Pewna starsza pani z Polski przygarnęła szczeniaka owczarka środkowoazjatyckiego. Piesek rósł jak na drożdżach i dzielnie wszystkiego pilnował. Zjadał miskę jedzenia w okamgnieniu, drapał grzbiet o płot tak mocno, iż aż się wyginał, a choćby próbował jednym szarpnięciem przewrócić gospodarnię starszej pani.

Pewna staruszka z podwarszawskiej wsi postanowiła zaopiekować się szczeniakiem owczarka kaukaskiego. Piesek rósł jak na drożdżach, pełnił rolę groźnego stróża. Potrafił wciągnąć michę jedzenia w mgnieniu oka, drapał grzbietem o płot tak, iż ten się wyginał, a czasem łapał babcię za sukienkę swoim zrywem, gdy ta przypadkiem przechodziła obok. Szczeniakowi od czasu do czasu trzeba było zapewnić jakąś rozrywkę.

Niestety, po kilku latach staruszka zmarła. Nie przez psa. Po prostu nie dożyła dziewięćdziesiątki. Przyjechały więc jej dzieci i wnuki do domu, w którym mieszkała seniorka. A tam, na łańcuchu, siedział pies. Jak spojrzał, od razu było widać, iż gościom się cieszy bo przecież nie co dzień do domu wpada tyle witamin i tyle różnorodności na stole! Zastanawiali się, co z nim zrobić. Uśpić szkoda. Trzymać blisko strach. Puścić luzem nieboże, świat nie aż tak grzeszny, by mu takie próby szykować. Postanowili oddać psa w dobre ręce. jeżeli trzeba, dopłacić parę złotych. Dla człowieka, który przygarnie kudłatego olbrzyma, niczego nie żałowali.

Znaleźli w końcu pana Zbigniewa, który zawsze marzył, by karmić wielkiego psa pełnymi miskami i wyczesywać mu zakola za uszami grabiami. Ludzie mają przeróżne marzenia. Wezwali weterynarza.

Weterynarzowi opisali dokładnie swój plan. Postanowili podać psu środek nasenny i gwałtownie zawieźć go do nowego domu. Nie zapomnieć po drodze przeżegnać nowego właściciela i może świeczkę w kościele za jego zdrowie postawić a może i za spokój duszy? Kto wie, co będzie…

W umówionym czasie pojawił się weterynarz z karabinkiem na środki nasenne. Każdy polski weterynarz to przecież odważny człowiek. Nabity szprycami karabinek raz-dwa posłał psa do krainy snu. Odpięli łańcuch, położyli sierściucha na brezent i zaciągnęli do auta.

Załadowali potężnego psa do bagażnika typu kombi. Z przodu usiadł weterynarz, bo wygoda dla profesjonalisty to kwestia honoru. Za kierownicą siedział nowy opiekun, a z tyłu cała babcina rodzina. Wszyscy jechali do nowego domu psa. Rozmawiali, dzielili się wspomnieniami. A tu niespodzianka pies budzi się z drzemki.

Podniósł głowę i z zainteresowaniem rozejrzał się po samochodzie. Ludzie patrzyli na niego, a on na nich.

Weterynarz miał oczy wielkie jak spodki. Nowy właściciel zbladł i też nie patrzył na drogę zupełnie obojętny na fakt, iż prowadzi auto.

Jaka interesująca sytuacja pomyślała psina.

Czy to już niebo? zastanowili się krewni.

Sierściuch zaczął przemieszczać się do ludzi. Nie miał na co czekać. W tym czasie nowy właściciel łapał za klamkę, gotów wyskoczyć z samochodu, zupełnie nie przejmując się prowadzeniem. Pies złapał wszystkich jęzorem oblizał babciną rodzinę i nowego pana. Jednak nie tacy obcy. choćby weterynarza, choć przed chwilą strzelił mu w bok. Co poradzić człowiek i tyle.

Dopiero wtedy wszyscy zrozumieli, iż z tym ludojadem to była gruba przesada. Do końca trasy jechali już całkiem przemoknięci od sierściuchowych buziaków z góry, a z dołu bo emocje nie pozwoliły usiedzieć spokojnie.

Tak zrozumieliśmy, iż nie warto oceniać po wyglądzie i plotkach. choćby największy pies-potwór może okazać się przyjacielem, jeżeli tylko damy mu szansę poznać nas bliżej i zbudować zaufanie. Świat jest lepszy, gdy podchodzimy do siebie z otwartym sercem, a nie z lękiem.