Podczas sennej wędrówki przez zasypane śniegiem tereny pod Warszawą, ojciec i syn o nazwiskach Nowak znaleźli coś niewytłumaczalnego jelenia, którego nogi jakby zapadły się we wszechobecnej bieli. Wszystko wokół było przytłumione, jakby czas ślizgał się po zamarzniętej tafli jeziora. Zamiast odejść i pozwolić zwierzęciu zniknąć w tej dziwnej polskiej zimie, obaj Nowakowie zaczęli żwawo odgarniać śnieg łopatami, które pojawiły się w ich dłoniach niczym rekwizyty z innego wymiaru. Puch śniegu tańczył wokół nich w spiralnych wzorach, a ich postacie wzajemnie odbijały się w krzywym śnieżnym lustrze.
Kiedy wydawało się, iż zaraz uwolnią jelenia, kątem oka zauważyli drugi poroże wynurzające się ze śnieżnej kreacji jeszcze jeden jeleń zaplątał się tuż obok. Nie zdziwiło ich to zbytnio, wszak wszystko w tym śnie działo się na przekór codziennej logice. Po krótkiej walce ze śniegiem wypuścili oba zwierzęta na wolność, a one zerknęły na siebie ukradkiem, jakby właśnie zapomniały, iż wcześniej mogły walczyć o ostatnie źdźbło trawy. Ocalone dzięki interwencji ludzi, jelenie oddaliły się bezszelestnie tak, jak duchy lasu.
Ale to nie był koniec ich dziwnej przygody. Raptem pojawił się kartonowy pudełko, ledwo malujące się na białej przestrzeni. W środku, niczym cienie minionych snów, leżało sześć malutkich kociąt, z czego cztery już nieruchome, a dwa oddychały z trudnością, ledwo widoczne pod zamarzniętą powłoką. Serce pana Nowaka zabiło mocniej, a syn który w tym śnie nosił imię typowo polskie, Zdzisław natychmiast chwycił za nie do końca rzeczywisty telefon komórkowy i zadzwonił do mamy, Cecylii. Ta już czekała w kuchni, gdzie zegary chodziły do tyłu, przygotowując miskę z ciepłą wodą, ręczniki oraz elektryczną poduszkę grzewczą, jakby tylko tego brakowało do szczęścia.
Z troską nie z tego świata Nowakowie przynieśli pudełko do domu, gdzie ciepło rozchodziło się jak kisiel i wszystko wydawało się mniej rzeczywiste. Zdzisław owinął ocalałe kocięta ręcznikiem, Cecylia mówiła do nich łagodnie, a ojciec, Mirosław, pilnował, by nikomu nie zabrakło ciepłych promieni światła.
Minęły godziny, a może całe noce, aż w końcu oba kociaki powoli nabrały sił, mrucząc tak cicho, jakby śniły dalej. W tym dziwnym śnie polskim nie zabrakło szczęśliwego zakończenia: koty wyzdrowiały dzięki opiece rodziny, a jeden z nich, bury Nicpoń, wdzięcznie spojrzał w głąb ludzkiej duszy. Jednak echo mrozu pozostało, jak cichy dzwon Świętego Józefa w oddali, przypominając, iż sny te polskie i niepolskie zawsze balansują na granicy cudu i smutku.
Za domem ktoś nieznany znów zostawił miskę jedzenia i starą pasiastą szmatę. Kot może to już nie był kot, ale cień kota? podszedł do niej z wdzięcznością, choć jego łapy chwiały się coraz bardziej, jakby niosły w sobie całą melancholię mazowieckiej zimy.
