8 godzin temu
Maria Stanisławowna budzi się o trzeciej nad ranem, bo na jej nocnym stoliku uparcie wibruje stary telefon z klawiaturą.
Zdziwiona przeciera oczy, zastanawiając się, kto może dzwonić o tak późnej porze. Sięga po telefon, spogląda na ekran i czuje, jak jej puls gwałtownie przyspiesza. Dzwoni jej syn.
Halo Damianku, co się stało?! pyta Maria z niepokojem. Czemu dzwonisz o tej godzinie?
Mamo, przepraszam, iż cię obudziłem. Widzisz, wracałem właśnie z pracy do domu Dariusz mówi nieskładnie i potem Sam nie wiem, co robić
Co potem, synu? Mów, nie siedź cicho! Chcesz matkę przyprawić o zawał?
No bo leży tu na drodze i Może coś mi doradzisz? Pierwszy raz mam taką sytuację i się trochę pogubiłem.
Przez chwilę żadne z nich się nie odzywa.
Nie rozumiem Chcesz powiedzieć, iż potrąciłeś kogoś autem? Na śmierć?! Maria aż wypuszcza telefon z rąk, które od przejęcia jej drżą.
Nie, chyba nie na śmierć uspokaja ją Dariusz. Poza tym to nie ja potrąciłem. Ktoś inny. I to choćby nie człowiek.
Nie człowiek? To kto?
Pies Wygląda na owczarka niemieckiego. Jeszcze oddycha, ale ciężko Co mam zrobić, mamo? U nas w mieście nie ma przecież całodobowej lecznicy. A ty masz większe doświadczenie ze zwierzętami niż ja.
Dariusz patrzy na psa, który dalej leży przy poboczu.
W świetle reflektorów widać, jak jego brzuch z trudem unosi się i opada. Pies oddycha ciężko, a w wielkich brązowych oczach olbrzymi smutek, jakby szykował się już na tamten świat.
Najważniejsze, iż jednak oddycha Nie jest tak źle myśli Dariusz i mocniej dociska telefon do ucha.
*****
Trzy dni wcześniej.
Mamo, ty znowu swoje… Nie masz już, co robić? Po co ci te wszystkie koty? narzekał Dariusz, gdy wpadł do mamy na chwilę, by zobaczyć, czy wszystko u niej dobrze. Zastał ją, jak karmi koty przy bloku. Wcześniej taka nie była.
Kiedy przeszła na emeryturę, nagle rozkwitła u niej miłość do kotów. I to jaka miłość prawdziwe szaleństwo. Przecież normalni ludzie się tak nie zachowują, zwłaszcza gdy wszyscy patrzą.
Witaj, synku Maria Stanisławowna prostuje się, machając mu ręką. choćby nie dałeś znać, iż wpadniesz! Coś bym przygotowała smacznego.
Patrząc na to, jak już twoje koty się delektują, chyba wszystko już dla nich rozdałaś śmieje się Dariusz.
Naprawdę nie rozumie, po co matka wydaje swoje pieniądze i czas na te wszystkie zwierzęta. Po co pomaga każdemu stworzeniu, którego spotka na ulicy. Kiedyś, proszę wyobrazić sobie, w ciągu jedenastu miesięcy przygarnęła do swojego mieszkania aż cztery koty.
Wydawać by się mogło, iż już wystarczy, ale Maria nie zamierza przestawać.
Dokarmia uliczne zwierzęta ze szczerej miłości do nich, najbardziej pomaga kotom, ale psom i gołębiom przecież też nie odmówi.
Sąsiedzi zaczęli wołać na nią za jej plecami Matka Teresa.
Dariuszowi było głupio, gdy widział, jak sąsiedzi patrzą na matkę, pokazują ją palcami i śmieją się z niej. Niektórzy pukają się wymownie w czoło, sugerując, iż chyba coś z nią nie tak.
Synku, niech sobie myślą, co chcą mówi Maria, widząc jego rozdrażnienie. Na świecie jest tyle zła, iż chcę zostawić po sobie chociaż odrobinę dobra.
Maria rzuca zamyślone spojrzenie na koty, które zajadają swój posiłek.
No widzisz, na ulicy nie czeka ich nic dobrego. Podaruję im przynajmniej trochę czułości. Żeby nie myślały, iż nikomu nie są potrzebne. To smutne być żywym, a niepotrzebnym. Pamiętasz, co mówiła twoja babcia?
Przygarnęłaś już cztery koty. Mało ci? dziwi się Dariusz.
Tu nie chodzi o ilość, synku. Gdybym tylko mogła, przygarnęłabym wszystkie! Ale z moją emeryturą i mieszkaniem ledwo na cztery starczyło. Inne dokarmiam, choćby sąsiedzi uznawali mnie za wariatkę. Ale nie przestanę tego robić. Trzeba brać odpowiedzialność i być wzorem dla innych.
Wzorem?
No przecież Ktoś zobaczy i może zrobi to samo. Jesteśmy odpowiedzialni za to, co oswoiliśmy. I po prostu jesteśmy ludźmi, więc powinniśmy pomagać zwierzętom. Bo poza nami nikt tego nie zrobi.
Dariusz stara się zrozumieć matkę. Bardzo się stara, ale nie potrafi.
Wciąż uważa, iż taka litość to przesada. Jeszcze by zrozumiał, gdyby wspomagała biednych ludzi. Ale zwierzęta…
Nie miał nic przeciwko kotom czy psom na ulicy, po prostu uważał, iż są granice.
Trzy dni po tej rozmowie wszystko się jednak zmieniło.
Tego dnia wracał późno z pracy.
Zazwyczaj był wcześniej, ale tym razem w biurze wybuchł nieoczekiwany chaos, więc został dłużej.
Chociaż Może dobrze się stało, bo dawno nie jeździł po nocnym Opolu.
Był ostrożnym kierowcą, nie przekraczał przepisów, ale dziś wyjątkowo docisnął gaz. Kiedy, jeżeli nie teraz? Ale długo ta wolność nie trwała.
Ledwo zdążył zahamować, widząc leżącego na szosie psa.
Przez kilka chwil wpatrywał się tępo przez szybę, kurczowo ściskając kierownicę. Gdy ochłonął, podszedł do zwierzęcia.
Wystarczyło jedno spojrzenie, by zrozumieć, iż psa potrącił samochód. Może inny amator szybkiej jazdy, może pijany.
Ważniejsze jednak było, jak pomóc. Nie miał doświadczenia z psami i nie wiedział, co robić.
Wtedy zadzwonił do matki. Nie wiedział, kogo innego poprosić o radę.
*****
Halo Damianku, co się stało?! dopytuje Maria, gdy odbiera telefon o trzeciej nad ranem. Czemu o tej porze dzwonisz?
Przepraszam, mamo, nie chciałem cię budzić. Wracałem z pracy… Dariusz próbuje się tłumaczyć i potem Nie wiem, co robić
Co potem? Mówże, nie denerwuj mnie! Chcesz matkę wpędzić do szpitala?
Po prostu leży tu na drodze. Może masz jakiś pomysł?
Przez chwilę oboje milkną.
Nie rozumiem Chcesz mi powiedzieć, iż kogoś potrąciłeś? Na śmierć?! Maria ledwo trzyma telefon w drżących dłoniach.
Nie, nie na śmierć. Poza tym to nie ja ją potrąciłem. Ktoś inny. I nie człowieka, tylko psa.
Psa?
Wygląda na owczarka niemieckiego. Na pewno bezdomny. Ciężko oddycha, ledwo żyje. Co robić, mamo? Przecież w Opolu nie ma całodobowych klinik dla zwierząt. Do kogo mam się zwrócić? Ty znasz się lepiej na zwierzętach.
Dariusz patrzy na psa. Przy poboczu ledwo unosi się jego bok.
Pies patrzy smutno i ciężko oddycha. Jakby przestał już czekać na pomoc.
Najważniejsze, iż żyje myśli i mocniej dociska telefon do ucha.
Mamo, co robić? powtarza.
Nie znam żadnego weterynarza, synku, a nasza przychodnia jest czynna od świtu. Przewiezienie psa do innego miasta byłoby ryzykowne. Wiesz co, przywieź go do mnie.
Do ciebie? Mówisz poważnie?
Pewnie, iż poważnie! Zaskoczenie? Boisz się, co powiedzą sąsiedzi?
Nie o to chodzi. Tylko masz już cztery koty. Jak zareagują na psa? Czy im się nie pogorszy?
Synu, przecież to koty, nie krokodyle! Dadzą sobie radę. Nie trać czasu w gadanie tylko przywieź psiaka. Przygotuję wszystko na miejscu. Damy mu tyle pomocy, ile się da.
*****
Po pół godzinie Dariusz wynosi psa z auta i wchodzi z nim na czwarte piętro do mieszkania mamy.
Cały jest brudny, wnętrze samochodu wygląda jeszcze gorzej, ale po raz pierwszy w życiu zupełnie go to nie wzrusza. Myśli tylko o tym, żeby pies przeżył. Martwi się o niego jak o człowieka.
Połóż go tutaj. Delikatnie Maria wskazuje kanapę w salonie wyłożoną starymi prześcieradłami.
Nigdy nie była weterynarzem, choćby asystentką, ale często zaglądała do lecznic po wiedzę. Na wszelki wypadek. I opłaciło się.
Dariusz nie siedzi bezczynnie: czyta na telefonie, co robić w takich wypadkach.
On akurat ma telefona, nie to, co mama.
W końcu, nie od razu, udaje się zatamować krwawienie i ulżyć psu.
Nawet koty włączają się w leczenie.
Początkowo spoglądają nieufnie na wielkiego psa. Ale gwałtownie rozumieją, o co chodzi i układają się obok niego na kanapie, cicho mrucząc. Pies pod ich mruczenie zasypia. Nie mdleje, tylko normalnie śpi.
To dobrze, bo może dzięki kotom nie czuje tak bardzo bólu – ich łapki leczą.
Mamo, myślisz, iż z nim będzie dobrze? pyta Dariusz, kładąc rękę na psie.
Jestem pewna, iż wyzdrowieje uśmiecha się Maria. To nie są groźne obrażenia. Wiesz co… przygląda się synowi jeżeli ten pies zdołał obudzić w tobie współczucie dla zwierząt, to jego pojawienie się w twoim życiu nie było przypadkowe.
Przecież nie mógłbym go tam zostawić, mamo. Nie byłoby to po ludzku.
No właśnie, synku. Jeszcze trzy dni temu nie rozumiałeś, po co karmię bezdomne koty. A teraz siedzisz nieprzytomny z psem i choćby nie myślisz, żeby go wyrzucić. Prawda?
Chyba tak Dariusz czuje się zaskakująco szczęśliwy.
Pierwszy raz czuje się naprawdę człowiekiem
*****
O świcie Dariusz zawozi psa do przychodni weterynaryjnej. Jest pierwszy, ale kolejka już stoi. Na widok chłopaka z psem na rękach ludzie od razu ustępują mu miejsca. Nie trzeba nikogo prosić. Wszyscy rozumieją.
I w tym momencie Dariusz już wie nie ma nic złego w miłości do zwierząt i opiece nad nimi. Ludzie, którzy kochają zwierzęta, są, po prostu, lepsi. Ralf (bo tak Dariusz nazwał swojego psa) stanął na nogi, a od tamtej pory Dariusz co weekend odwiedza mamę i wychodzą razem na spacery. A adekwatnie nie tylko we dwoje.
Bo dołączyły też koty, którym Maria nigdy nie odmawiała pomocy. Chciały iść, więc nikt nie protestował.
Mieszkańcy bloku patrzą z niedowierzaniem, czasem się śmieją, czasem pukają w czoło. A Dariusz zupełnie przestał się tym przejmować.
Dziękuje Ralfowi, iż tak nieoczekiwanie pojawił się w jego życiu. Dziękuje mamie, iż pokazała mu, jak trzeba żyć.
Dziękuje też ludziom spod przychodni za ich wrażliwość. Wtedy po raz pierwszy pomyślał poważnie, iż świat naprawdę stał się trochę lepszy.
I nieważne, co teraz inni będą mówić, Dariusz będzie przez cały czas pomagał każdemu potrzebującemu. Bez względu na to, czy to kot, pies czy człowiek.
Taka to historia.
