No i stało się – nasze pierwsze spotkanie…

No i stało się poznaliśmy się…

– Michał, co się z tobą dzieje? zapytała Malwina po kilku minutach ciszy. Jakiś taki dziwny jesteś. Blady się zrobiłeś… Wszystko w porządku?

– Tak, wszystko okej odpowiedziałem i spróbowałem się opanować. Odłożyłem widelec na bok i sięgnąłem po szklankę soku jabłkowego, tylko po to, żeby jakoś zyskać czas przed odpowiedzią.

*****

Podszedłem pod klatkę, złapałem za klamkę metalowych drzwi i już prawie je otworzyłem, kiedy nagle… cofnąłem się. Nie chciałem wchodzić do środka.

Wiedziałem, iż na mnie czekają, przypomniałem sobie o tej obietnicy złożonej Malwinie, iż na pewno przyjdę do nich w odwiedziny, ale nie mogłem się uspokoić. Denerwowałem się tak bardzo, iż aż głupio mi było przed samym sobą facet po trzydziestce, a trzęsie się jak małolat przed pierwszym wystąpieniem w szkolnej klasie.

Niewiele mi zostało wystarczyło otworzyć drzwi, wejść na klatkę, pójść na trzecie piętro, znaleźć mieszkanie numer 36…

Ale coś mnie powstrzymywało.

Taki irracjonalny strach, paraliżujący mnie od środka i niepozwalający mi zrobić tego, co przecież planowałem.

Miałem ochotę po prostu się wycofać i odejść. Wszystko jedno dokąd: do domu, na drugi koniec miasta, wszystko będzie lepsze niż zmierzenie się z tym, do czego sam się zapisałem.

– Po co ja w ogóle się zgodziłem? mruknąłem pod nosem, robiąc krok do tyłu. Przecież to oczywiste, iż mnie odrzucą.

Cofnąłem się jeszcze parę kroków i popatrzyłem w okno na tym trzecim piętrze, gdzie świeciło się światło.

Tak jasno. choćby wydawało mi się, iż jaśniej niż w innych oknach całego bloku.

Taki jakby latarnik, mający sprowadzić mnie na adekwatną drogę i żebym nie przeszedł obok.

W sumie właśnie nie minąłem, stanąłem tam, gdzie trzeba. Tylko… nie chciałem wejść do środka.

Chyba jedynym, co mnie powstrzymywało, była myśl, jak zareaguje Malwina, kiedy usłyszy, iż jednak odwróciłem się na pięcie i wyszedłem. Sama mnie prosiła, żebym przyszedł.

A ja jej to obiecałem.

*****

Michał, muszę ci coś powiedzieć… Tylko się nie przestrasz, dobrze? zaczęła dzień wcześniej Malwina. Moi rodzice chcą cię poznać.

Malwina to moja dziewczyna.

Siedzieliśmy razem w kawiarni, jedliśmy coś lekkiego, gadaliśmy o tym i owym, rozmawialiśmy o planach na weekend.
I nagle: jej rodzice chcą mnie poznać. Zupełnie się tego nie spodziewałem. choćby przestałem jeść i patrzyłem na nią, próbując wyczytać, czy żartuje, czy jednak mówi poważnie.

W sumie nic w tym dziwnego normalne, iż rodzice chcą poznać chłopaka swojej córki, potencjalnego zięcia. Dziwne by było, gdyby ich to nie interesowało.

Tylko że…

…denerwowałem się, iż im się nie spodobam. Że ich zawiodę. I rzeczywiście miałem ku temu powody.

Mama Malwiny pani Iwona Wiśniewska całe życie pracowała na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od asystentki po rektora, teraz pełni jakąś istotną funkcję w Ministerstwie Edukacji.

Ojciec Malwiny pan Zbigniew Wiśniewski kariera jeszcze bardziej godna podziwu.

Zaczynał jako inżynier w dużym przedsiębiorstwie budowlanym, doszedł do stanowiska wiceprezesa, teraz prowadzi własną firmę i zna prezydenta Krakowa osobiście. Słowem: bardzo poważny człowiek.

I sama Malwina, choć dopiero po trzydziestce, zrobiła niemałą karierę kierowniczka działu prawnego w sporej spółce finansowej.

A ja, Michał, trzydzieści pięć lat…

I co osiągnąłem? Nic szczególnego. Zwyczajny administrator systemów komputerowych. choćby studiów nie skończyłem.

Zarabiam w miarę dobrze, ale o awansie mogę tylko pomarzyć.

Jak ja będę wyglądał w ich oczach? Co im powiem? Jak spojrzę w twarz tym ludziom?

Może was ciekawi, jak poznałem Malwinę? Przypadek.

Wybrałem się do Parku Jordana na spacer. I tak się złożyło, iż Malwina też tam była. Z dwoma koleżankami. One poszły po lody, ona została na ławce, żeby nikt jej nie zajął i akurat chciała zadzwonić do mamy.

Rozmawia z mamą przez telefon, a w jej stronę pędzi jakiś facet na elektrycznej hulajnodze.

Facet był podchmielony i nie miał żadnego zamiaru skręcać. Złapałem Malwinę za rękę i odciągnąłem, akurat gdy hulajnoga przeleciała koło niej.

Co pan wyprawia?! oburzyła się, ale gdy zobaczyła, jak rowerzysta wpada prosto na śmietnik i przewraca się, od razu zrozumiała sytuację.

Spojrzała na mnie inaczej. Bez mojej reakcji… mogło się skończyć dużo gorzej.

I tak zaczęliśmy rozmawiać. Dziewczyny jeszcze czekały w kolejce po śmietankowe lody z waflowym rożkiem, a my już wymieniliśmy się numerami i umówiliśmy na spotkanie. I tak już pół roku jesteśmy razem.

To wszystko przypomniałem sobie, jak digestowałem to, co Malwina powiedziała w kawiarni.

Najbardziej obawiałem się, iż jej rodzice zabronią jej się ze mną spotykać. Przez podobną sytuację w młodości straciłem kiedyś dziewczynę.

A teraz mogę stracić Malwinę…

– Michał, co jest? zapytała znowu, widząc moją twarz jak kreda. Czemu zbladłeś? Coś ci jest?

– Nie, wszystko okej zebrałem się w sobie. Odłożyłem widelec i znów sięgnąłem po sok.

– To co, przyjdziesz?

– Że niby gdzie?

– No do mnie do domu! uśmiechnęła się. Mama przygotuje coś pysznego, a tata… Tata przyniesie jakieś kolekcjonerskie wino. Ma znajomego sommeliera i akurat dostaliśmy butelkę na specjalną okazję. Tylko twoja obecność, Michałku, jest niezbędna. Przyjdziesz?

– Nie wiem… zawahałem się. Wydaje mi się, iż twoi rodzice będą rozczarowani twoim wyborem.

– Dlaczego?

– Bo jestem zwykłym facetem bez studiów. Potrafię tylko instalować programy i ratować dane. Ty pewnie znajdziesz zięcia z górnej półki jakiegoś biznesmena albo syna posła czy przynajmniej ambitnego urzędnika. Ja jestem nikim szczególnym… Czy mam jakiekolwiek szanse się im spodobać?

– Daj spokój… Malwina ujęła mnie za rękę. Moi rodzice to normalni, dobrzy ludzie. Po prostu ich nie znasz. Jutro o 19:00 u mnie, nie spóźnij się.

– Jasne kiwnąłem głową, choć sam jeszcze nie wiedziałem, czy się pojawię.

*****

No i przyszedł TEN dzień.

Stoję przed blokiem Malwiny, za pięć siódma wieczorem, zimno jak w psiarni, a ja…

…nie wiem, co robić.

Wiem, iż prędzej czy później musiałbym poznać jej rodziców (już myślałem o zaręczynach!), ale dziś czuję, iż nie jestem na to gotowy. Może za kilka miesięcy? Najwyżej pół roku. Wtedy pewnie już będę pracował w nowym oddziale, może na kierowniczym stanowisku. Będę wyglądał bardziej poważnie.

Może wtedy Iwona Wiśniewska i jej mąż Zbigniew nie wyrzucą mnie za drzwi.

Już miałem się wycofywać, kiedy telefon zaczął wibrować w kieszeni.

To Malwina.

– Cześć Michał! usłyszałem wesoły głos. Z mamą jesteśmy prawie gotowe, tata tylko się spóźni, ale powinien zaraz być. Gdzie jesteś? Już w drodze?

– Hej, Malwinko… odparłem, cisnąc przez zęby. No właśnie…

– Słabo cię słyszę, jesteś blisko?

– Tak, jestem już prawie pod waszym blokiem westchnąłem. Tylko, wiesz…

– Michał, jeżeli chcesz znowu zacząć tematy z wczoraj, to ja nie słucham, bo wiem swoje: będzie fajnie. Nie nakręcaj się. Jak chcesz, to mogę zejść po ciebie?

– Nie, nie trzeba wydukałem Zaraz będę.

– Dobra, czekamy na ciebie!

Wsunąłem telefon do kieszeni i zacząłem intensywnie myśleć, co zrobić, by mieć jakąś dobrą wymówkę. Nic mądrego nie przyszło mi do głowy.

No i zaraz przyjedzie Zbigniew Wiśniewski. Brakowałoby mi tylko spotkać się z nim pod klatką… pomyślałem przerażony i poszedłem się przejść dookoła bloku.

Spotkałem jakiegoś chłopaka i poprosiłem go o papierosa. Chociaż od miesięcy nie paliłem, to w tym momencie potrzebowałem tego jak nigdy. Musiałem się uspokoić. Ogarnąć myśli.

Stałem tak przy rogu bloku, wypuszczając dym w zimowe powietrze, rozglądając się nerwowo po okolicy.

Szału nie było: po jednej stronie śmietnik, po drugiej pusty plac. Malwina mówiła, iż kiedyś były tam garaże, ale już je zburzyli i mają budować nowy blok.

Nic ciekawego, gdyby nie to, iż moją uwagę przykuł pies leżący na śniegu na pustym placu. Najpierw się spiąłem bezdomne psy bywają nieprzewidywalne i niebezpieczne.

Ale po chwili się uspokoiłem. Ten pies w ogóle nie reagował na moją obecność.

Leżał. I tyle.

Dziwnie, iż na śniegu pewnie nie miał wyboru. Do klatki go nikt nie wpuści, choćby jak mróz ścina powietrze…

*****

Zdzichu (tak się okazało, iż nazywał się pies, którego zobaczyłem) od kilku dni nic nie jadł.

Wcześniej żył na innym osiedlu, tam choćby był lubiany i czasem ktoś mu rzucił coś do jedzenia. Ale…

Pewna sąsiadka uznała, iż pies nie powinien się tam plątać. Pisała skargi do urzędu miasta, szukała wsparcia u mieszkańców i…

…ostatecznie ludzie podzielili się na dwa obozy: niech zostanie i wygonić!.

– Ten pies codziennie kręci się obok placu zabaw! mówiła kobieta. A jeżeli ugryzie któreś dziecko? Popatrzcie mu w oczy przecież one są dzikie i głodne! Strach!

Prawdę mówiąc, oczy Zdzicha były po prostu smutne. Jego pierwszym opiekunem był chłopiec Bartek.

Bartek z rodzicami jechał na działkę, a Zdzichu jeszcze wtedy szczeniak biegł przy drodze. Maluch strasznie się ucieszył, gdy samochód się zatrzymał i chłopiec wybiegł do niego.

Mamo, tato! Patrzcie, jaki fajny piesek! Weźmy go na działkę! prosił.

Rodzice zgodzili się. Dla euforii dziecka można dużo.

Ale kiedy przyszło wracać do miasta, psa już nie zabrali.

Do mieszkania nie weźmiemy dzikiego psa, Bartku. Kto będzie z nim wychodził rano i wieczorem? Ty?

Nie, ja nie będę… chłopiec potrząsnął głową.

Zostawili psa na działce. Zdzichu był załamany. Nie rozumiał, dlaczego go tak zostawili.

Na szczęście miesiąc później przygarnęła go jakaś kobieta i zabrała do miasta, ale potem chodziła z nim codziennie na bazar i próbowała go… nie sprzedać nawet, tylko oddać. I w końcu przekonała jakieś małżeństwo.

Proszę się nie martwić, to pies z rodowodem, tylko nie mam papierów przekonywała.

Gdy Zdzichu podrósł, małżeństwo zobaczyło, iż jest zwykłym kundelkiem, a nie rasowym, i oddali go na obrzeża miasta.

Dobrze, iż to był już marzec pogoda sprzyjała.

Zdzichu od tego czasu błąkał się po mieście, aż dotarł do jednego z osiedli.

Spodobało mu się tu: cicho, spokojnie, nie było dużych agresywnych psów, przed którymi zawsze musiał uciekać. Został.

Często zaglądał na plac zabaw i patrzył na dzieci, wspominał Bartka…

Marzył, iż kiedyś go jeszcze zobaczy, a może… będzie miał dom.

Bartka nie zobaczył a kilka dni temu musiał i stąd odejść. Czuł, iż już mu tu nie chcą.

Jedna kobieta wiecznie rzucała w niego patykami i wyzywała od łachudrów.

Ludzie patrzyli złym wzrokiem. Czego od niego chcieli? Przecież nikomu nie zaszkodził.

Żył skromnie, spokojnie, przyglądał się dzieciom i tylko marzył, iż kiedyś ktoś zabierze go do siebie. Ale ludzie postanowili, iż jest niebezpieczny. Musiał odejść.

Nie chciał przeszkadzać, więc odszedł.

Teraz leżał na pustym placu, na zmarzlinie, tak przemarznięty i osłabiony z głodu, iż nie miał choćby siły się podnieść.

Widział faceta z papierosem, ale choćby nie liczył, iż ten mu pomoże.

No tak… myślał Zdzichu. Zaraz skończy palić i odejdzie.

*****

Skończyłem papierosa, spojrzałem dookoła i podszedłem do najbliższej klatki wyrzucić niedopałek. Mógłbym ostatecznie rzucić w śnieg, nikt by nie zauważył, ale moja mama zawsze mawiała:

Chcesz zmienić świat zacznij od siebie.

Zobaczyłem, iż podjeżdża czarny samochód. Może ojciec Malwiny? gwałtownie wyrzuciłem peta i poszedłem na pusty plac.

Już zapomniałem o psie… Przypomniałem sobie, gdy stałem dosłownie dwa metry od niego.

Oby tylko nie zaczął szczekać przestraszyłem się.

Ale on choćby nie podniósł łba.

Po prostu leżał, jakby spał. Albo już… nie spał.

– Ej, wszystko w porządku? zapytałem, sam nie wiem po co.

Nic. Zero reakcji.

Zebrałem się w sobie, podszedłem bliżej, aż byłem zupełnie obok.

– Ej, kolego, żyjesz w ogóle? mruknąłem znowu.

Wyjąłem z kieszeni telefon, włączyłem latarkę i poświeciłem na niego.

Kucnąłem i dotknąłem psa. Nic. Zero odzewu.

Ale oddychał. Oddychał tak cicho, iż ledwo zauważalnie. Stwardniały, zimny, jak kłoda.
Jak mu nie pomogę, do rana nie dotrwa pomyślałem.

Bez namysłu wziąłem go na ręce i ruszyłem w stronę bloku. Chciałem wejść do klatki, stanąć przy kaloryferze i ogrzewać go, zadzwonić po taksówkę, zawieźć do lecznicy.

Nie wiedziałem jeszcze choćby do której, ale na pewno jest w Krakowie jakaś otwarta całą dobę.

Wszystkie klatki zamknięte. Poszedłem więc do sąsiedniego bloku.

Telefon w kieszeni wytrwale dzwonił, ale nie mogłem odebrać w rękach trzymałem psa. Poza tym teraz inne sprawy były ważniejsze.

Biegnąc obok klatki Malwiny, zwolniłem, spojrzałem w górę, w okno na trzecim piętrze. Może by mi pomogła, ale jakim cudem miałbym się pokazać jej rodzicom teraz, z psem na rękach?

Dotarłem na koniec bloku, kiedy akurat podjeżdżał kolejny samochód, duży, drogi, czarny…

Oślepił mnie światłami i musiałem się zatrzymać. Po chwili z samochodu wyjrzał mężczyzna.

– Co się stało, młody? Potrzebujesz pomocy?

– Pies… Leżał na placu, prawie zamarznięty wyjąkałem. Wie pan może, czy tu gdzieś jest jakaś weterynaria czynna całą dobę?

– W okolicy nie ma. Ale wiem, gdzie jest. Mam tam znajomego. Siadaj z tyłu, zawiozę was.

– Naprawdę?! Pan? Z takim samochodem? zdziwiłem się.

– Siadaj! Czas ucieka, trzeba pomóc psu!

Nie zastanawiałem się długo. Po minucie pędziliśmy już przez Kraków.

W trakcie jazdy pan z Mercedesa zadzwonił do kogoś:

– Przepraszam, córeczko, muszę się spóźnić. Potem wyjaśnię. Co? Michał tam nie dotarł? A jak wygląda? Tak. Jak go spotkam, zadzwonię.

– Przeze mnie macie kłopoty? spytałem cicho.

– Daj spokój. Lepiej powiedz, czy pies jeszcze oddycha?

– Tak, ale słabo…

– Dobra, przyspieszam.

Po dziesięciu minutach byliśmy w lecznicy. Kierowca zadzwonił po znajomego przyjęli nas od ręki.

Psa natychmiast zabrali. Mnie zostawili w poczekalni.

Zobaczyłem nieodebrane połączenia od Malwiny.

Michał, jesteś? Wszystko w porządku? napisała w SMS-ie.

Powinienem był oddzwonić, ale nie miałem siły. choćby nie zdążyłem podziękować kierowcy, gdy wróciłem przed lecznicę, samochodu już nie było. Wróciłem więc do poczekalni. W głowie miałem tylko jedną myśl: jeżeli z Malwiną nie wyjdzie, przynajmniej będę miał najlepszego, oddanego przyjaciela.

*****

Minęło ze czterdzieści minut, ale wciąż nic nie wiedziałem o stanie Zdzicha.

Nagle usłyszałem hałas przy recepcji. Rozpoznałem znajomy głos.

Spojrzałem i… Zobaczyłem Malwinę. Z nią elegancka kobieta i… ten sam pan z Mercedesa!

Uśmiechnął się szeroko na mój widok.

– No mówiłem, córciu, iż będzie tu siedział i się martwił. Twój Michał.

Od razu zorientowałem się, iż to rodzice Malwiny. Zamurowało mnie trochę.

– Michał, czemu nie dzwoniłeś? Martwiłam się podbiegła do mnie Malwina.

– Przepraszam… Po prostu bałem się, iż nie ucieszylibyście się z bezdomnego psa w domu.

– Ale z ciebie głuptas! zaśmiała się. Przecież mówiłam ci, iż moi rodzice lubią zwierzęta! W domu mamy trzy koty wszystkie przygarnięte z ulicy przez mamę.

– Serio?

– Tak, serio.

Podeszli do mnie rodzice Malwiny. Stresowałem się bardziej niż kiedykolwiek.

– No i poznaliśmy się, co Michale powiedział Zbigniew, ściskając mi dłoń.

– Michale, pozwól również i mi uścisnąć twoją rękę dodała Iwona. To, co zrobiłeś, wymaga odwagi i serca. Malwina miała rację: trzeba było od razu przyjść do nas! Mam nadzieję, iż pies przeżyje.

– Przeżyje! odezwał się lekarz wychodząc z gabinetu. Dobrze pan go przyniósł, pies dostanie szansę.

Tego dnia Zdzicha mogliśmy zabrać do domu. Powoli dochodził do siebie.

Miłość potrafi zdziałać cuda powiedział weterynarz. Miłość potrafi ocalić choćby spod ziemi.

Chciałem wrócić do siebie, ale Malwina i jej rodzice przekonali mnie, żebym przyniósł psa do nich trzy koty lepiej się nim zajmą niż niejeden lekarz, a przy okazji… poznanie trzeba uczcić. No i skosztować tego słynnego wina.

Podczas gdy Zdzichu, zdziwiony, wylegiwał się w otoczeniu kotów na kanapie, ja siedziałem z Malwiną i jej rodzicami w kuchni.

Niepotrzebnie się bałem. Zwyczajni, dobrzy ludzie otwarci i serdeczni.

Za kilka dni Zdzichu w pełni wrócił do formy. Zdecydowałem się zabrać go do siebie.

– Nie zabrałbyś przypadkiem jeszcze mnie? roześmiała się Malwina, stojąc z torbą przy drzwiach.

– Ciebie? Tak na poważnie?

Jak najbardziej. Bo wiesz… Rodzice powiedzieli, iż nie wolno mi już nocować w domu.

– Jak to?!

– Chcą wnuków! Uważają, iż powinniśmy już pomyśleć o przyszłości i o populacji Polaków!

Nie mogłem się powstrzymać od śmiechu. Malwina śmiała się razem ze mną. Zdzichu stał obok i machał ogonem radośnie.

Może jeszcze nie rozumiał wszystkiego, ale czuł, iż właśnie zaczyna się dla nas nowy, dobry czas.

Tak to się wszystko potoczyło…

Dziś już wiem: najważniejsze to nie bać się i być sobą. Dobre serce zawsze znajdzie zrozumienie. A czasem, ratując jedno życie zyskujesz miłość, rodzinę i wiernego przyjaciela.