No i stało się – pierwsze, pełne emocji spotkanie za nami…

To wszystko wydarzyło się jak we śnie, z tymi rozmytymi granicami i dziwną, senno-absurdalną logiką.

Stasiu, co się z tobą dzieje? zapytała Malwina po kilku minutach ciszy, patrząc na niego trochę nieobecnym wzrokiem, jakby przenosiła się właśnie do innej rzeczywistości. Ty nie jesteś sobą. Twarz masz bladziutką… Wszystko w porządku?

Tak, wszystko dobrze odpowiedział Stanisław, zbierając się w sobie, choć jego głos brzmiał jak echo z zakamarków przestrzeni między jawą a nocą. Odłożył widelec, powolnym ruchem przesunął go po obrusie i sięgnął po szklankę soku jabłkowego, przeciągając chwilę, gdy będzie musiał odpowiedzieć Malwinie.

***

Stanisław znalazł się nagle pod klatką schodową starej kamienicy. Przytrzymał żelazną rączkę drzwi wyjściowych, szarpiąc je lekko ku sobie, ale tuż przed kliknięciem zamka przystanął. Coś zatrzymało go w miejscu.

Nie chciał wchodzić. Wokół pojawiła się mgła o zapachu kwaśnej kapusty i rozgrzanych ziemniaków, której nie było jeszcze sekundę temu.

Pamiętał, iż miał być oczekiwany. Obietnica złożona Malwinie: Przyjdę do ciebie na herbatę. Ale niepokój był tak wszechogarniający, iż nogi nie chciały dalej go nieść.

Głupio mu było samemu przed sobą: dorosły facet, a nogi mu się trzęsą, jakby był uczniem wywołanym pierwszy raz do tablicy. A przecież wystarczyło tylko tyle: otworzyć drzwi, wejść do klatki, wspiąć się na trzecie piętro, znaleźć mieszkanie numer 36…

Ale coś, coś nienazwanego, nie pozwalało mu zrobić tego ostatniego kroku.

Największym pragnieniem Stasia w tamtej chwili było odwrócić się i pójść gdziekolwiek do siebie albo na drugi kraniec Warszawy. Byle dalej.

Po co ja się w ogóle zgodziłem? mruknął pod nosem, robiąc krok w tył. Pewnie zaraz usłyszę, iż się nie nadaję.

Zrobił jeszcze kilka kroków i spojrzał w rozświetlone okno na trzecim piętrze. Ostre światło sączyło się zdecydowanie mocniej niż z innych okien w tych starych blokach jak latarnia na rozkołysanym morzu. Żeby tylko nie zabłądził w drodze do Malwiny.

Nie pogubił się jednak. Dotarł tam, gdzie miał być. Ale wspiąć się na górę wciąż nie chciał.

Zaś jedyna rzecz, która nie pozwalała mu odejść to iż obiecał przyjść. W dodatku Malwina prosiła go o to wyraźnie.

A on obietnic zawsze dotrzymywał.

***

Stasiu, tylko się nie przestrasz powiedziała Malwina poprzedniego wieczora. Rodzice chcą cię dzisiaj poznać.

Malwina jego dziewczyna, ta, która też czasem przechodzi przez ściany i mruży oczy patrząc w księżyc. Siedzieli wspólnie w kawiarni, jedli szarlotkę z gałką lodów i rozważali niedzielne plany. I nagle: jej rodzice chcą go poznać.

Nie było w tym racjonalnie nic dziwnego. Wprost przeciwnie w polskich rodzinach tak się przecież dzieje, poznaje się przyszłego zięcia. Ale Stasiu się bał, iż im się nie spodoba. Prędzej nie zaakceptują go w tej roli. I to nie bez powodu.

Miał swoje powody by tak myśleć. I to poważne powody.

Bo mama Malwiny pani Barbara całe życie spędziła na Uniwersytecie Warszawskim, od wykładowcy po rektora, a teraz jest kimś ważnym w Ministerstwie Edukacji. Ojciec pan Bogdan pracował w wielkiej spółce budowlanej, potem został dyrektorem, a teraz prowadzi własną firmę i zna choćby prezydenta miasta. A Malwina sama w wieku trzydziestu paru lat już była szefową działu prawnego olbrzymiej korporacji.

A Stanisław? Co on osiągnął przez swoje trzydzieści pięć lat?

Nic spektakularnego. Pracował jako zwykły administrator systemów komputerowych. I to bez dyplomu magistra.

Zarabiał, jak na polskie warunki, przyzwoicie, ale nie było żadnych widoków na awans.

Jak miał usiąść do stołu z jej rodzicami? Co miał im powiedzieć? Czy w ogóle miał prawo patrzyć im w oczy?

Może spytasz, jak doszło do ich poznania? To był czysty przypadek.

Tamtego dnia Stasiek ruszył na spacer do Łazienek, a Malwina też tam była z dwiema przyjaciółkami. Dziewczyny poszły po lody, a Malwina została przy ławce, żeby bronić ją przed kolejnym seniorem, a przy okazji zadzwonić do mamy.

Gdy rozmawiała, nie zauważyła, jak rozpędzony chłopak na elektrycznej hulajnodze leci prosto na nią. Typ był ewidentnie po piwie i nie miał zamiaru się hamować.

Stanisław w ostatniej chwili złapał Malwinę za rękę i pociągnął na bok hulajnoga przeleciała obok nich, a potem rozbiła się o kosz na śmieci.

Co pan robi?! rzuciła wtedy z wyrzutem Malwina, zanim ogarnęła sens sytuacji.

Potem spojrzała na Stasia już innym wzrokiem: gdyby nie on… Cóż, tak się poznali.

Podczas gdy jej przyjaciółki dopychały się w kolejce po waniliowe lody w wafelku, oni wymienili się numerami i umówili na spacer. Teraz stuknęła im wspólna połowa roku.

Przypomniał sobie o tym wszystkim, gdy próbował przetrawić wiadomość Malwiny w kawiarni.

Bał się od początku, iż kiedyś przyjdzie dzień poznania z jej rodzicami i być może ci każą jej z nim zerwać. Przecież już przez to kiedyś przeszedł. Raz stracił kogoś bliskiego i drugi raz nie chciał.

A teraz mógł stracić Malwinę…

Stasiu, co się z tobą dzieje? powtórzyła Malwina, patrząc na niego z niepokojem. Czemu taki blady jesteś? Dobrze się czujesz?

Tak, tylko jakoś… odłożył widelec, znów sięgnął po szklankę soku. Po prostu…

To co, przyjdziesz?

Ale dokąd?

Do mnie, kochany. Mama ugotuje coś pysznego, tata przyniesie kolekcjonerskie wino od znajomego. Tylko musisz potwierdzić, iż będziesz. Przyjdziesz?

Nie wiem… Rodzice raczej nie będą zadowoleni. Jestem tylko zwykłym informatykiem bez tego całego magistra… Myślę, iż oczekują kogoś innego: jakiegoś biznesmena, syna posła… A ja no, jestem sobą. Mam w ogóle szansę się spodobać?

Przestań, Stasiu ujęła go za rękę Malwina. Moi rodzice to zupełnie normalni ludzie. Naprawdę! Przyjdź jutro o siódmej. Nie spóźnij się!

Dobrze… skinął głową. Ale w środku nie wiedział nic.

***

Rozpłynęło się popołudnie i stanął pod klatką. Pięć minut do siódmej, dookoła jakieś mroźne powietrze, które kłuło mu palce, chociaż miał rękawiczki.

Nie wiedział, co robić.

Oczywiście, spotka kiedyś jej rodziców, jeżeli naprawdę chce się z nią ożenić. Ale dziś nie czuł się gotowy. Może za kilka miesięcy obiecywali mu przenieść do nowego działu IT i wtedy wyglądałby lepiej w ich oczach. Może wtedy Barbara i Bogdan nie wyrzucą go za drzwi.

Już miał odchodzić, gdy w kieszeni zawibrował telefon.

Dzwoniła Malwina.

Cześć, Stasiu rozbrzmiał w jego uchu jej radosny głos, jak echo w podziemnym tunelu. Z mamą już prawie wszystko gotowe, tata się trochę spóźnia. Gdzie jesteś? Zaraz przyjdziesz?

Malwinko, ja… wydusił. To znaczy…

Słabo cię słyszę. Już wchodzisz?

Tak… Zaraz… prawie jestem, tylko…

Kochanie, jeżeli znów zaczynasz to, co wczoraj, to nie chcę tego słyszeć. Wszystko będzie dobrze. A jak chcesz, zejdę po ciebie.

Nie, nie trzeba… wyjąkał. Zaraz będę.

Czekam. adekwatnie czekamy.

Włożył telefon z powrotem do kieszeni, wyszedł na pustą ulicę i nerwowo pocierał skroń, próbując wymyślić sensowną wymówkę, żeby jednak nie iść.

Nic jednak nie przychodziło mu do głowy.

Jeszcze by tego brakowało, żebym spotkał tu jej ojca pod klatką… przemknęło mu przez myśl i ruszył wzdłuż domu. Po drodze spotkał typowego blokowego chłopaka i złapał od niego papierosa. Dawno już nie palił, ale tego wieczora nie mógł się powstrzymać. Musiał ochłonąć i zebrać myśli.

Stanął przy rogu, dym uleciał do ciemności, a on rozglądał się nerwowo wokół. Po prawej śmietnik, po lewej puste pole, pozostałość po garażach, o których kiedyś mówiła mu Malwina; teraz miał tam stać nowy blok.

Nie było na co patrzeć. I wtedy jego uwagę przyciągnął pies leżący na śniegu na pustym placu. Stasiek miał moment zawahania dzikie psy potrafią być nieprzewidywalne.

Ale ten choćby na niego nie patrzył.

Wetknął pysk w łapy i leżał. Zupełnie jakby śnił swój własny sen o kiełbasie i cieple pieca. Dziwne, iż na takim mrozie, ale… cóż, nie każdy ma wybór.

Leżał tam, gdzie był kawałek wolnego śniegu. Nikt nie wpuści go do klatki, mimo mrozu.

***

Azor (bo tak miał na imię ten pies, choć nikt go już nie wołał wprost) od jakiegoś czasu nie jadł nic. Wcześniej mieszkał na innym podwórku, tam ludzie go czasem dokarmiali resztkami parówek. Ale…

Pewna kobieta z ósmego piętra zdecydowała, iż nie powinien tu mieszkać.

Bez przerwy pisała podania do urzędu miasta, szukała sojuszników pośród sąsiadów i… w końcu podzielili się na dwa obozy: niech zostanie i wypędzić.

On się kręci przy placu zabaw, gdzie bawią się NASZE dzieci! krzyczała. A jak ugryzie? Jak kogoś zaatakuje? Widzieliście ten głód w jego oczach? To tragedia!

Azor nie miał w sobie głodu ani złości, raczej czuło się w nim tylko wielki smutek. Jego pierwszym panem był chłopiec imieniem Mirek. Zabrali go z drogi, gdy jako szczeniak biegał za samochodami. Rodzina Mirków zabrała go na działkę, a gdy nadszedł powrót pies został.

Do bloku bezdomnego psa nie weźmiemy, Mirek. I kto będzie wyprowadzał? Ty?

Nie… Mirek pokręcił głową.

I tak Azor został na wsi, nie rozumiejąc, iż życie zmienia się czasem z dnia na dzień.

Z czasem trafił do miasta z jakąś kobietą handlującą na bazarze, ona próbowała go choćby sprzedać, to rasowy, tylko papiery gdzieś zginęły, mówiła… W końcu kupiło go małżeństwo, ale gdy urósł i okazało się, iż jest zwykłym kundelkiem, zostawili go na obrzeżach miasta.

Na szczęście była wtedy wiosna.

Od tego czasu Azor był sam. Błąkał się, aż dotarł do nowego podwórka tam było cicho, niewielu psów i nikt nie przepędzał go kijem. Przesiadywał przy placu zabaw, obserwując dzieci. Często zamykał oczy i śnił, iż Mirek znów po niego przyjdzie.

Ale go nie spotkał. Niedawno musiał i stamtąd odejść, bo osiedlowa mafia zrobiła się agresywna rzucano w niego kamieniami, przeklinano… Azor zrozumiał, iż nie jest tu mile widziany. Więc odszedł.

I położył się na pustym śniegu, zmarznięty i głodny. Czuł, iż opuszczają go siły.

Zobaczył z daleka mężczyznę z papierosem, ale trudno mieć nadzieję, iż ktoś taki pomoże. Zaraz odejdzie pomyślał Azor.

***

Stasiek wypalił papierosa do końca, wyrzucił go do śmietnika (bo mama zawsze mu powtarzała: Chcesz zmienić świat zacznij od siebie!) i szedł dalej. Zobaczył, jak pod klatkę podjeżdża samochód. Przez chwilę przestraszył się, czy to nie tata Malwiny, więc pobiegł z powrotem na pusty placyk.

Dopiero gdy minął leżącego psa, przypomniał sobie o nim.

Przystanął blisko, czując suchość w gardle.

A pies…? choćby nie drgnął. Leżał po prostu.

Hej, wszystko w porządku? rzucił Stasiek, sam nie wiedząc czemu.

Cisza. Pies nie reagował. Podszedł bliżej, potem kucnął, rozświetlając latarką pieska. Dotknął go ostrożnie zero ruchu.

Ale pies oddychał. Całe jego ciało było jak kawałek lodu, wyjęty z zamrażarki.

jeżeli teraz mu nie pomogę, nie dotrwa do rana pomyślał Stanisław.

Wyciągnął ręce, delikatnie wziął psa i ruszył z nim pod dom Malwiny, do klatki. Miał nadzieję choćby usiąść pod grzejnikiem cokolwiek a potem wziąć taksówkę do weterynarza.

Niestety wszystkie klatki zamknięte na domofon. Stanął pod następnym blokiem.

Telefon dzwonił, nie mógł odebrać. Wbiegając obok mieszkania Malwiny, spojrzał w okno na trzecim piętrze tam gorzało jasno. Może Malwina mu by pomogła? Ale jej rodzice Przecież nie mogliby się ucieszyć z bezdomnego, zamarzającego psa w domu.

Dotarł do końca ulicy, właśnie gdy podjeżdżał karawan czarny jak noc. Oślepiły go światła. Z samochodu wysiadł mężczyzna w szarym płaszczu.

Potrzebujesz pomocy? zapytał, patrząc prosto w Stasia.

Znalazłem psa… Zmarznięty… Może pan wie, gdzie tu jest całodobowy weterynarz?

Hm… nie odparł kierowca. Ale wiem, gdzie jest dobry. Zapakuj zwierzaka do auta, zawiozę was.

Naprawdę? Stasiek zdziwił się, jakby z innego świata. Puści mnie pan z psem?

Wsiadaj. Czas ucieka. Ratujmy biedaka.

Bez wahania wsiadł, tuląc Azora. Po chwili kierowca dzwonił gdzieś:

Przepraszam, Marysiu. Będę później. Co? Nie ma go? Odej… hm, nie widziałem go. Dam znać, jak zobaczę.

To przez nas ktoś kłopoty będzie mieć? zagadnął Stasiek.

Jasne, iż nie. Jak piesek? Oddycha?

Oddycha, ale ledwo…

To przyspieszamy.

Po dziesięciu minutach byli już w lecznicy. Pielęgniarka wyskoczyła po nich przed drzwi znajomy weterynarz był już powiadomiony. Pieska zabrali wprost na stół.

Stasiek został sam w poczekalni. W telefonie miał kilka nieodebranych od Malwiny i wiadomość: Stasiu, gdzie jesteś, wszystko w porządku?. Nie miał ochoty oddzwaniać. Myślał tylko o psie.

Kiedy wyszedł na zewnątrz, samochodu już nie było. Wracając na korytarz, postanowił: jeżeli Malwina go zostawi, weźmie Azora do siebie. Przynajmniej tyle.

***

Czekał już czterdzieści minut, oczy przyklejone do drzwi gabinetu. Nagle usłyszał w recepcji znajomy głos i wszystko zaczęło się mieszać jak w lustrzanych odbiciach sennych domów.

Wpadła Malwina, za nią jej matka i… ten sam kierowca czarnego auta.

Zobaczył go, uśmiechnął się szeroko.

Mówiłem córko, iż właśnie tu będzie powiedział Bogdan, ojciec Malwiny.

Stasiu! Dlaczego nie dzwoniłeś? Martwiłam się! Malwina rzuciła mu się na szyję.

Nie chciałem was martwić psem… myślałem, iż nie ucieszycie się z bezdomnego gościa…

Ty śmieszku! wypaliła Malwina. Moi rodzice ratują koty z ulicy! Mamy już trzy w domu, bo mama przytachała.

Serio?

Serio.

Dołączyli rodzice. I wtedy, wśród tej sennej mgły, dokonało się to, czego się tak bał poznali się.

No, to się wreszcie spotkaliśmy… rzucił Bogdan, ściskając mu dłoń.

Panie Stanisławie dodała Barbara, podchodząc z ciepłym uśmiechem. Szczerze pana podziwiam. To był czyn prawdziwego człowieka. Powinien pan od razu do nas przyjść! Ale najważniejsze, iż pies przeżyje.

Przeżyje na pewno zapewnił weterynarz wychodząc z gabinetu. Miłość cuda robi, proszę państwa.

Jeszcze tego wieczoru Azora zabrali do domu. Koty od razu rozłożyły się wokół niego na kanapie, a on, wciąż nie wierząc, iż nie musi już marznąć, leżał i spał jak dziecko.

Stanisław zaś siedział z Malwiną i jej rodzicami przy kuchennym stole, popijając gorące kakao (bo wino mogłoby być zbyt senne) i rozmawiał o wszystkim. Okazało się, iż rodzice są ciepli, zwyczajni, tak bardzo… nasi.

Po kilku dniach Azor stał już nieco lepiej na własnych łapach.

Może zabierzesz mnie ze sobą do domu? rzuciła pewnym siebie głosem Malwina, wychodząc z torbą.

Żartujesz?

Nie bardzo. Moi rodzice nie chcą mnie już w domu na noc. Mówią, iż trzeba powiększać populację narodu!

Stasiek roześmiał się tak, iż aż obudził Azora. Malwina dołączyła, a pies wbiegł i zaczął merdać ogonem dookoła nich.

Jeszcze nie do końca rozumiał, co się śni w tej bajce ale wyraźnie czuł, iż spotkało go coś dobrego.

Ot, taka historia.