Przeczucie tragedii Julia obudziła się w środku nocy i już nie zmrużyła oka do rana. Czy to przez …

PRZECZUCIE NIESZCZĘŚCIA

Obudziłam się tej nocy i już nie mogłam zasnąć do rana. Czy to był zły sen, czy jakieś nie do końca zrozumiałe niepokoje trudno powiedzieć. Na sercu zrobiło mi się tak ciężko, iż łzy same zaczęły spływać po policzkach. Nie wiedziałam dlaczego, po prostu czułam ogromny niepokój, ciężko było oddychać, a na myśl o nadchodzącym nieszczęściu aż mnie ściskało w środku.

Wstałam i podeszłam do łóżeczka, gdzie spał mój mały synek. Staś uśmiechał się przez sen i zabawnie cmokał ustami. Poprawiłam mu kołderkę i wyszłam do kuchni. Za oknem była czarna noc żadnej gwiazdy, żadnej latarni.

Zosia, znowu nie śpisz? usłyszałam za sobą głos Piotra.

Znowu to samo… Nie wiem, Piotrek, co się ze mną dzieje odpowiedziałam szeptem.

Może to te słynne baby blues? próbował rzucić żart.

Sama nie wiem. Stasiek ma już prawie pół roku, no i nie miałam żadnej depresji, a teraz nagle coś takiego?

Hormony, nerwy, dużo tego… Nie przejmuj się, wszystko się ułoży.

Boję się, Piotrek! wyznałam, wtulając się w niego.

Daj spokój, będzie dobrze! objął mnie mocno.

Trzy tygodnie później dostałam telefon z przychodni. Byliśmy ze Stasiem na bilansie półrocznym, pobrano mu krew i zrobiono całą serię badań. Gdy zadzwoniła pielęgniarka, zaniepokoiłam się.

Coś się stało? zapytałam.

Zosiu, proszę się nie denerwować. Lekarz wszystko wyjaśni odpowiedziała uprzejmie.

W rejestracji kolejka jak zawsze, a ja czułam, iż za chwilę oszaleję ze strachu. Kiedy weszliśmy do gabinetu, aż trzęsłam się cała.

Proszę usiąść powiedziała łagodnie pani doktor. Zofio Piotrowna, chciałam panią prosić o wykonanie dodatkowych badań.

Co się stało?! wypaliłam, czując jak nogi mam z waty.

U Stasia wyniki są niepokojące. Liczba leukocytów w krwi jest stanowczo za wysoka, inne wartości także są poza normą. Trzeba powtórzyć badania najlepiej w specjalistycznym ośrodku.

Gdzie? spytałam bez tchu.

W szpitalu onkologicznym w Warszawie odpowiedziała lekarz.

Nie pamiętam, jak dotarłam do domu. Piotrek już tam był napisałam do niego wcześniej, więc wrócił ekspresowo z pracy.

Zosia, co się dzieje?! spytał szeptem.

Łzy spływały mi po policzkach, nie próbowałam ich choćby wycierać.

Kierują nas na szczegółowe badania do onkocentrum szepnęłam bez życia.

Może to nie musi oznaczać najgorszego, Zosiu, to tylko badania próbował mnie pocieszyć Piotrek.

Ja czułam, iż coś się stanie! wyszeptałam zmęczona, Nie wiedziałam tylko co, ale ten lęk był cały czas.

Stasiu spał, tuliłam go i płakałam cicho. On jeszcze nie wiedział, jaki los go czeka.

Ostra białaczka powiedział starszy lekarz po przejrzeniu wszystkich wyników Trzeba natychmiast rozpocząć leczenie.

Nie umiałam się z tym pogodzić. Chemia odbywała się beze mnie. Stasiu leżał na OIOM-ie, ja siedziałam przy drzwiach.

Proszę iść do domu! powtarzała dyżurna pielęgniarka Dzisiaj i tak pani nie wpuszczą.

Nie potrafię! Bez niego nie dam rady!

Z Piotrem jesteśmy razem od ośmiu lat. Nie mogliśmy długo mieć dzieci wszystko było w porządku, ale ciąża przyszła dopiero po wielu latach modlitw i badań. To był najbardziej szczęśliwy, ale i pełen niepokoju czas. Piotr mnie nosił na rękach, nie pozwalał niczego dźwigać. Ostatni miesiąc spędziłam w szpitalu, lekarz kazał uważać z powodu ryzyka przedwczesnego porodu. Pół roku temu wreszcie urodził się nasz wymarzony synek. Nazwaliśmy go na cześć mojego teścia, który zginął kilka lat wcześniej w wypadku samochodowym.

Zosieńko, nie daje się imienia po kimś, kto zginął tragicznie! mówiła babcia, kiedy dowiedziała się o naszym wyborze.

Babciu, to tylko przesądy śmiałam się wtedy. Byłam szczęśliwa i nie chciałam, by coś to zakłóciło…

Teraz siedziałam przy łóżeczku Stasia w sterylnej sali, do której wpuszczono mnie tylko po długich błaganiach u ordynatora. Upierał się, iż nie wolno narażać dziecka na zakażenie jego odporność była praktycznie zerowa. Ale ja po prostu nie wytrzymywałam bez syna, wyłam nocami na korytarzu przy OIOM-ie, aż mnie wpuszczono. Synek spał, a ja chłonęłam każdy jego wzdech, jakby chciałam się napatrzeć na cały zapas.

Takich operacji tu nie robimy powiedział następnego dnia profesor Kalinowski, naczelny lekarz.

Gdzie je robią? spytałam zdecydowanie.

W Niemczech, w Berlinie. Tylko tam można ocalić życie Stasia. Ale to potwornie drogie.

Znajdziemy pieniądze, proszę przygotować całą dokumentację!

Wypisy wysłaliśmy do kliniki w Berlinie specjalizującej się w leczeniu białaczek. Niedługo dostaliśmy pozytywną odpowiedź są gotowi operować Stasia, ale koszt operacji przekracza 2 600 000 złotych.

Zosiu, choćby jak sprzedamy mieszkanie i samochód, to nie uzbieramy połowy… szepnął Piotr. Zamieściłem ogłoszenie, ale to nie jest takie szybkie.

Mamy dwa miesiące, nie więcej! Rozpłakałam się Coś musimy wymyślić!

Zbiórka ruszyła pełną parą: nasze miejsca pracy, lokalna fundacja, sklepy, znajomi wszyscy pomagali. Część pieniędzy dała gmina, część wolontariusze. Zebraliśmy trochę więcej niż połowę wymaganej sumy. Czas uciekał.

Zosiu, lećcie. Ja będę jeszcze przesyłał wszystko, co się uda zgromadzić. Może znajdzie się ktoś chętny na mieszkanie powiedział Piotr.

Cała miejscowość przeżywała z nami, ale takiej sumy nie dało się tutaj uzbierać.

Po formalnościach zaczęliśmy z Stasiem leczenie w Berlinie. Ciągle brakowało pieniędzy. Trwały przygotowania do operacji, badania i zabiegi. O tym, skąd wziąć resztę, bałam się myśleć, po prostu czekałam na cud. Za miesiąc Stasiu miał kończyć roczek.

W sąsiedniej sali leżała inna Polka Kasia z synkiem Michałem, trzyletnim. Byliśmy niemal sąsiadkami z Mazowsza. Im się udało zebrać całą sumę na leczenie. Niestety u Michała choroba była w bardzo zaawansowanym stadium, leczenie nie przynosiło postępów, operację kilka razy przekładano.

Nie płacz, Zosiu pocieszała mnie Kasia. Jeszcze pójdziesz ze Stasiem do zoo, do cyrku! Ja z Michałkiem byłam na niedźwiedziach, pół godziny nie mógł się od nich oderwać. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, iż jest chory. W zoo pierwszy raz dostał krwotoku z nosa. Przeraziłam się, potem było kilka takich epizodów, aż w końcu trafił do szpitala. Niestety już trzecie stadium białaczki… Dlaczego wcześniej nie zauważyłam!

Kasiu, nie płacz, wszystko się ułoży! Jeszcze razem pójdziemy z dziećmi do zoo! przekonywałam ją ja.

Widziałam, iż coś z nim nie tak! Schudł, stał się apatyczny, jadł z niechęcią, ciągle się rozstrajał… A ja nie chciałam wierzyć, udawałam, iż to nic. To moja wina! Miałam przeczucie, ale je odrzucałam!

Dosłownie kilka dni później Michałkowi się pogorszyło, zabrano go do OIOM-u. Kasi nie pozwalano wejść. Siedziała pod drzwiami i płakała do utraty sił.

Kasiu, chodź, połóż się… próbowałam ją przekonać.

Muszę tu być, on mnie czuje! Mama przy nim zawsze była, on to wie! powtarzała.

I tak to wie, chodź…

Ale została. Pielęgniarka dała jej zastrzyk uspokajający. Potem już tylko patrzyła martwym wzrokiem w ścianę, czekając na cud.

Wieczorem zadzwonił Piotr. Kołysałam Stasia. Każdą wolną chwilę spędzałam teraz z synkiem nie wiedziałam, ile ich nam jeszcze zostało.

Zosiu, przelałem kolejne sto tysięcy powiedział Piotr Na razie tyle mamy. Mieszkanie oglądała dziś młoda para, trochę zszedłem z ceny, dadzą znać w kilka dni.

Dobrze odpowiedziałam cicho a ty…

W tym momencie krzyk rozpaczy przerwał mi słowa. Telefon wypadł mi z rąk. Stasiu się obudził i rozpłakał. Pogłaskałam go po główce, zamruczał i znów zasnął. Położyłam go do łóżeczka, a sama wybiegłam na korytarz. Wiedziałam już, co się stało, choć nie chciałam w to uwierzyć. Pod drzwiami reanimacji Kasia leżała na podłodze, szlochając. Pielęgniarki próbowały ją podnieść, coś jej podać, ale ona po prostu krzyczała. Nigdy w życiu nie widziałam takiej rozpaczy.

Kasiu, proszę, musisz się trzymać płakałam, ściskając ją. Musisz żyć dla Michałka!

Po co mam żyć? Mój synek nie żyje! To moja wina! Jak ja mam z tym żyć?! krzyczała.

Otoczyłam ją, dopóki nie podali jej środka uspokajającego. Odprowadziłam ją do sali, już na półprzytomną.

Niech odpocznie powiedział zmęczony lekarz Jeszcze będzie miała czas na łzy.

Nie zmrużyłam oka tej nocy. Bałam się zasnąć, siedziałam czuwając przy Stasiu. Chciałam patrzyć na niego jak najdłużej…

Nazajutrz przyszła do mnie Kasia. Nie płakała. W ciągu jednej nocy postarzała się o dziesięć lat. W jej oczach było tylko zmęczenie i pustka. Uścisnęłyśmy się długo.

Niech wam się wszystko uda! szepnęła, wychodząc macie szansę, skorzystajcie z niej! Ja muszę teraz zająć się synkiem: pogrzeb, dziewiąty dzień, czterdziesty… Postawię mu nagrobek. Po wszystkim… otarła łzy i wręczyła mi kopertę. Przeczytaj potem, nie dam rady mówić wyjęczała.

Dobrze odparłam cicho.

Po jej wyjściu ogarnął mnie ogromny smutek. Stasia zabrali na kolejne badania.

Otworzyłam kopertę:

Droga Zosiu! drżało pismo Kasi. Bardzo chcę, żeby Staś żył. Niech żyje za mojego Michała: dorasta, uczy się, cieszy każdą chwilą, gra w piłkę, jeździ na sankach… Idźcie koniecznie do naszego zoo i pozdrówcie ode mnie dużego czarnego misia! łzy zamgliły mi oczy, musiałam przerwać czytanie, by móc dokończyć Macie szansę na życie. W kopercie są pieniądze na operację Michałkowi nie były już potrzebne, niech pomogą Stasiowi!.

Płakałam. Z jednej strony z euforii wreszcie mogliśmy opłacić zabieg syna. Z drugiej strony z bólu ta pomoc kosztowała zbyt wiele…

Piotrek, nie sprzedawaj mieszkania! mówiłam następnego dnia przez telefon Będziemy potrzebowali domu, do którego wrócimy.

Skąd masz pieniądze? zdziwił się.

Są. Wszystko będzie dobrze!

Odłożył słuchawkę z uśmiechem. Po raz pierwszy usłyszał w moim głosie coś, co pozwoliło mu uwierzyć, iż będzie dobrze. I miałam rację.

Operację wykonano dzień po urodzinach Stasia. Skończył roczek. Spędzałam dni przed salą intensywnej opieki, jak wcześniej Kasia. Ale tym razem były szanse. W końcu mogłam zobaczyć synka, a potem nas przenieśli do jednej sali. Przed nami był miesiąc kwarantanny i długa rehabilitacja to jednak była już tylko formalność. Najważniejsze, iż operacja się udała. U Stasia wreszcie pojawiły się pierwsze poprawy.

Powoli wracał do życia: zaczął interesować się zabawkami, coraz więcej jadł, choćby się uśmiechał. Kiedy po raz pierwszy powiedział: mama, popłakałam się ze szczęścia. Stał się cud.

Misiek! wskazywał Staś na wielkiego czarnego mieszkańca zoo.

Nie misiek, tylko miś! śmiałam się, poprawiając go z czułością.

Wybraliśmy się do warszawskiego zoo tego samego, gdzie Michałek z Kasią kiedyś zachwycał się niedźwiedziami.

Pozdrowienia od Michałka, misiu! szepnęłam do zwierzęcia, ocierając łzę.

Staś biegał, jadł lody, Piotr nosił go na barana z zapałem oglądał zwierzęta. Wreszcie jego życie wypełniły dziecięce radości. Szpital został daleko za nami. Tylko czasem, gdy nocą znów nie mogłam zasnąć, podchodziłam do łóżeczka synka i słuchałam jego spokojnego oddechu. Lęki powoli ustępowały. Przed nim była jeszcze cała przyszłość także za tego chłopca, który podarował mu drugie życie.