Pies był już na skraju wyczerpania i obojętności – zamierzał opuścić ten okrutny świat…

Psu było już niemal wszystko jedno gotów był odejść z tego okrutnego świata…
Barbara mieszkała od lat w małym domu na samym skraju wsi pod Białymstokiem. Gdy ktoś komentował, iż jest samotna, uśmiechała się z przekąsem.
Samotna? odpowiadała z czułością. Przecież mam tu całą rodzinę!
Wiejskie kobiety kiwały jej uprzejmie głowami, ale gdy tylko się oddaliła, wymieniały porozumiewawcze spojrzenia i teatralnie kręciły palcem przy skroni. „No, jaka to rodzina mąż nie żyje, dzieci nie ma, tylko jakieś zwierzaki.” A dla Barbary to właśnie te cztery łapki i skrzydła stanowiły dom. Zupełnie nie obchodziło jej, co myślą sąsiedzi iż pies ma pilnować podwórka, koty łapać myszy, a kury czy krowa są tylko dla jaj i mleka. W jej domu na wsi mieszkało aż pięć kotów i cztery psy, co budziło autentyczną konsternację miejscowych. Wszystkie czworonogi żyły z nią pod jednym dachem, zawsze ogrzane i najedzone.
Sąsiadki komentowały to tylko między sobą, wiedząc, iż dyskutowanie z ekscentryczką nie ma sensu.
A dajcie spokój! śmiała się Barbara na wszelkie przytyki. Na dworze już się namęczyły, a w domu każdemu przytulnie.
Pięć lat temu jej świat rozsypał się w jeden dzień. Straciła wtedy i męża, i ukochanego syna wracali od Supraśla, z połowu ryb nad Zalewem, gdy na szosie rozbiła się o nich ciężarówka… Kiedy z żałoby pozbierała się na tyle, by na nowo myśleć, doszła do wniosku, iż nie potrafi już mieszkać w miejskim bloku, gdzie każdy kąt przypominał minione szczęście. choćby spacer po dobrze znanej ulicy był męczarnią, spojrzenia sąsiadów paliły jak żar.
Po pół roku sprzedała miejskie mieszkanie, wzięła kotkę Jadzię pod pachę i kupiła mały domek na końcu wsi. Latem grzebała w ziemi na ogródku, zimą dorabiała w barze mlecznym w Wasilkowie. Z czasem pojawiali się kolejni podopieczni jakiś wystraszony szczeniak u dworca PKP, bezdomniak czekający pod jadłodajnią na resztki. Tak uzbierała się jej rodzina wiecznie głodne, pokaleczone przez los indywidua. Serce Barbary opatrywało ich rany, a one oddawały jej tę miłość z nawiązką.
Karmiła je wszystkie, choć bywało, iż ledwo starczało na podstawowe zakupy. Obiady z baru czasem dzieliła na pół by starczyło na psie michy. Obiecywała sobie wielokrotnie, iż już żadnego zwierza więcej nie weźmie pod dach… Aż pewnego marcowego wieczora zima przypomniała o sobie śnieżnym wichrem i lodowatą nocą.
Tego dnia Barbara śpieszyła na ostatni autobus do swej wsi. Dwa wolne dni przed sobą, więc po pracy zahaczyła o Biedronkę, kupiła trochę jedzenia dla siebie i gromadki, dodatkowo dźwigała siatkę z obiadem zabranym z baru. Ręce od ciężkich siatek dosłownie drżały, nie myślała wtedy o niczym poza ciepłem swojego domku. Ale serce podpowiedziało: „zerknij za siebie.” I nagle się zatrzymała.
Pod ławką leżał pies. Patrzył na nią szklistym, gasnącym wzrokiem, zasypany śniegiem. Na pewno leżał tu już długo. Ludzie wokół mijali go obojętnie, mocniej otulali się szalikami, przyspieszali kroku. „Jak to możliwe, nikt nie zauważył?” przemknęło przez jej myśl.
Poczuła ból ściskający żołądek. Zapomniała o autobusie, o swoich postanowieniach zrzuciła torby na ziemię i podbiegła. Ostrożnie wyciągnęła wychudzone ciało spod ławki. Pies nie protestował, jakby nie miał już siły walczyć.
No, maleńka, chodź, żyjesz przecież szepnęła drżącym głosem. Damy radę, już cię mam…
Potem długo nie mogła sobie przypomnieć, jak udało jej się dotaszczyć na dworzec zarówno ciężkie torby, jak i oblodzonego psa na rękach. Usiadła w kącie poczekalni i zaczęła intensywnie rozcierać i ogrzewać zmarznięte łapy znaleziska.
Już spokojnie, zaraz wracamy do domu… mówiła cicho, przyciskając do siebie biedaczkę. Będziesz piątą psią dziewczynką u nas, ładnie się wszystko wyrówna.
Z torby wyjęła kotleta i podała sunce. Najpierw zwierzak choćby nie spojrzał, ale po kilku minutach, ogrzawszy się trochę, poczuł chęć życia: spojrzenie się rozjaśniło, nos zadrżał i kotlet został zjedzony.
Godzinę później Barbara stała już z nową towarzyszką którą nazwała Gaja na poboczu szosy, łapiąc okazję, bo autobus dawno odjechał. Z paska stworzyła prowizoryczną smycz, choć nie była potrzebna Gaja łasiła się do nóg jak cień. Po dziesięciu minutach los się uśmiechnął auto zahamowało tuż obok.
Bardzo dziękuję! rzuciła Barbara, zaplątując się w słowa. Spokojnie, posadzę ją sobie na kolanach, nic nie pobrudzi.
Ale proszę, może siadać na siedzeniu, to przecież nie mastif uśmiechnął się kierowca.
Gaja jednak kurczowo przylgnęła do Barbary, a ona przytuliła ją mocno do siebie.
Tak cieplej, prawda? szepnęła.
Kierowca tylko kiwnął głową i podkręcił ogrzewanie. Sam jechał w milczeniu, rzucając od czasu do czasu szybkie spojrzenia na jej zmęczony, ale pogodny profil. Domyślił się, iż przygarnęła psa właśnie dzisiaj.
Pod domem zatrzymał się i pomógł z torbami. Przy furtce śnieg sięgnął aż po kolana, więc musiał napierać ramieniem. Skrzypnęły zawiasy i krzywo zawieszona furtka runęła na bok.
Ach, nie szkodzi westchnęła Barbara. Trzeba ją było naprawić już dawno.
Z chałupy rozległo się szczekanie i miauczenie, niewielki tłum różnobarwnych ogonów pognał ku furtce.
No dzieciaki, czekałyście? To poznajcie Gaję, waszą nową siostrzyczkę! zaśmiała się.
Psy radośnie machały ogonami, węszyły przy torbach niosącego je mężczyzny.
Chodź pan do środka, bo tu ściąga zimno zaprosiła. Herbata?
Dziękuję, ale już późno wycofał się kierowca. Nakarmcie swoją drużynę, na pewno się stęskniły.
Nazajutrz, gdy już słońce stało wysoko, Barbara usłyszała stuki przy furtce. Wyszła w kurtce i zobaczyła wczorajszego kierowcę. Właśnie mocował nowe zawiasy obok leżały narzędzia.
Dzień dobry! uśmiechnął się szeroko. Skoro już pani zrujnowałem furtkę, wypadało naprawić. Jestem Tomek. A pani?
Basia odpowiedziała cicho.
Cała jej futrzasta rodzina otoczyła go, obwąchując i merdając ogonami. Tomek przykucnął, żeby je pogłaskać.
Pani Basiu, niech pani idzie do domu, bo zmarznie. Skończę za chwilę i bardzo chętnie wypiję herbatę. Mam w aucie kawał sernika. No i smaczne kąski dla pani dużej rodziny…