fiat panda i kierowca uchylił drzwi.
Bardzo dziękuję! wypaliła na wstępie Mariola. Uspokajam, psa wezmę na kolana, nie będzie problemu.
Nie szkodzi, niech wskakuje. Widzę, iż nie jest taki mały.
Gaja jednak mocno wtuliła się w Mariolę. Obie sadowiły się razem na siedzeniu.
Tak nam cieplej uśmiechnęła się kobieta.
Kierowca pokiwał głową, podkręcił ogrzewanie i już więcej nie odezwał się. W cichym świetle reflektorów Mariola tuliła nową towarzyszkę, zapatrzona myślami w wirujące za oknem płatki śniegu. Mężczyzna zerkał na jej pogodzony, spokojny profil, domyślając się chyba, skąd ten pies.
Pod domem wyszedł, żeby pomóc z torbami. Przez ogromny zasp przy furtce musiał przepychać się ramieniem, aż w końcu stara brama opadła z hukiem.
Nic to Od dawna trzeba było naprawić westchnęła Mariola.
W domu już czekała cała hałastra sfora szczekała i miauczała radośnie. Kobieta otworzyła drzwi, wołając:
No i macie nową siostrzyczkę! Poznajcie Gaję!
Psy radośnie obwąchiwały zakupy, które niósł nieznajomy.
Stańcie tu tylko chwilę, wejdźcie do kuchni, bo marzniecie, a ja zrobię herbatę zaproponowała Mariola.
Dziękuję, ale już późno. Zajmijcie się swoim stadem, bo na pewno się stęskniły.
Następnego dnia, około południa, Mariola usłyszała stukanie przed domem. Narzuciła kurtkę, wyszła i zobaczyła wczorajszego kierowcę. Przygotowywał właśnie nowe zawiasy na furtkę, obok leżały narzędzia.
Dzień dobry! uśmiechnął się. Ponieważ zniszczyłem furtkę, to przyjechałem ją naprawić. Nazywam się Wojciech. A pani?
Mariola
Jej kudłata rodzina otoczyła nowego gościa, merdając ogonami i ocierając się o nogi. Wojciech przykucnął, żeby pogłaskać psy.
Mariolu, wracaj do domu i nie marznij Za chwilę skończę, a potem chętnie wypiję herbatę. A w samochodzie mam choćby sernik i kilka przysmaków dla twojej wielkiej rodzinyMariola uśmiechnęła się lekko, jakby pierwszy raz od dawna ktoś przypomniał jej, iż świat jest też pełen troski, nie tylko straty. Gdy wróciła do kuchni, koty już kręciły się pod nogami, a Gaja z nowym blaskiem w oczach powoli zaczynała machać ogonem na widok reszty stada.
Wkrótce zapach gorącej herbaty i pieczonych jabłek rozlał się po domu. Na kuchennym stole parowały kubki, a do okna, zaparowanej szybki, co chwilę podbiegał któryś z psów, jakby sprawdzał, czy Wojciech już skończył. W końcu wszedł, otrzepał śnieg z butów i usiadł przy stole, uśmiechając się do Marioli nieśmiało, po wiejsku.
Ma pani zaczął, ale przerwał, bo Gaja podeszła i wetknęła mu pysk na kolana.
Mariola przez chwilę patrzyła na tę scenę i poczuła coś, czego nie czuła od dawna: ciepło, które rozlewało się po małym, wypełnionym zwierzętami domu. Nagle nie była już samotna dziwaczka, nie była tylko kobietą, która straciła wszystko była kimś, kto dawał światłu szansę, by znów zajrzało do jej okien.
Wojciech podniósł głowę, spotkał jej spojrzenie i uśmiechnął się szerzej:
To może kiedyś pomożemy sobie nawzajem Jak zabraknie herbaty, albo futrzanych łap do głaskania.
Mariola parsknęła śmiechem, a Gaja zaszczekała radośnie, jakby rozumiała każde słowo.
Tego wieczoru, gdy wszyscy już pokładli się spać psy w kocach, koty na kaloryferze Mariola po raz pierwszy od lat zasnęła spokojna. Przez okno widać było drobne światło przy furtce: ktoś zawiesił tam lampion.
I gdy świt pod Ostrołęką rozjaśnił lekko połyskujący śnieg, Mariola wiedziała, iż jej dom znów jest pełen nadziei. Bo czasem wystarczy otworzyć na oścież nie tylko drzwi, ale i serce wtedy choćby największa zima nie wydaje się już taka straszna.