Porwanie Stulecia — „Chcę, żeby faceci biegali za mną i płakali, iż nie mogą mnie dogonić!” — wykrzy…

Porwanie stulecia

Chcę, żeby faceci ganiali za mną i płakali, iż nie mogą mnie dogonić! wyrecytowała głośno życzenie z kolorowego bileciku Marcela, po czym jednym ruchem odpaliła zapalniczkę, spaliła karteczkę i jej popiół zdmuchnęła do kieliszka. Na koniec wypiła resztki musującego wina, a śmiechy koleżanek potoczyły się po stole niczym bombki z choinki.

Choinka mrugnęła światełkami tak, jakby się na sekundę zamyśliła, a potem rozjarzyła się jeszcze mocniej. Muzyka zrobiła się głośniejsza, kieliszki zadźwięczały, twarze zaczęły mieszać się w jeden, wielki sylwestrowy fajerwerk. Z gałązek posypał się złoty pył albo się tak tylko śniło

Maaaamo Mamusiu, wstawaj!

Marcela z trudem otworzyła jedno oko. Nad nią stała niemal cała drużyna piłkarska.

A wy to kto? Znam was, dzieci?

Dzieci żartowały, robiły miny i pochylały się w teatralnym ukłonie:
Mamo, przypominasz sobie! Mateusz 9 lat, Leszek 7, Szymon 5, Dawid 3!
Komplet, zdeterminowani, sprytni, cała czwórka naraz. Nie takich biegnących za nią facetów sobie wyśniła w tę noworoczną noc…

A gdzie wasz trener, tfu… znaczy tata? wychrypiała Marcela, czując suchość w ustach. Przynieście mamie wody…

Zamknęła oczy na sekundę i znów: Mamo!

Tuż pod nosem pojawiły się dwa kubki wody, mandarynka i szklanka ogórkowej zalewy. Starszy już wiedział, jak reanimować matkę po imprezie. Rośnie jak na drożdżach.

Mamo, wstawaj, obiecałaś jęczeli najmłodsi.

Marcela uczciwie próbowała sobie przypomnieć, jak tu trafiła i co obiecała.

Kino?
Niiie.
KFC?
Nie!
Sklep z zabawkami?
No mamo! Nie żartuj! Wszyscy już gotowi, tylko ty się ociągasz!

A gdzie chcecie iść? Powiedzcie chociaż waszej matce westchnęła.

Kochanie, wstawaj rozległ się męski głos. Do pokoju wszedł wysoki, ciemnowłosy mężczyzna. W jego piwnych oczach tańczyły złotawe iskierki. Co za przystojniak!

Jesteśmy gotowi, samochód już spakowałem. Po drodze zajedziemy do Biedronki i w drogę!

Marcela próbowała sobie przypomnieć, kim jest ten facet i czemu te dzieci mówią do niej mamo. Miała zupełną pustkę w głowie. Ani jednej wersji.

Mamo, nie zapomnij naszych kąpielówek! Dla siebie też weź! krzyknął ktoś z korytarza.

To oni jeszcze na basen się wybierają? przemknęło jej w myślach. Co to za życie, dlaczego nic nie pamiętam?

Rozglądała się powoli po pokoju. Z każdą chwilą była pewniejsza nie poznaje tu niczego. Ani jednej rzeczy. Ani zdjęcia na komodzie, ani mebli, ani tych ciężkich zasłon w kwiatowy wzór.

Pokój był obcy. Jedyną znajomą wyspą był kwiatek w doniczce. Czerwony wilczomlecz nadobny z ciemnozielonymi liśćmi. Biała doniczka, przetykana perełkami niby zwykła, a jednak dziwnie swojska.

Zamknęła oczy i ostrożnie zaczęła rozwijać nitkę wczorajszego dnia. Spotkały się z dziewczynami w restauracji, by świętować Nowy Rok, zagrać w Tajemniczego Mikołaja. Tak jak za studenckich lat, tylko teraz mają drogie torebki, wymyślne fryzury i permanentny brak czasu.

Przyjaciółki były wystrojone, rozbawione, lekko rozemocjonowane chwilą wolności. Wyrwały się, choć na jeden wieczór, z rutyny: mąż, dzieci, szkoły, przedszkola, gary… Promieniały tą swobodą, jak licealistki uciekające z lekcji.

Marcela była spokojna i piękna, jak zawsze. W końcu nie ma męża. Sama o siebie dba. Nikomu nie trzeba tłumaczyć, nikogo nie ma w domu, nie trzeba się tłumaczyć.

Ostatnia z niezamężnych żartowały przyjaciółki, mrugając i dolewając jej wina.

Podarowała koleżance zestaw kosmetyków z czarnym kawiorem i złotymi niteczkami. Śmiały się wspólnie, iż taki krem to i na chleb można nałożyć do szampana na śniadanie. Wymieniały żarty, przekrzykiwały się, fotografowały pudełko z każdej strony, jakby to był eksponat z wystawy.

Sama dostała na prezent gwiazdę betlejemską, tę właśnie czerwoną, w białej doniczce z koralikami. I butelkę rzadkiego polskiego szampana, który koleżanka przywiozła z jakiegoś zamku pod Krakowem. Takie, o jakich mówi się półgłosem i otwiera tylko na szczególną okazję.

Przeczytała bilecik, może to był toast, a może życzenie Iiiiii tyle. Nic nie pamięta. Jak to się mówi: przeszedł upadł obudził się gips!

Marcela zerknęła w lustro. Wciąż ta sama młoda kobieta, oczy pomalowane jeszcze po sylwestrowej nocy. Ale skąd te dzieci? Skąd mąż? Nie pamięta, żeby je urodziła, ani żeby się opiekowała, choćby nie pamięta własnego ślubu! Wie, jak mają na imię dzieci, ale imienia męża nie pamięta. Coś tu nie tak

Wyszła z pokoju. W korytarzu stały walizki na kółkach. Dwie duże, dorosłe czarna i kremowa z logo znanej drogiej marki. Obok trzy małe sportowe plecaczki.

Czyli nie piknik, tylko podróż! Ale dokąd?

W tej chwili mąż wszedł do mieszkania. Szybko, sprawnie podniósł walizki, jakby robił to setki razy, i delikatnie popchnął ją ku drzwiom.

Spoźnimy się powiedział rzeczowo i spokojnie.

Marcela spojrzała machinalnie na rękę i… zamarła. Obrączki nie było! Ani na jej palcu, ani u niego. Jeszcze jedna dziwna rzecz. Albo?

Dzieci jedno po drugim zajęły miejsca w aucie dużym, wygodnym minivanie. Plecaczki poleciały na swoje miejsca, pasy zaskoczyły z wprawą. On pewnie siadł za kierownicą. Marcela wzięła głęboki oddech i usiadła na przednim siedzeniu.

Natychmiast podał jej papierowy kubek z kawą. Ciepła, z mlekiem, a ona zawsze piła czarną! To bolało najbardziej.

Ruszamy powiedział z uśmiechem i porozumiewawczo mrugnął do dzieci. Im dalej oddalali się od domu, tym większy niepokój ogarniał Marcelę.

Dzieci za plecami szeptały się, śmiały i kłóciły półgłosem. On prowadził skoncentrowany, pewny siebie. Od czasu do czasu rzucał jej zaczepne, żartobliwe spojrzenia. Jakby mieli wspólną tajemnicę. Jakby wiedział coś, czego ona jeszcze nie odkryła.

Marcela patrzyła na drogę i czuła się jak Jeż w mgle. Wszystko wokół niby oczywiste: rodzina, auto, kierunek. A jednak nic nie miało sensu.

Zjechali na autostradę i minęli tabliczkę Wyjazd z Warszawy. Marcela już w nic nie wierzyła. W głębi ducha wiedziała: to nie jej rodzina! Obcy facet, cudze dzieci!

On ich porwał!

Nie, to oni ją porwali!

Ale skąd zatem zna imiona dzieci? W końcu zupełnie się pogubiła, ale doszła do zaskakująco logicznego wniosku: obcy facet to on ją porwał i trzeba coś z tym zrobić!

Wyprostowała się w fotelu, ścisnęła mocniej kubek od kawy i udawała, iż patrzy na widoki. W środku włączył się w niej inny tryb już nie zdezorientowanej kobiety, ale tej, co chce przetrwać.

Po pół godzinie dzieci zbuntowały się chórem:

Tatooo, siku!

Pić!

Głodni jesteśmy!

Auto skręciło na Orlen i stanęło. Wszyscy wyskoczyli i pomaszerowali do sklepu.

To szansa! Serce waliło jej jak kościelny dzwon. Kiedy nikt nie patrzył, wymknęła się z baru, cichutko podeszła do samochodu. Jeden skok, szybkie tempo, siada za kierownicę…

Nie ma kluczyków.

O, jesteś. Szukaliśmy cię spokojnie rozległo się w otwartym oknie. Marcela drgnęła.

Skoro wszyscy są, jedziemy dalej powiedział łagodnie. Kochanie, ja prowadzę, ty wypocznij.

I ruszyli dalej.

Po godzinie wyrosło przed nimi lotnisko szklane, betonowe, zalane tłumem. Zostawili auto na zatłoczonym parkingu i całą gromadą weszli do terminalu.

Marcela była gotowa na wszystko. Nie pozwoli się wywieźć w nieznane. Nie da się porwać! Będzie walczyć do końca.

Zaczęła zostawać z tyłu. Kolejny krok, jeszcze jeden i nagle wybiegła do przodu.

Porwanie! Ratunku! wrzasnęła, rzucając się na ochroniarza.

Ochroniarz zareagował w sekundę. Marcela znalazła się na podłodze, twarzą w dół, z rękoma skute z tyłu. Wokół pojawiły się mundury, pistolety, radia, poważne miny.

Czekajcie! To wszystko wyjaśnię! zawołał mężczyzna, swego czasu podejrzany.

To tylko żart noworoczny! Jesteśmy nieuzbrojeni! Nikogo nie porwaliśmy!

Echo jego głosu docierało do niej jak przez wodę. I wtedy, jak w filmie, zobaczyła za reklamową ścianką swoje koleżanki. Uśmiechnięte, zaskoczone, jakby wystraszone, a jednak szczęśliwe.

Mama! krzyknęły dzieci i pobiegły w stronę nieznanej kobiety wśród znajomych. Pozostałe przyjaciółki już przebiegły do ochrony, tłumacząc, śmiejąc się i przepraszając, by wypuścić porywaczkę.

Marcela została podniesiona, zdjęto jej kajdanki. Świat przestał się kręcić. Stała na lotnisku, z rozwianymi włosami, galopującym sercem i nagle pojęła: nikt jej nie porwał.

To był żart?!

Kiedy szum wewnątrz ustąpił i adrenalina opadła, zaczęła słyszeć słowa i rozumieć.

To była noworoczna inscenizacja.

Ogromna. Kosztowna. Zorganizowana. Ze scenariuszem rodem z thrillera.

Przyjaciółki mówiły jednocześnie, przepraszały, śmiały się i tłumaczyły.

Okazało się, iż od dawna chciały skojarzyć Marcelę z porządnym facetem. Tym, co od lat na nią patrzył, wzdychał, ale nie robił pierwszego kroku zbyt dobrze znał jej charakter. Bo Marcela zawsze powtarzała:

Dzięki, nie trzeba. Ja sobie poradzę.

I dziewczyny to wiedziały. Więc nie próbowały namawiać. Po co strzępić język, skoro można od razu przejść do rzeczy?

Tak powstał pomysł: nie przedstawiać, tylko zanurzyć ją nagle w rodzinnej atmosferze. Proszę: rodzinny poranek, kawa, dzieci zorganizowane, facet spokojny i czuły, bez gadania robi to, co trzeba, jeszcze się uśmiecha. No i ma oczy, które mówią wszystko.

Chciałyśmy, żebyś poczuła w sercu to ciepło, przyznały się szczerze.

Marcela słuchała i zauważyła, iż trudno jej się złościć. Kobieca logika nie lubi forsowania, ale ceni efekt.

No, sposób kontrowersyjny. Serce ledwo przeżyło. Eksperyment czysty! Czasem, by się przekonać, czy chcesz faceta, wystarczy jedno poranne rodzinne przerażenie i łyk kawy made by porywacz.

I wtedy dostrzegła go w tłumie. Jej rycerz stał z lekko diabelskim uśmiechem, przez co przypomniał się Kocur ze Shreka. W piwnych oczach tańczyły złote iskierki. Dzieci już się śmiały, obsiadły go, okazali się być siostrzeńcami, zachwyconymi zabawą wymyśloną przez ulubionego wujka.

No, spieszcie się! przyjaciółki rozruszały grupę. Samolot bez was odleci! Do odprawy, prędko!

Znowu porwanie? przemknęło Marceli przez głowę. Gdzie tym razem mnie wywożą? Na Mazury? Nad Bałtyk? Żeby jeść ryby i spać pod gwiazdami?

Wyciągnął do niej rękę.

Zacznijmy od nowa, jestem Władek. Możesz pozwolić się porwać? powiedział łagodnie.

Spojrzała na przyjaciółki. Wszystkie stały nieruchome, z oczami pełnymi napięcia. Czekały na jej ruch. Zerknęła na walizki. Potem znów na jego ciepłe, złote oczy.

I przemknęła jej myśl: a adekwatnie, czemu nie?

No to ruszajmy! szepnęła, uśmiechając się do siebie i myśląc, iż to porwanie jest najprzyjemniejszym z możliwych.

Po cichu dodała: Ale dzieci zostają u nas…

Przyjaciółki wybuchły śmiechem, on uśmiechnął się szerzej, a lotnisko, ludzie i zgiełk zamieniły się w początek czegoś nowego śmiesznego, ciepłego, trochę nierealnego.

Czasami życie nie porywa nas. Ono po prostu nagle wrzuca nas tam, gdzie od dawna powinniśmy być.