Pies już prawie stracił nadzieję i miał zamiar pożegnać się z tym okrutnym światem…

Piesiu miał już wszystko gdzieś, szykował się, by pożegnać ten okrutny świat
Zofia od wielu lat mieszkała w niewielkim domku na samym skraju wsi.
Kiedy ktoś wspominał, iż jest samotna, zawsze ją to rozbawiało.
Jak to, samotna?
uśmiechała się.
Skąd!
Mam przecież wielką rodzinę!
Wiejskie kobiety uprzejmie kiwały głowami, ale gdy tylko Zofia oddaliła się, wymieniały spojrzenia i pukali się palcem w czoło.
Przecież to żadna rodzina ani męża, ani dzieci, tylko zwierzęta Jednak właśnie te czworonogi i skrzydlate stworzenia Zofia uważała za swoich najbliższych.
Nie przejmowała się opinią tych, którzy twierdzili, iż zwierzęta powinno trzymać wyłącznie dla pożytku: krowę czy kury, psa do pilnowania, kota do łapania myszy.
W jej domu mieszkało pięć kotów i cztery psy, wszystkie w cieple, nie na podwórku, co budziło zdziwienie sąsiadów.
Swoje zdumienie mieszkańcy wyrażali tylko między sobą, wiedząc, iż dyskutowanie z oryginalną Zofią nie ma sensu.
Na wszelkie zaczepki reagowała śmiechem: Dajcie spokój, im ulica wystarczyła, a nam w domu jest wygodnie.
Pięć lat temu jej życie rozpadło się na kawałki wtedy straciła i męża, i syna.
Wracali z ryb, gdy na szosie na ich samochód wjechała ciężarówka Kiedy Zofia doszła do siebie po tej tragedii, zrozumiała, iż nie może pozostać w mieszkaniu, gdzie każdy kąt przypominał jej bliskich.
Nie dawała rady chodzić tymi samymi ulicami, robić zakupy w dawnych sklepikach, spotykać współczujące spojrzenia sąsiadów.
Po pół roku sprzedała mieszkanie i z kotką Klementyną przeniosła się na wieś, kupując dom na peryferiach.
Latem pracowała w ogrodzie, zimą dorabiała w stołówce w pobliskim miasteczku.
Z czasem jej rodzina rosła ktoś prosił o jedzenie na dworcu, ktoś kręcił się przy stołówce szukając resztek.
Tak gromadziły się wokół niej dawno porzucone, samotne istoty.
Serce Zofii goiło ich rany, a one odwdzięczały się przywiązaniem i czułością.
Karmiła wszystkich, choć czasem nie było łatwo.
Wiedziała, iż nie da rady w nieskończoność przygarniać kolejne zwierzaki, obiecywała sobie, iż już nie przyjmie żadnego Ale pewnego marca, który zamienił się w srogi luty, gdy śnieg przysypał pierwsze roztopy, a wiatr wył nocami zagłuszając ciszę, jej postanowienie przestało się liczyć.
Tego wieczoru śpieszyła na ostatni autobus do swojej wsi.
Przed nią były dwa wolne dni, więc po pracy w stołówce odwiedziła sklep, kupiła produkty dla siebie i pupili, niosła też paczki z jedzeniem z kuchni.
Ciężkie torby wyciągały jej ręce, więc szła szybko, myśląc tylko o cieple domowego ogniska.
Ale serce okazało się czulsze niż wzrok: tuż przed autobusem nagle przystanęła i obejrzała się za siebie.
Pod ławką leżał pies.
Patrzył prosto na Zofię, ale miał martwy, szklany wzrok.
Przykryty warstwą śniegu, musiał przeleżeć tam kilka godzin.
Ludzie mijali go, otuleni w szaliki, nikt się nie zatrzymał.
Czy nikt go nie zauważył?
przemknęło jej przez głowę.
Wewnętrznie wszystko się jej ścisnęło.
Zapomniała o autobusie i wszystkich obietnicach, podbiegła, rzuciła torby i wyciągnęła rękę.
Pies powoli mrugnął.
Na szczęście żyje!
westchnęła z ulgą.
Chodź, malutka, podnieś się
Zwierzak nie ruszał się, ale i nie opierał się, gdy delikatnie wyciągała go spod ławki.
Sprawiał wrażenie, jakby przestało mu zależeć był gotów opuścić ten zimny świat
Zofia do dziś nie wie, jak udało jej się donieść dworcowe torby i jednocześnie nieść na rękach psa.
W poczekalni schowała się w kąciku, zaczęła energicznie masować i ogrzewać wychudzone ciało znalezionej psiny, na zmianę przytulając jej zmarznięte łapy do rąk.
No już, malutka, wracamy do siebie, jeszcze czeka nas droga do domu mówiła cicho.
Będziesz u nas piątym psem na pełny zestaw.
Wyjęła z torby kotlet i podała zmarzniętej nowej przyjaciółce.
Ta z początku obojętnie odwróciła głowę, ale po chwili, lekko rozgrzana, jakby zmieniła zdanie spojrzenie jej się ożywiło, nozdrza poruszyły, a smakołyk został przyjęty.
Godzinę później Zofia stała już z Luną tak nazwała psa na poboczu, machając ręką w nadziei zatrzymać samochód, bo autobus dawno odjechał.
Z paska zrobiła prowizoryczną smycz i obrożę, choć nie była potrzebna Luna szła blisko nogi, wtulona.
Po dziesięciu minutach mieli szczęście zatrzymał się samochód.
Dziękuję bardzo!
zaczęła Zofia.
Nie martwcie się, psa mam na kolanach, nic nie pobrudzi.
Nie mam nic przeciwko, niech siada na siedzeniu, to nie mały pies odpowiedział kierowca.
Ale Luna, drżąc, przytuliła się do opiekunki, i obie zmieściły się na jej kolanach.
Tak cieplej uśmiechnęła się Zofia.
Kierowca pokiwał głową i podkręcił ogrzewanie.
Jechali bez słowa; Zofia patrzyła zamyślona na padający śnieg w świetle reflektorów, przytulając nową podopieczną, a mężczyzna ukradkiem spoglądał na jej zmęczony, ale spokojny profil.
Domyślił się, iż psa znalazła i wiezie do domu.
Pod samym domem wyszedł z auta, pomógł jej donieść torby.
Przez zaspę przy furtce musiał się przebić ramieniem.
Stare zawiasy puściły furtka zapadła się.
Nic strasznego westchnęła Zofia.
Dobrze, iż w końcu trzeba ją naprawić.
Z domu dobiegło wesołe szczekanie i miauczenie, a Zofia szybkim krokiem skierowała się do drzwi.
Na podwórko wybiegła cała jej zwierzęca ferajna.
No, czekaliście na mnie?
Poznajcie nową!
przedstawiła Lunę, która nieśmiało wyglądała zza jej nóg.
Psy merdały ogonami, wtykały nosy w torby, które trzymał mężczyzna.
A po co tu na mrozie stoimy przypomniała sobie Zofia.
Wejdźcie do domu, jeżeli nie boicie się takiej wielkiej rodziny.
Może herbaty?
Dziękuję, już późno odmówił gość.
Nakarmcie swoich, na pewno czekali.
Następnego dnia, w południe, Zofia usłyszała stukanie na podwórku.
Włożyła kurtkę, wyszła zobaczyła tego samego kierowcę.
Zakładał właśnie nowe zawiasy na furtce, obok leżały narzędzia.
Dzień dobry!
uśmiechnął się.
Bo to ja furtkę wczoraj zepsułem, trzeba było naprawić.
Mam na imię Wojciech, a pani?
Zofia
Jej czworonożna rodzina otoczyła gościa, obwąchując i merdając ogonami.
Mężczyzna przykucnął, żeby je pogłaskać.
Zosiu, wejdź do domu, nie marznij.
Zaraz skończę i chętnie wypiję herbatę.
Mam w aucie ciasto i jakieś smakołyki dla tej twojej wielkiej rodziny
W życiu warto pamiętać, iż samotność nie zawsze oznacza pustkę czasem to po prostu miejsce na nowe więzi, które możemy stworzyć z tymi, którzy nas potrzebują.