— Próbowaliśmy zanieść pańskie rzeczy do biura rzeczy znalezionych — zauważył policjant. — Ale… Pański kot jest wyjątkowo waleczny. Nie pozwolił nam się zbliżyć. Proszę odebrać swoje rzeczy i kota. Mamy i tak wystarczająco dużo na głowie…

Próbowaliśmy zanieść wasze rzeczy do biura rzeczy znalezionych powiedział policjant. Ale Wasz kot jest wyjątkowo waleczny. Nie dopuścił nikogo. Lepiej odbierzcie rzeczy i kota. My i tak mamy mnóstwo innych spraw

Na każdym dworcu są poczekalnie. Czasami przestronne i jasne, czasem małe i zatłoczone. W jednych stoją wygodne fotele, w innych twarde ławki. Wszystkie są inne, ale łączy je jedno nieuchronne oczekiwanie.

Praktycznie każdy, kto rusza w podróż pociągiem, choć raz przyjdzie na dworzec zbyt wcześnie, bojąc się spóźnić, a potem czeka długo w zniecierpliwieniu. Walizki i torby piętrzą się u stóp, czas się dłuży niemiłosiernie i człowiek zaczyna się złościć na siebie za przesadną przezorność.

I tak tego dnia ludzie również siedzieli w poczekalni, unikając wzroku innych. Jedni przeglądali gazetę, inni byli pochłonięci książką, większość uciekała w ekrany telefonów. Kilku gwałtownie zjadało przygotowane wcześniej kanapki. To właśnie do nich on podchodził…

Poczekalnia znajdowała się na parterze, z osobnym wejściem prosto z ulicy. Pewnie właśnie zapach jedzenia unoszący się z reklamówek i plecaków go przywabił.

To był wielki, rozczochrany, szary kot. Na szyi miał obrożę z numerem telefonu.

Ludzie odpędzali go rękami. Szczególnie gwałtownie reagowały matki karmiące dzieci:

No już! Odejdź stąd! Brudny, pewnie masz pchły. Jeszcze zarazisz dziecko.

Kot ciężko wzdychał i odchodził. Tak naprawdę niczego nie żebrał. Po prostu podchodził, siadał obok i patrzył patrzył patrzył…

Był bardzo głodny. Ale nie potrafił prosić.

Zaledwie kilka dni wcześniej został tu przywieziony. Właściciel nagle zmarł, a krewni postanowili sprzedać mieszkanie. Jeden z nich rozwiązał problem, zawożąc kota na dworzec i zostawiając go tam ze słowami:

Tu nie umrzesz z głodu i odszedł.

Ale jak się prosi o cokolwiek? Co zrobić? Jak ludziom wytłumaczyć, iż się jest głodnym? Kot tego nie wiedział.

Dlatego tylko cicho siadał obok i patrzył ludziom w oczy. Wdychał pyszne zapachy, od których aż kręciło mu się w głowie.

A ludziom, zniecierpliwionym już samym czekaniem na pociąg, choćby nie chciało się zajmować kolejnym bezdomnym kotem. Marzyli, by jak najszybciej odjechać i zapomnieć o tej poczekalni jak o złym śnie…

Mężczyzna na dworzec przyjechał wcześniej. Delegacja była krótka noc w pociągu, jutro coś załatwić w firmie i z powrotem. Do odjazdu było jeszcze około czterdziestu minut. Z nudów obserwował ludzi i zauważył kota w chwili, gdy jedna z matek nakrzyczała na niego i groziła ręką.

Kot przywykły odszedł na bok i znów usiadł sam. Do krzyków i pogróżek był już przyzwyczajony.

Mężczyzna dostrzegł obrożę i pomyślał, iż zwierzę się zgubiło albo uciekło, a właściciele pewnie je szukają i martwią. Z torby wyjął kotlety, które żona spakowała mu na drogę w plastikowym pudełku. Otworzył, powąchał i aż się uśmiechnął:

No, zapach obłędu mruknął, spoglądając na kota. Kiciu, kiciu. Chodź tu, dam ci.

Kot niepewnie przenosił ciężar z łapy na łapę. Nie chciał znowu dostać kopniaka.

Nie bój się, chodź powiedział mężczyzna. Nie skrzywdzę cię.

Kot w końcu podszedł i uważnie patrzył mu w twarz. Mężczyzna położył kotleta na papierze. Zwierzak cicho miauknął i zaczął delikatnie jeść, nie gubiąc ani okruszka.

Widać, iż domowy powiedział mężczyzna.

Zobaczył numer telefonu na obroży i zadzwonił. W słuchawce usłyszał, iż numer nieaktywny.

Zaklął cicho. Do odjazdu pociągu pozostało dwadzieścia minut, a sytuacja okazała się trudniejsza niż myślał.

Co ja mogę zrobić? Co teraz? powtarzał szeptem, rozglądając się po poczekalni.

Ogarnęła go bezradność i zadzwonił do żony. Szybko, chaotycznie opowiedział wszystko i zapytał:

Co mam zrobić? To wyraźnie domowy kot, a właściciele nie odpowiadają. Kot krąży po dworcu i prosi o jedzenie. Wszyscy go przeganiają.

Jak zwykle masz szczęście do takich historii! odezwała się żona. Po co ci ten kot?

Rozumiesz? powiedział. Wszyscy go odganiają. A on choćby nie umie poprosić o jedzenie.

No jasne odpowiedziała żona. Gdzie jesteście?

W poczekalni, na parterze.

Podaj mi numer telefonu.

Przed wyjściem na peron zaprowadził kota pod ścianę i zostawił mu całe pudełko z kotletami.

Zaczekaj tu pogłaskał go po łbie. Moja żona na pewno cię znajdzie.

Kot spojrzał na niego na jedynego przez te dni człowieka, który go zauważył, nakarmił, pogłaskał i spokojnie mówił. Szturchnął rękę mężczyzny i cicho zamiauczał.

No i dobrze. Czekaj tu. Nie odchodź. Ona na pewno ci pomoże

Nazajutrz mężczyzna miał pełne ręce roboty. Dopiero wieczorem udało mu się zadzwonić do żony.

I co? zapytał. Znalazłaś właścicieli kota? Nakarmiłaś go?

Szukałam go cały wieczór odpowiedziała. Udało mi się za to dowiedzieć po numerze: właściciel zmarł, a spadkobiercy po prostu odstawili go na dworzec i zostawili

Zamilkł.

Rano jeszcze raz pojadę go szukać dodała żona.

Ja się nie martwię powiedział. Wiem, iż pomożesz.

Słyszę, jak bardzo się nie martwisz! Masz chore serce, nie wolno ci się denerwować! Znajdę twojego kota, zadzwonię teraz do córki z mężem, pojedziemy razem.

Odłożył telefon i próbował się uspokoić. No i co z tego, przekonywał siebie, kotów na ulicy nie brakuje. Nie można przez każdego przeżywać…. Ale niepokój nie znikał. Los tego szarego kota stał się dla niego cholernie ważny.

Nocą nie mógł zasnąć. Śniło mu się, iż głaszcze kota i coś do niego mówi, a ten patrzy i kiwa łebkiem…

Rano żona dała znać: obeszli cały dworzec, przepytali sprzątaczki kota nie ma.

Mężczyzna poczuł dziwne poczucie winy. Nie umiał tego wytłumaczyć, ale to nie odpuszczało.

Pośpieszył z powrotem…

Wieczorem był już z powrotem w rodzinnym Krakowie. Zamiast jechać do domu, zostawił bagaże u przypadkowego podróżnego i ruszył szukać kota.

Najbardziej się bał, iż go nie znajdzie. Albo, iż znajdzie za późno.

Przez półtorej godziny przeszukiwał cały dworzec, potem zaczął zaglądać do śmietników i pod krzaki.

Przed północą dołączyła do niego żona, złorzecząc na wszystko wokół.

O drugiej w nocy, zupełnie wykończeni, usiedli razem na ławce przy wejściu i zapalili papierosa.

Nogi mi odpadają powiedziała żona.

No, to co robimy dalej?

Odpoczniemy i pójdziemy szukać dalej. Gdzie zostawiłeś rzeczy?

Złapał się za głowę:

Na dworcu… przy jakimś człowieku. Pewnie już dawno wyjechał!

Najpierw chodźmy po rzeczy. Jak nie ukradli wrzucimy do auta, a potem dalej szukamy.

Przeszli przez poczekalnię. Przy walizkach zatrzymał ich patrol policji.

To państwa rzeczy? spytał funkcjonariusz.

Nasze odpowiedzieli równocześnie.

Czemu je zostawiliście?

Kota szukaliśmy znów odpowiedzieli razem.

Jakiego kota? policjant uniósł brwi, wskazując na bagaże. Tego, który leży na walizce?

Na torbie leżał duży, szary kot.

Chcieliśmy zanieść rzeczy do biura rzeczy znalezionych dodał funkcjonariusz. Ale wasz kot to wojownik. Atakował jak pies, nikogo nie dopuścił.

Nie, nie przepadł. Pewnie tylko na chwilę się oddalił. Zabierajcie rzeczy i kota. Mamy już dosyć roboty.

Mężczyzna ostrożnie zbliżył się do kota. Ten, rozpoznając jedynego, który go nakarmił, pogłaskał i kazał czekać, radośnie zamiauczał i przylgnął całym ciałem.

Mężczyzna usiadł na ławce, przejechał dłonią po jego grzbiecie i z ulgą odetchnął. Żona usiadła obok.

Ty zawsze masz takie historie powiedziała i pocałowała go w lewy policzek. No, bierz rzeczy i chodźmy.

On wziął walizkę i torbę, ona wychudzonego, brudnego kota. Zwierzak jednocześnie radośnie miauczał, pchał się łbem, mruczał i próbował polizać ją w policzek.

Kobieta śmiała się, lekko go odganiając.

W domu umyła go od razu w ciepłej wodzie, wysuszyła grubym ręcznikiem, zdjęła obrożę i nalała do miski pachnącego rosołu z kurczaka.

W nocy kot cichutko przyszedł do sypialni i położył się obok kobiety. Dotykał ją łapami, lekko drapał, jakby sprawdzał, czy naprawdę tam jest i nie zniknie.

Położyła mu dłoń na plecach i wyszeptała:

Śpij, kocurku, śpij. Teraz jesteś już w domu

Kot zamruczał cicho i usnął.

Mężczyzna też zasnął. Śniło mu się, iż razem z żoną znów szukają kota na dworcu.

A kotu śniło się, iż to on cały czas szukał tego jedynego człowieka.

Tymczasem na dworcu biegała mała ruda kotka. Z niepokojem patrzyła ludziom w oczy i żałośnie miauczała. Przechodnie odwracali głowy i przyspieszali kroku.

Nie chcieli się zatrzymać. Ileż jest kotów na świecie wszystkich nie da się uratować i nakarmić! myśleli, przyśpieszając kroku.

Ot, życieAż nagle ktoś się zatrzymał. Chłopiec w czerwonej kurtce, trzymając mamę za rękę, przykucnął obok kotki. Wyciągnął swój kanapkę z serem, podzielił się i uśmiechnął nieśmiało.

Mamusiu, możemy ją zabrać do domu? Bo ona patrzy tak samo, jak ten kotek z bajki, co szukał swojej rodziny.

Matka westchnęła, uniosła brwi z niedowierzaniem, po czym dotknęła delikatnie małych uszek kotki.

Jeszcze jeden kot… powiedziała, ale w jej głosie nie było już sprzeciwu, tylko ciepło i łagodność. Dobrze. Ale ty będziesz za nią odpowiedzialny.

Chłopiec przytulił zwierzę mocno do siebie, a ruda kotka poraz pierwszy od wielu dni zamruczała cichutko, jakby na próbę.

Kiedy wsiadali do tramwaju, ktoś na peronie spojrzał w ich stronę i uśmiechnął się lekko, jakby wiedział, co właśnie się wydarzyło.

Na każdym dworcu ktoś czeka, coś się kończy i coś zaczyna. Czasem spotkasz tu zgubionego człowieka, czasem zagubionego kota i nie wiesz, kto kogo ratuje.

Bo czasem wystarczy jeden ciepły dotyk, jedno chodź, nie bój się żeby świat stał się trochę jaśniejszy.