— Próbowaliśmy przenieść pańskie rzeczy do biura rzeczy znalezionych — zauważył oficer. — Ale… Pański kot jest wyjątkowo waleczny. Nie dał nikomu podejść. Proszę odebrać swoje rzeczy i kota. I tak mamy już mnóstwo roboty…

Staraliśmy się zanieść wasze rzeczy do biura rzeczy znalezionych zauważył policjant. Ale Wasz kot to prawdziwy wojownik. Nie dopuścił nikogo. Proszę, zabierzcie rzeczy i kota. Mamy wystarczająco innych zmartwień

Na każdym dworcu są poczekalnie. Czasem przestronne i jasne, czasem duszne i klaustrofobiczne. Bywają z wygodnymi fotelami, innym razem z twardymi ławkami, na których siada się bardziej z konieczności niż ochoty. Ale jedna rzecz łączy je wszystkie nieuniknione czekanie.

Prawie każdy, kto podróżuje pociągiem, choć raz przychodzi zbyt wcześnie, bo boi się spóźnienia, a potem przeklina swoją przesadną zapobiegliwość, spoglądając co chwilę na zegarek, podczas gdy walizki gniotą mu nogi.

Tak i tego dnia ludzie siedzieli w poczekalni, starając się unikać wzroku innych. Ktoś przewracał strony Gazety Wyborczej, ktoś zatapiał się w książce, większość gapiła się w ekrany telefonów. Niektórzy przegryzali naprędce zrobioną kanapką z żółtym serem. To właśnie do nich zbliżał się on

Poczekalnia była na parterze, z osobnym wejściem prosto od ulicy. Zapach jedzenia przenikający przez reklamówki i torby chyba najbardziej go przyciągał.

To był masywny, potargany szary kocur. Na szyi miał obrożę z numerem telefonu.

Ludzie odganiali go wzrokiem. Szczególnie gwałtowne były matki karmiące dzieci:

A sio, wynocha stąd! Brudny i zarobaczony jesteś! Jeszcze mi dziecko czymś zarazisz.

Kot ciężko wzdychał i się oddalał. W istocie nie żebrał. Po prostu podchodził, siadał obok i wpatrywał się długo i natarczywie.

Bardzo chciał jeść. Ale prosić nie umiał.

Zaledwie kilka dni wcześniej wywieźli go tu samochodem. Właściciel nagle zmarł, a rodzina postanowiła sprzedać mieszkanie. Jeden z kuzynów znalazł wyjście przywiózł kota na dworzec w Krakowie i zostawił go na peronie, mówiąc:

Tu z głodu nie umrzesz i odszedł.

Ale jak prosić? Co robić, jak wytłumaczyć ludziom, iż jest głodny? Tego kot nie wiedział.

Pozostało mu tylko cicho siadać obok i patrzeć ludziom w oczy, wdychając z obłędem te nieziemskie zapachy, aż kręciło mu się w głowie.

A ludziom, zirytowanym już samym oczekiwaniem na pociąg, zupełnie nie chciało się angażować w sprawę bezdomnego kota. Marzyli, żeby jak najszybciej odjechać i zapomnieć o poczekalni jak o złym śnie

Mężczyzna zjawł się na dworcu dużo przed czasem. Służbowy wyjazd: jedna noc w pociągu, jutro praca w oddziale i powrót. Do odjazdu zostało około czterdziestu minut. Z nudów obserwował ludzi i zobaczył kota w momencie, kiedy jedna z matek poderwała się i zgromiła biedaka.

Kot, już uodporniony na krzyki i groźby, oddalił się i usiadł kawałek dalej. Cierpliwości w tym miał bez liku.

Mężczyzna spostrzegł obrożę i uznał, iż zwierzę się zgubiło, a właściciele na pewno rozpaczeją. Wyciągnął plastykowe pudełko z domową kotletą mieloną, którą żona Ewa zapakowała mu na drogę. Otworzył, powąchał, cmoknął z uznaniem:

O ty pyszności parsknął, patrząc na kota. Kici-kici! Chodź tu, maluchu, dam ci.

Kot podejrzliwie przestępował z łapy na łapę. Nie miał ochoty znowu dostać kopa.

No chodź, nie bój się dodał mężczyzna. Nie skrzywdzę.

Kot podszedł, przez cały czas czujny. Mężczyzna położył kotleta na kawałku serwetki. Kot cichutko zamiauczał i delikatnie zaczął jeść każdą kruszynę.

E, tyś domowy, bez dwóch zdań mruknął mężczyzna.

Dostrzegł numer na obroży i zadzwonił. W odpowiedzi usłyszał, iż numer jest nieaktywny.

Syknął pod nosem. Do odjazdu pociągu dwadzieścia minut, a tu się nagle zrobiło znacznie trudniej, niż sądził.

I co teraz? mruczał do siebie i rozglądał dookoła.

Dopadła go bezsilność, więc zadzwonił do Ewy. gwałtownie i chaotycznie wyjaśnił wszystko i zapytał:

I co mam zrobić? Kot ewidentnie domowy, telefon martwy, chodzi po dworcu i żebrze. Wszyscy go przeganiają.

No świetnie, zawsze ci się jakieś przygody trafiają odparła ze śmiechem. Co cię ten kot obchodzi?

Rozumiesz, wszyscy go gonią, a on choćby nie umie się upomnieć o jedzenie.

Poczekalnia, tak? przerwała Ewa.

Tak! ucieszył się.

Podaj numer peronu.

Przed wyjściem na peron odprowadził kota na bok i zostawił mu całe pudełko z kotletami.

Czekaj tu, pogłaskał go po głowie żona na pewno cię znajdzie.

Kot spojrzał na niego jedynego, który od kilku dni go zauważył, nakarmił, pogłaskał i powiedział ciepłe słowo. Szturchnął go łebkiem i cicho zamiauczał.

No i super. Zostań tu, nie uciekaj, ona ci pomoże

Następnego dnia mężczyzna miał pełne ręce roboty. Dopiero wieczorem zadzwonił do Ewy.

I jak? spytał. Znalazłaś właściciela? Nakarmiłaś kota?

Cały wieczór go szukałam ale dowiedziałam się, iż właściciel umarł, a rodzina po prostu wywiozła kota na dworzec i tyle go widzieli

Zamilkł.

Rano jeszcze raz pojadę, poszukam dodała żona.

Nie martwię się o ciebie powiedział. Wiem, iż sobie poradzisz.

A ja słyszę, jak się nie martwisz! złościła się. Masz chory serce, lepiej się nie denerwuj! Znajdę twojego kota. Zadzwonię jeszcze do Zosi i jej męża, pojedziemy razem.

Odłożył słuchawkę i próbował sam siebie uspokoić. No i co z tego, powtarzał sobie, przecież ile na świecie bezdomnych kotów? Nie można rozdzierać szat nad każdym Ale niepokój nie mijał. Los tego szarego kocura stał się dla niego nagle ważniejszy niż własny wyjazd.

Spał źle i niespokojnie. Śniło mu się, iż głaszcze kota, coś mu tłumaczy, a kot kiwa głową

Rano dostał od Ewy wiadomość: przeszukali cały dworzec, dopytali sprzątaczek kota nie ma.

Pojawiła się w nim dziwna, gryząca wina. Sam nie wiedział dlaczego, ale nie mógł się tego uczucia pozbyć.

Szybko wrócił do Krakowa

Wieczorem, już po powrocie, zamiast jechać do domu, zostawił bagaż przy przypadkowych pasażerach i ruszył na poszukiwania kota.

Najbardziej bał się, iż nie zdąży albo już go nie znajdzie.

Półtorej godziny kręcił się po dworcu, potem obszedł pojemniki na śmieci i zajrzał w krzaki.

Przed północą dołączyła do niego Ewa, kląc pod nosem wszystko, łącznie z losem nieszczęsnych kotów.

O drugiej nad ranem, zmęczeni jak po maratonie, usiedli na ławce przed wejściem i zapalili papierosa.

Nogi mnie bolą jęknęła Ewa.

Co teraz?

Odpoczniemy i dalej szukamy. Gdzie zostawiłeś rzeczy?

Chwycił się za głowę.

Na dworcu przy jakimś facecie. Ale on na pewno już pojechał!

Najpierw po rzeczy. Jak nie ukradli, wrzucimy do samochodu i dalej szukamy.

Przeszli przez poczekalnię. Przy walizkach zatrzymał ich patrol policji.

To państwa bagaże? spytał funkcjonariusz.

Nasze, odpowiedzieli chórem.

A czemu zostawiliście?

Kota szukaliśmy, znowu chórem.

Jakiego kota? zdziwił się policjant, wskazując bagaż. Tego, może?

Na walizce leżał wielki, szary kocur.

Chcieliśmy odnieść wasze rzeczy do rzeczy znalezionych dodał policjant. Ale kot wasz wojownik, atakował jak pies, nikogo nie dopuścił.

Nie przepadł. Odszedł, widać, tylko na chwilę. Zabierajcie rzeczy i kota. Mamy dość własnych problemów.

Mężczyzna ostrożnie zbliżył się do kota, a ten na jego widok tego, który go nakarmił, pogłaskał i kazał czekać wydał radosne miauknięcie i wyciągnął się na całej długości.

Mężczyzna przysiadł na ławce, przeciągnął ręką po kocim grzbiecie i westchnął z ulgą. Ewa usiadła obok.

Ty zawsze masz jak u Barei mruknęła i pocałowała go w lewy policzek. No, bierzemy manatki i do domu.

On złapał walizkę i torbę, a ona dużego, zabiedzonego, brudnego kocura. Kocur jednocześnie wył radośnie, trącał ją głową, mruczał jak diesel i próbował wylizać jej twarz.

Ewa, śmiejąc się, próbowała bronić się przed jego okazywaniem wdzięczności.

W domu pierwsze co zrobiła, to wpakowała kota do wanny z ciepłą wodą, potem starannie wycierała grubym ręcznikiem, zdjęła obrożę i nalała do miski gorącego, pachnącego rosołu z kurczaka.

W nocy kot zakradł się do sypialni i ułożył przy Ewie. Delikatnie trącał ją łapą, lekko podrapał, jakby sprawdzając, czy na pewno nie zniknie.

Położyła mu dłoń na grzbiecie i wyszeptała:

Śpij, maluchu, śpij. Teraz jesteś w domu

Kot cicho zamruczał i zasnął.

Mężczyzna też zasnął, śniło mu się, iż z Ewą znowu szuka kota na dworcu.

A kocurowi śniło się, iż przez cały ten czas on sam szukał TEGO właśnie człowieka.

A na dworcu w tym czasie biegała mała, ruda koteczka, zalękniona, zaglądała ludziom w oczy i żałośnie miauczała. Przechodnie odwracali się i pędzili dalej.

Nie mieli czasu się zatrzymać. Kotów i koteczek na świecie pod dostatkiem. Wszystkich nie uratujesz ani nie nakarmisz! myśleli, przyspieszając kroku.

Ot, życie.