Pewna starsza pani z Podlasia przygarnęła szczeniaka owczarka środkowoazjatyckiego. Piesek rósł jak na drożdżach i pilnował wszystkiego wokół. W sekundę pochłaniał miskę jedzenia, drapał się o płot tak mocno, iż aż go przekrzywił, a choćby próbował jednym szarpnięciem przewrócić staruszkę.

Pewnej starszej pani, której imię było Bronisława, przyśniło się, iż kupiła sobie szczeniaka owczarka podhalańskiego. Piesek rósł jak na drożdżach, cały czas pilnując podwórka. Gdy tylko postawiono mu miskę jedzenia, znikała w mgnieniu oka, a gdy chciał się podrapać po grzbiecie, szorował o płot tak mocno, iż deski wiły się jak rozgotowane kluski śląskie. Raz choćby pociągnął Babcię Bronkę za spódnicę, gdy przechodziła obok pieskowi trzeba się choć czasem czymś zabawić.

A potem Bronisława zmarła, wcale nie przez pieska, po prostu nie doczekała dziewięćdziesiątki. Nagle przyjechały dzieci i wnuki, cała rodzinna ekipa, do domu, który pachniał starym ciastem drożdżowym i suszonym lipowym kwiatem. Na łańcuchu czekał przy budzie wielki owczarek. Patrzył na wszystkich tak, jakby sam był gospodynią. Nic dziwnego, przecież nie każdego dnia zjeżdża się tyle witamin i różnorodnego żarcia.

Rodzina zaczęła debatę, co zrobić z psem. Usypiać? Przykro. Zostawić? Trochę strach. Wypuścić? Nie po bożemu. Przecież świat nie jest aż tak występny, by skazywać go na takie doświadczenie. W końcu uznali, iż trzeba znaleźć mu dobre ręce choćby dopłacą, jeżeli trzeba! Dla osoby, która przygarnie tego kudłatego potwora, rodzina była gotowa rozbić skarbonkę z ostatnimi złotówkami.

Odnaleźli Grzegorza, wiejskiego oryginała, który zawsze marzył o tym, by karmić psa wielkimi miskami i drapać za uszami grabiami. Ludzie mają przeróżne fantazje psychologiczne. Sprowadzili weterynarza.

Weterynarzowi, panu Jankowi, przedstawili szczegółowo swój plan: uśpić pieska na chwilę, gwałtownie przewieźć do nowego domu, po drodze nie zapomnieć przeżegnać nowego właściciela i zapalić świeczkę czy to za zdrowie, czy za duszę, bo rozmaicie się może potoczyć.

Weterynarz zjawił się punktualnie, przywożąc strzelbę. Wszyscy polscy weterynarze są szalenie odważni chociaż udają, iż nie. Załadował strzelbę zastrzykiem nasennym i jednym ruchem przeniósł psa do krainy sennych bocianów i rozrzuconych jabłoni. Odpięli łańcuch, położyli zwierzaka na starym, lnianym worku i pociągnęli ku samochodowi.

Załadowali owczarka do bagażnika połączonego z tylną kanapą. Z przodu usiadł sam weterynarz, bo wiadomo kto jak kto, ale on musi mieć komfort podróży. Nowy właściciel, Grzegorz, usiadł za kierownicą, a z tyłu cała babcina familia, ściśnięta jak wigilijne pierogi. Jechali, rozmawiali, gwarno jak u cioci na imieninach, kiedy nagle piesek zaczął się budzić.

Uniósł łeb i z zainteresowaniem spojrzał na rozgadane grono. Ludzie siedzieli, patrząc na niego szeroko otwartymi oczami choćby weterynarz miał oczy jak miednice, a Grzegorz nie odwracał wzroku od psa, choć prowadził samochód i mógłby zignorować najpiękniejszą dziewczynę z Radomia na przejściu.

Ale interesujące pomyślał pies.
Czy to już raj? zastanawiali się ludzie.

Pies natychmiast postanowił przejść na przód do ludzi. Po co się ociągać? Grzegorz już łapał za klamkę, gotów wyskoczyć z jadącego samochodu, bo przecież od początku miał wszystko gdzieś. Pies wziął i wylizał wszystkich po kolei rodzinę babci, bo choć obcy, to jednak swoi, nowego właściciela w końcu bratnia dusza, a choćby weterynarza, bo chociaż strzelał, to przecież człowiek jakby nie było. Co za typ!

Tak to ludziska dowiedziały się, iż z ludojadem to była pomyłka. Resztę drogi jechali pokryci śliną od stóp do głów. Z góry leciało, bo pies szczodrze rozdawał buziaki. Od dołu byli mokrzy, bo emocje aż wychodziły przez buty.

Moja rodzinna i ukochana działkaKiedy dojechali na miejsce, pies cały szczęśliwy wybiegł pierwszy z samochodu, roztrącił ogonem wszystkie stare garnki pod płotem i zwinął się w słońcu jak wielka, żywa bułka. Rodzina patrzyła na niego przez chwilę, po czym powoli rozchodziła się po podwórzu, rozmawiając ciszej niż zwykle. Grzegorz, choć od lat uchodził za samotnika, nagle poczuł, iż zyskał nie tylko psa, ale też całą historię, dom babci i kawałek serca tej rodziny, która jeszcze pachniała suszonym lipowym kwiatem.

Weterynarz powiedział, iż jego praca tu skończona i do końca dnia co chwilę pod nosem chichotał, bo rzadko kiedy pacjent witany jest tak mokrym jęzorem.

Tymczasem pies rozglądał się po nowym świecie i wyraźnie postanowił, iż będzie pilnował nie tylko domu, ale i wszystkich, którzy tu choć raz się uśmiechną. A pod wieczór kiedy wiatr znów zaniósł przez próg zapach drożdżowego ciasta, a Grzegorz, pogłaskawszy psisko po karku, zapalił świeczkę pod obrazkiem babci Bronki ktoś przysiągłby, iż słyszał ciche, zadowolone westchnienie.

Pies został. Rodzina wróciła w swoje strony. Ale w tym domu, przepełnionym śladami dawnej gospodyni, czuć było jeszcze długo radosną, rozległą psinę i pamięć, która nie znika. Bo czasem szczęście budzi się wtedy, gdy najmniej się go spodziewamy, pod postacią kudłatego przyjaciela i ciepłego miejsca przy piecu.