No i stało się – właśnie się poznaliśmy…

No i stało się… Poznali się.

Michał, co się z tobą dzieje? zapytała Małgosia po paru minutach milczenia. Jesteś jakiś nieobecny, aż pobladłeś… Wszystko w porządku?

Tak, wszystko dobrze odpowiedział Michał, zbierając się w sobie. Odłożył widelec i sięgnął po szklankę z sokiem jabłkowym, odkładając w czasie to, czego najbardziej się obawiał rozmowę z Małgosią.

*****

Michał podszedł pod klatkę, chwycił za metalową klamkę i już miał pociągnąć drzwi do siebie, ale w ostatniej chwili zawahał się i cofnął.

Nie chciał wchodzić do środka.

Wiedział, iż jest tam oczekiwany, pamiętał o obietnicy danej Małgosi, iż przyjdzie do niej z wizytą, ale niepokój był tak silny, iż ledwo dawał sobie z nim radę.

Sam się tego wstydził dorosły facet, a trzęsie się jak uczeń, którego nauczyciel po raz pierwszy wywołał do odpowiedzi.

Niby wystarczyło tak niewiele: otworzyć drzwi, wejść na trzecie piętro, znaleźć mieszkanie numer 36…

Ale coś go wstrzymywało.

Jakiś irracjonalny lęk paraliżował mu ręce i nogi, nie pozwalając domknąć sprawy.

Najchętniej odwróciłby się na pięcie i odszedł gdzieś daleko, obojętnie do domu albo na drugi koniec miasta. Grunt, żeby tylko się oddalić.

Po co ja się w to wpakowałem? zamruczał pod nosem, cofając się jeszcze kilka kroków. Przecież wiadomo, iż mnie nie zaakceptują.

Podnosząc głowę, rozejrzał się i spojrzał na okno, na trzecim piętrze to, w którym paliło się światło.

Tak intensywnie świeciło, iż wydawało się jaśniejsze niż w innych mieszkaniach bloku. Jak latarnia morska, która miała go prowadzić, żeby na pewno trafił pod adekwatny adres.

No i trafił. Ale wejść ciągle mu się nie chciało.

Jedynym, co go jeszcze trzymało na miejscu, była myśl, iż zawiedzie Małgosię. Przecież mu zależało. A ona prosiła. I on obiecał, iż przyjdzie.

*****

„Wiesz, Michaś, jest sprawa… Tylko się nie denerwuj powiedziała Małgosia poprzedniego wieczoru moi rodzice bardzo chcieliby cię poznać…”

Małgosia była jego dziewczyną.

Siedzieli razem w kawiarni, jedli kolację, rozmawiali i planowali wspólny weekend. Nagle usłyszał, iż rodzice chcą go poznać. Stał się sztywny z zaskoczenia, aż przerwał żucie i patrzył na nią wielkimi oczami, nie będąc pewien, czy żartuje, czy mówi na poważnie.

Nie ma w tym przecież nic dziwnego ani niezręcznego wręcz przeciwnie, normalne, iż rodzice Małgosi chcą zobaczyć przyszłego zięcia. To byłoby raczej dziwne, gdyby go nie zaprosili.

Ale…

Michał bał się, iż nie przypasuje jej rodzicom. Obawiał się, iż go nie zaakceptują jako partnera dla córki. I miał ku temu powody.

Mama Małgosi Wiktoria Stanisławówna całe życie spędziła na Uniwersytecie Jagiellońskim, zaczynała jako wykładowczyni, dotarła do stanowiska rektora, a dziś piastuje istotną funkcję w Ministerstwie Edukacji.

Ojciec Małgosi Wiesław Dominik również miał imponujący życiorys.

Zaczynał jako inżynier w dużym przedsiębiorstwie budowlanym, potem wspiął się aż do stanowiska zastępcy dyrektora, a teraz… Teraz prowadzi własną firmę budowlaną i zna prezydenta Krakowa osobiście.

Sama Małgosia ponad trzydziestoletnia także odniosła sukces: kieruje działem prawnym w renomowanej spółce finansowej.

A Michał? Co on osiągnął przez 35 lat?

Był zwykłym administratorem IT, choćby bez dyplomu uczelni wyższej. Płacili mu przyzwoicie, ale o awansie nie miał co marzyć.

Jak miałby wyglądać w ich oczach, siedząc z nimi przy stole? Jak miał spojrzeć im w oczy?

Może interesuje cię, jak w ogóle poznał Małgosię? Czysty przypadek.

Tego dnia Michał postanowił przejść się po krakowskim Parku Jordana. Tak się złożyło, iż Małgosia również tam spacerowała, w towarzystwie dwóch koleżanek. Dziewczyny poszły po lody, a Małgosia została przy ławce, chcąc zająć miejsce i zadzwonić do mamy.

Nie zauważyła, iż w jej stronę pędzi na hulajnodze jakiś chłopak wyraźnie po piwie, nie zamierzający choćby zwolnić. W ostatniej chwili Michał chwycił Małgosię za rękę i odciągnął, gdy hulajnoga przeleciała obok.

Co pan wyprawia?! zdenerwowała się Małgosia.

Ale kiedy zobaczyła, jak chłopak rozbija się o kosz, zrozumiała, kto ją przed czym uratował.

Tak się poznali.

Kiedy koleżanki Małgosi stały w kolejce po śmietankowe lody, ona i Michał zaczęli rozmowę, wymienili się numerami i umówili na spacer. Byli wtedy razem pół roku.

Wszystko to przychodziło mu na myśl, kiedy „trawił” wiadomość Małgosi z tego wieczoru.

Zawsze obawiał się, iż prędzej czy później będzie musiał poznać jej rodziców, którzy mogą ją przekonać, iż nie jest odpowiednim kandydatem zbyt przeciętny, podejrzany. Raz już miał podobną sytuację i stracił przez to bardzo istotną dla siebie dziewczynę.

Teraz ryzykował utratę Małgosi.

Michał, wszystko w porządku? zapytała po chwili Małgosia. Stało się coś? Pobladłeś jak ściana

Poradzę sobie odpowiedział, próbując się uspokoić. Odłożył widelec i popił sokiem, by odwlec konieczność odpowiedzi.

Czyli jutro przyjdziesz?

Gdzie?

No, do mnie do domu uśmiechnęła się Małgosia. Mama upiecze sernik, tato przywiezie kolekcjonerskie wino. Chcę tylko twojej zgody. Będziesz?

Nie jestem pewny zająknął się Michał. Wiesz, wydaje mi się, iż twoi rodzice nie zaakceptują takiego zięcia.

Dlaczego?

Bo jestem zwykłym człowiekiem, bez dyplomu umiem tylko naprawiać komputery i odzyskiwać dane. Twoi rodzice pewnie marzą o zięciu jakimś polityku, przedsiębiorcy albo przynajmniej państwowym urzędniku z przyszłością. A ja? Zwykły informatyk. Jaki ja mam z nimi szanse?

Daj spokój, nie przejmuj się Małgosia ścisnęła go za rękę. Moi rodzice są zwyczajni, jak wszyscy. Tylko ich nie znasz. Czekam jutro o siedemnastej. Nie spóźnij się.

Dobra kiwnął głową. Ale wciąż nie był pewien, czy pójdzie.

*****

No i nastało jutro.

Michał stoi pod blokiem, kwadrans do siedemnastej, na dworze lodowato, a on…

Nie wie, co robić.

Wiedział, iż prędzej czy później i tak pozna rodziców Małgosi (plany miał wobec niej jak najbardziej poważne myślał o ślubie). Ale dziś czuł się kompletnie niegotowy. Za parę miesięcy miał przejść do nowego oddziału IT i wtedy wtedy wyda się rodzicom Małgosi ktoś lepszy.

Może wtedy będą mieć mniej wątpliwości Wiktoria Stanisławówna i Wiesław Dominik i nie wygonią go za próg.

I właśnie wtedy, gdy zebrał się już, by odejść, zadzwonił telefon.

To była Małgosia.

Cześć Michaś usłyszał wesoły głos. Z mamą już prawie gotowe, tata się chwilę spóźni, zaraz powinien być. Gdzie jesteś? Idziesz już?

Hej Małgoś ledwo udało mu się wydusić. Tak, już prawie jestem

Słabo cię słyszę. Podejdź już, tak?

Tak, już zaraz tylko

Kochanie, jeżeli znów zaczniesz o tym co wczoraj, to nie chcę nic słyszeć. Po prostu mi zaufaj. Wszystko będzie dobrze. Chcesz, to wyjdę ci na spotkanie?

Nie trzeba, nie… Zaraz będę.

No to czekamy na ciebie.

Michał schował telefon, przeszedł przez ulicę i zaczął energicznie pocierać skronie w desperackim szukaniu wymówki byle tylko nie iść na górę.

Nic nie przychodziło mu do głowy.

A jak Wiesław Dominik przyjedzie i spotka mnie tutaj przed blokiem… Tego by tylko brakowało przeraził się Michał i poszedł okrążyć dom.

Idąc, zagadał przypadkowego chłopaka, prosząc papierosa. Od dawna nie palił, ale teraz bardzo tego potrzebował. Przynajmniej miał nadzieję uporządkować myśli.

Stanął w cieniu na rogu bloku, robiąc dłuższe zaciągnięcie i z niepokojem rozglądając się po okolicy.

Z lewej śmietnik, z prawej rozległy nieużytek. Małgosia wspominała, iż kiedyś były tutaj garaże, wyburzone pod nową inwestycję. Nic ciekawego. Z wyjątkiem…

No właśnie uwagę Michała przykuł porzucony pies, leżący na pustym placu. Michał zaniepokoił się przecież bezdomne psy bywają nieprzewidywalne i agresywne wobec obcych, zwłaszcza w obcym terenie.

Przyglądając się uważniej, odetchnął jednak spokojnie. Pies po prostu leżał. Nie zwracał na niego uwagi. Położył się wprost na śniegu.

Dziwne. Ale co miał zrobić? Może nie miał wyboru…

*****

Ten pies a adekwatnie nazywany przez siebie Burek od paru dni nie jadł nic.

Jeszcze niedawno hasał po innych podwórkach, gdzie kilku ludzi choćby go dokarmiało. Ale potem…

…pewna sąsiadka postanowiła, iż miejsce psa jest gdzie indziej.

Pisała do urzędu, rozmawiała z sąsiadami, zbierając sojuszników, aż w końcu mieszkańcy podzielili się na dwa obozy: niech zostanie i precz.

Taki pies do dzieci podchodzi, a jak ugryzie? narzekała. Zobaczcie, jakie ma spojrzenie! Przecież to niebezpieczne!

A Burek miał jedynie smutne oczy, nie groźne. Jego pierwszym właścicielem był chłopiec imieniem Jasio.

Rodzina Jasia wybrała się kiedyś na działkę pod Krakowem, a wtedy jeszcze czteromiesięczny szczeniak kręcił się przy drodze. Jasio był szczęśliwy chciał go zabrać. Rodzice przystali: niech się dziecko nacieszy.

Gdy jednak nadszedł czas powrotu do miasta, psa nie zabrali.

Gdzie go damy do bloku? Kto będzie wyprowadzał? Ty? pytali rodzice.

Nie pokręcił głową chłopiec.

I tak pies został sam. choćby nie rozumiał, dlaczego.

Na szczęście jakiś czas później dobra dusza zabrała go do miasta. Razem z nią chodził potem na targ, gdzie kobieta próbowała go niezbyt delikatnie sprzedać komuś. W końcu para starszych ludzi uwierzyła, iż to psiak z rodowodem.

Gdy dorósł i okazało się, iż jest zwykłym kundelkiem pozbyli się go. Wywieźli pod miasto.

Dobrze, iż to była wiosna…

Od tamtej pory błąkał się sam. Trafił na osiedle i tam mu się spodobało. Było cicho, spokojnie, zero agresywnych psów.

Często kręcił się koło placu zabaw i obserwował dzieci przypominały mu Jasia.

Marzył, iż kiedyś ktoś go pokocha i zabierze do domu.

Jasia już nie spotkał. A kilka dni temu musiał odejść i stamtąd, bo byli tacy, co obrzucali go kamieniami, poganiali wyzwiskami…

W końcu zrozumiał jest niechciany. Postanowił odejść. Nie chciał być problemem.

Teraz leżał na śniegu, głód i mróz odbierały mu siły.

Wiedział, iż przechodzący mężczyzna mu nie pomoże. „Tylko wypali papierosa i pójdzie” jęknął w duchu Burek.

*****

Michał skończył papierosa, rozejrzał się po okolicy i podszedł pod najbliższą klatkę, żeby wyrzucić niedopałek. Może wrzuciłby go w śnieg, przecież nikt nie widzi, ale sumienie tak go matka wychowała nie pozwalało.

„Chcesz zmienić świat? Zacznij od siebie,” mawiała jego mama.

Kiedy dochodził do śmietnika, zobaczył, iż na podwórko wjeżdża samochód. Przestraszony, iż to może być ojciec Małgosi, gwałtownie wyrzucił niedopałek i skręcił na nieużytek.

Zapomniał wtedy o psie. Przypomniał sobie o nim, gdy był już bardzo blisko.

Jak jeszcze ten pies zacznie na mnie szczekać…”

Ale pies nie szczekał. choćby na niego nie spojrzał. Leżał, jakby spał. Albo i nie spał…

Hej, wszystko w porządku? zagadnął Michał.

Zero reakcji.

Zdobył się na odwagę, podszedł i przykucnął przy psie. Dotknął go ciepły, jeszcze oddycha. Poza tym ani drgnie.

Wyglądał, jakby był zmarznięty do szpiku kości.

„Jak mu teraz nie pomogę, to nie przeżyje nocy,” przemknęło mu przez głowę. I… po prostu wziął psa na ręce i ruszył do klatki.

Plany były proste: wejść do środka, postawić psa koło kaloryfera, wezwać taksówkę i zawieźć Burka do kliniki weterynaryjnej.

Niestety, wszystkie klatki były zamknięte. Postanowił iść do sąsiedniego bloku.

Telefon w kieszeni wibrował kilkakrotnie, ale nie odbierał miał zajęte ręce i głowę.

Przechodząc koło mieszkania Małgosi, zwolnił i spojrzał w górę na jej okno ona by pewnie mu pomogła, ale jej rodzice raczej wściekli by się na widok bezdomnego psa.

Wtedy pod bramę wjechało czarne, błyszczące BMW. Reflektory go prześwietliły, przez moment musiał przystanąć.

Po chwili szyba się uchyliła i wychylił się mężczyzna.

Co się dzieje? Potrzebujesz pomocy?

Tak Znalazłem psa, jest zmarznięty, ledwo żywy. Wie pan, gdzie w okolicy jest całodobowa lecznica?

W pobliżu nie, ale wiem, gdzie jest. Mój dobry znajomy pracuje w klinice w Podgórzu. Wskakuj z psem na tylne siedzenie zawiozę was.

Michał aż nie wierzył w swoje szczęście. Długo nie trzeba było go przekonywać już chwilę później jechali w stronę weterynarza.

Po drodze kierowca zadzwonił do kogoś:

Przepraszam córeczko, coś wypadło, będę później, wszystko wyjaśnię. Kogo? Nie, jeszcze go nie widziałem. Ale jak zobaczę, dam ci znać… Jak wygląda?… Dobrze, na pewno zadzwonię.

Przeze mnie ma pan teraz kłopoty? zapytał Michał niepewnie.

Jakie tam kłopoty. Lepiej powiedz, on jeszcze oddycha?

Ciężko, ale tak.

To przyspieszamy powiedział stanowczo kierowca.

Po dziesięciu minutach byli na miejscu. Weterynarz czekał przy drzwiach.

Psa natychmiast zabrano na zaplecze. Michał został sam w poczekalni. Sprawdził telefon kilka nieodebranych połączeń, SMS od Małgosi: Michał, gdzie jesteś? Wszystko okej?

Wiedział, iż powinien oddzwonić, ale nie miał na to ani siły, ani ochoty. Myślał tylko o tym, co będzie z psem.

Nie zdążył choćby podziękować kierowcy. Kiedy wyszedł podziękować auta już nie było.

Wrócił do kliniki, postanowił, iż jeżeli wszystko skończy się dobrze, zabierze Burka do siebie. Jak już się nie ułoży z Małgosią przynajmniej będzie miał wiernego kumpla.

*****

Mijało już czterdzieści minut, odkąd weterynarz zniknął za drzwiami. Michał wpatrywał się w napis GABINET LEKARZA, czekając w napięciu.

Nagle przy recepcji rozległy się gwarne głosy. Jeden wydał mu się dziwnie znajomy.

Obrócił się i zobaczył Małgosię. Za nią stała elegancka kobieta oraz… kierowca BMW.

Ten, widząc Michała, uśmiechnął się szeroko.

A nie mówiłem, córciu, iż będzie czekał właśnie tutaj i martwił się o psa zażartował mężczyzna.

Michał od razu zrozumiał, z kim ma do czynienia to rodzice Małgosi. Zrobiło mu się nieswojo.

Michał, czemu nie zadzwoniłeś? Tak się martwiłam rzuciła Małgosia, podbiegając do niego.

Przepraszam, Małgoś… spojrzał jej w oczy z poczuciem winy. Myślałem, iż twoi rodzice znienawidzą mnie, jak przyniosę do mieszkania bezdomnego psa.

Ty głuptasie! zaśmiała się Małgosia. Moi rodzice bardzo kochają zwierzęta. Mamy w domu trzy koty wszystkie z ulicy przygarnęła mama.

Naprawdę?

Tak, naprawdę.

Również rodzice Małgosi podeszli, spoważnieli, i w końcu to, czego Michał najbardziej się bał, stało się.

Poznali się.

I oto się poznaliśmy… skwitował Wiesław Dominik, ściskając dłoń Michała.

Wie Pan, Michale odezwała się ciepło Wiktoria Stanisławówna. Chciałabym także uścisnąć panu rękę. To, co pan zrobił, to zachowanie prawdziwego mężczyzny. Małgosia miała rację: trzeba było od razu do nas przychodzić. Mam nadzieję, iż piesek, którego uratował pan dzisiaj, wyjdzie z tego cało.

Proszę się nie martwić wszedł do poczekalni weterynarz, szeroko uśmiechnięty. Burek będzie żył.

Jeszcze tego wieczoru Burek został wypisany do domu. Podreperowano go, trzeba tylko dbać i kochać.

Miłość czyni cuda powiedział przy pożegnaniu lekarz. Potrafi wyciągnąć choćby z tamtego świata.

Michał chciał wracać do siebie.

Małgosia i jej rodzice namówili go jednak, by zabrał psa do nich ich koty, jak twierdzili, wycałują i wygrzeją Burka lepiej niż lekarze. A przy okazji trzeba uczcić ocalenie psa i… własne poznanie.

I tak kiedy Burek, otoczony przez trzy koty, nie dowierzał jeszcze, iż nie zmarznie i nie umrze z głodu, wyciągnięty na kanapie w salonie, Michał siedział już z Małgosią, jej mamą i tatą w kuchni, rozmawiając.

Na darmo się bał. Oto byli zwyczajni, serdeczni, dobrzy ludzie.

Po paru dniach Burek stanął na nogi i mógł chodzić. Michał zabrał go do siebie.

A mnie ze sobą nie weźmiesz? zagadnęła Małgosia, wychodząc z pokoju z walizką.

Ciebie? Żartujesz?

Bardziej niż serio. Bo widzisz, moi rodzice zabronili mi spać w domu.

Michał spojrzał na nią, zdziwiony.

Jak to?

Chcą wnuczki oznajmiła z figlarnym uśmiechem. Twierdzą, iż trzeba zwiększać populację kraju.

Michał wybuchnął śmiechem. Małgosia również. A Burek, merdając ogonem, patrzył radośnie na swoich ludzi.

Nie rozumiał jeszcze wszystkiego, ale czuł, iż spotkało go coś wspaniałego.

A to nasza historia…