Ogoniasty towarzysz przygód

Pamiętam, jak w dawnych latach na trasie z Łodzi do Opola jechał Stanisław Kowalski człowiek o twardym umyśle, doświadczony kierowca i sumienny pracownik, ale zupełnie nie towarzyski. Nikt nie chciał go mieć za partnera, a on właśnie cieszył się tym brakiem towarzystwa. Jeden z kolegów odpuścił mu, a pozostali dali mu przydomek Burkowy. Tak już przywykł, iż imię rzadko wypowiadano, a przydomek rozbrzmiewał w każdym zakątku drogi.

Tamten wyjazd nie zwiastował nic nadzwyczajnego znana trasa, zwykły towar. Patrz w drogę i jedź spokojnie, mawiał sam sobie. ale przy poboczu, w trawie, coś się poruszyło. Zatrzymał ciężarówkę, bo coś w sercu podpowiedziało mu, iż nie może przejechać obojętnie obok.

Na ziemi leżał ogromny, pasiasty kot, który wściekle syczał, jakby walczył o każdy oddech. Mówią, iż koty mają dziewięć żyć; ten wyraźnie stracił kilka, był zakrwawiony i brudny, a jedna łapa wydawała się poważnie poobijana.

Co ci się stało, kocurze? zapytał Stanisław, pochylając się nad zwierzęciem. Kot z zimnym, gardłowym pomrukiem dał do zrozumienia, iż nie potrzebuje pomocy i woli, by kierowca odjechał swoją drogą.

Stanisław przypomniał sobie własnego kota z dzieciństwa szczęśliwego kocurka babci Anny, przy którym zasypiał przy jej mruczeniu. Tęsknota za tamtym ciepłem zalała go nagle. Nie jestem specjalistą od ran kotów, ale nie zostawię cię tak rzekł i zaproponował przewiezienie na weterynarnię.

Delikatnie podniósł rannego felina i umieścił go w kabinie, gdzie kot po chwili uspokoił się, jakby uznał, iż najgorsze już minęło. Stanisław zjechał z trasy i wjechał do małego miasteczka Złotoryja, gdzie znalazł przychodnię weterynaryjną. Gdy lekarz, starszy pan Nowak, zobaczył zdezorientowanego mężczyznę z kotem na rękach, natychmiast przyjął ich bez kolejki.

Szczęście ci dopisało, kocie odparł lekarz. Zdezynfekujemy, założymy gips i będziesz mógł wrócić na drogę.

Stanisław odparł: Nie mam już żadnych planów, a sam mam kolejny wyjazd! Na co lekarz westchnął i przyznał, iż w okolicy nie ma schroniska ani domu dla zwierząt, a kot nie jest już kociątkiem, ale dorosłym drapieżnikiem.

Kocur spojrzał z zielonymi oczami prosto w duszę Stanisława, wywołując nagłe poczucie winy. Czy zostawić go na pastwę losu? pomyślał. W końcu podjął decyzję, położył zwierzak w kącie przyrządu i odszedł na korytarz, gdzie dwie starsze panie szeptały o codziennych problemach.

Jadwiga z córką wczoraj znowu uciekała przed swoim mężem mówiła jedna.

Biedna, ciągle w bójki wciągany dodała druga, wspominając, iż mąż potrafi byłaby go choćby rozciągnąć na kość. Rozmowa przeskakiwała na sąsiada Nikodema, który miał dziś przyjść na przyjęcie.

Stanisław nie zagłębiał się w ich dramaty; każdy ma swoje troski, a on sam wiódł własny, pełen niepewności los. Jego własna historia była równie krucha kiedyś przysięgał trwać przy żonie do grobu, a już po kilku miesiącach poślubił inną, zostawiając za sobą rozbitych marzeń.

W końcu lekarz podsunął mu kota: Zabierz go, niech się zagoi, a za trzy tygodnie przyjdź po zdjęcie gipsu. Stanisław podziękował, wziął kocura i ruszył w dalszą drogę, nie mając pojęcia, co go czeka.

Po kilku kilometrach przydrożna zarośla ujrzały dwie postaci kobietę machającą ręką i małą dziewczynkę, której twarz zdradzała płacz. Stanisław zachował swój zwyczaj nie przyjmowania pasażerów.

Przepraszam, nie biorę pasażerów rzekł, ale zza pleców usłyszał miauczenie.

Co to? spytał, patrząc w stronę dźwięku. Kot podskoczył, podniósł ogon i wydał znak, iż potrzebuje pomocy.

Stanisław otworzył drzwi, wyciągnął kota na trawę, a zwierzak od razu podniósł ogon, potwierdzając intuicję. Nagle po drodze pojawiła się kobieta i dziewczynka, które wybiegły w jego stronę.

Proszę, pomóżcie nam! błagała matka, łapiąc się za rękę dziewczynki, której oczy wypełnione były łzami. Jesteśmy trzy tygodnie od miasta, a nasz samochód się zepsuł.

Stanisław, choć nie był przewoznikiem, spróbował przekonać ich, iż lepiej będą iść autobusem. Kobieta tłumaczyła, iż jedyny wyjazd już odjechał, a oni zostali w tyle. Zwróciła się do niego: Proszę, podwieź nas, a my Bogu za Ciebie będziemy dziękować.

Kot, lekko podszedł do dziewczynki, ocierał się o jej nogę, a ona pogłaskała go, po czym zwierzak spokojnie mruknął. Stanisław w końcu zgodził się podwieźć ich, pod warunkiem, iż wezmą kota.

Matka, łkając, wyznała, iż pracuje w przychodni weterynaryjnej, iż jej siostra Halina w pobliskim mieście może przyjąć ich na nocleg. Wspomniała też, iż jej mąż jest człowiekiem nie do końca przytomnym, a ona sama nie ma dokąd pójść.

Stanisław, pamiętając rozmowę z lekarzem, zauważył w twarzy dziewczynki Jagodki rozpoznawalny błysk była to ta sama dziewczynka, którą widział przy klinice, a jej matka Elżbieta wciąż szukała pomocy.

Czy twoja ciotka przyjmie kota? zapytał, nieco zdziwiony, czy to naprawdę ma sens.

Nie mam telefonu, a mój mąż on wymamrotała Elżbieta, podając mu numer, który miałby zadzwonić do siostry.

Stanisław wyciągnął telefon, przekazał numer, a Elżbieta szeptem wspominała o mężu, który uciekł, i o kocie, którego nie da się przyjąć. Jagodka wzdychała, mówiąc: Kocurek, przyjedź do nas, będziesz nasz!

Stanisław, choć nie mógł znaleźć domu dla kota, odprowadził matkę i córkę do adresu, w którym czekała ciotka Halina. Jagodka nie chciała się rozstać z kocurem, przytulała go i całowała w puchate uszy, po czym nagle objęła Stanisława oburącz. Elżbieta wykrzyknęła: Nie wolno tak!

Wtedy Halina, siostra matki, narzekała, iż jej synowi brakuje ojca, więc przytulił się do kota. Serce Stanisława zadrżało. Sam, w połowie życia, myślał o rodzinie, o żonie i dzieciach a tu tak mała, kręcona Jagodka rozbudzała w nim dawno uśpione tęsknoty.

Przyjedziesz kiedyś odwiedzić nas? zapytała Jagodka, patrząc w niego ogromnymi oczami. Z kotkiem?

Stanisław nie potrafił odmówić, choć nie miał słów, by obiecać. Pomyśl o tym później, wyszeptał, a Jagodka odwróciła się, biegnąc do domu. On wrócił do swojego auta i ruszył w drogę, z kocurem przy boku i obrazem dziewczynki z matką w głowie.

Podczas jazdy pytał kota: Skąd wzięli się tacy ludzie, co gniją na słabych? Kot odpowiedział cichem mruczeniem, jakby potwierdzał jego słowa. Myślał, iż sam wyjaśniłby, dlaczego nie warto podnosić ręki na kobiety i dzieci. Kot wydał z siebie jedynie miau, jakby dodawał mu argumentów pazurami.

Stanisław poczuł, iż obecność kocura koi go. Po raz pierwszy w drodze miał towarzysza, z którym mógł podzielić wspomnienia o rodzicach, służbie wojskowej i polityce. Kot przytakiwał, a ich rozmowa trwała, aż przydrożny zaułek odsłonił mały samochód, wokół którego krążyły dwie postaci, a jeden z nich wyłonił się ku drodze, machając rękami.

Potrzebna pomoc! krzyknął. Stanisław podszedł, otwierając drzwi. Jeden z mężczyzn wymierzył w niego pistolet, a drugi wystrzelił w ich stronę pocisk w kształcie ogona. Kot wpadł w bój, szarpiąc napastnika, a Stanisław, podskakując, chwycił broń i krzyknął:

Ręce w górę!

Bandyci krzyczeli, iż usuną kota, ale Stanisław z impetem uderzył jednego w szczękę, wziął kocura i wsiadł do ciężarówki.

Zadzwonił na dyżurny posterunek policji, a bandytów schwytano po pół godzinie. Funkcjonariusze, kiedy przyjechali, rzekli, iż ci dwaj już nie pierwszy raz kombinują. Jeden z nich przyznał, iż Stanisław i kot zostali wciągnięci w ich intrygę, mówiąc:

Kraj musi znać swoich bohaterów!

Stanisław, zaskoczony, odparł:

Ja nie jestem bohaterem. Gdybyście chcieli, moglibyście mnie powiesić, a ja bym uciekł!

Policjant odpowiedział, iż nie warto ryzykować, zwłaszcza, iż prowadził ranne zwierzę. Wskazał na kocura jako dowód. Stanisław spojrzał na swojego towarzysza, a kot patrząc na niego, mruknął:

Mój przyjaciel, na drodze się znajdziemy.

Szczęście ma przyjaciół, podsumował urzędnik, uśmiechając się, iż Kot Pomocnik przeżył. Wieść o kierowcy i jego odważnym kocurze rozeszła się po internecie; ludzi przywoływano, by podziękować, a Stanisław odczuwał, iż z kotem jego życie nabrało lekkości, jakby lód wiosną roztopił się.

Trzy tygodnie minęły, a kiedy nadszedł czas zdejmowania gipsu, Stanisław pojechał do Złotoryi, by odwiedzić Elżbietę i Jagodkę. Weszli do przychodni, gdzie Elżbieta spojrzała na niego i powiedziała:

Śniło mi się, iż przyjedziesz!

Stanisław odpowiedział, iż nie ma co się obawiać, i zapytał, czy Jagodka i ona mają się dobrze. Elżbieta przyznała, iż ciotka Halina ich przyjęła, a ona sama wniosła pozew rozwodowy.

Może kiedyś przyjdziesz po mnie? spytała, a kot, leżący przy jej stopach, wydał donośne miau.

Stanisław, nie mając pięknych słów, zapewnił, iż nie zostawi ich samych. Elżbieta skinęła głową, obiecując, iż pomyśli. Po miesiącu wzięli ślub, a Stanisław zamienił się w kierowcę przychodni weterynaryjnej. Kot, nazwany Drodzim, mieszkał z nimi, pilnując Jagodki i od czasu do czasu westchnął, wspominając przygody na szerokich drogach, leżąc na wygodnym kanapie.

Tak więc, choć romantyczna droga może się skończyć, to dzięki mądrym kotom świat wciąż ma miejsce dla dobroci i pomocy.