No i po znajomości…

I tak się poznaliśmy…

Mietku, co się z tobą dzieje? zapytała jedynym głosem Milena po paru minutach ciszy. Jakiś taki nieobecny jesteś. Twarz masz bladą… Wszystko u ciebie dobrze?

Tak, wszystko w porządku odpowiedział Mietek, zbierając się w sobie. Odłożył widelec i wsunął dłoń po szklankę soku jabłkowego, próbując jak najdłużej odwlec moment, w którym będzie musiał odpowiedzieć na pytanie Mileny.

*****

Mietek zbliżył się do klatki schodowej, chwycił za zimną, metalową klamkę i już miał pociągnąć drzwi do siebie, ale w ostatniej chwili, zupełnie jakby coś z innego wymiaru pociągnęło go za rękę, zrezygnował.

Nie chciał wchodzić do środka.

Wiedział, iż go tam oczekują. Przypomniało mu się, jak wczoraj obiecał Milenie, iż wpadnie do niej w odwiedziny, ale nerwy ściskały go niemal jak łańcuch nie mógł nad tym zapanować.

Sam się sobie dziwił: dorosły chłop, a drży jak uczniak, którego niespodziewanie nauczycielka bierze do tablicy.
Niby zostało już niewiele: otworzyć drzwi, wspiąć się na trzecie piętro, znaleźć mieszkanie numer 36…

A jednak coś niepojętego go hamowało. Jakiś senny lęk stał się rzeczywistością i sparaliżował go zupełnie.

Teraz chciał tylko jedno: odwrócić się i odejść. Do domu lub gdziekolwiek, byle dalej od tej klatki.

Na co ja się zgodziłem wymruczał pod nosem, cofając się na środek podwórka. Przecież jasne, iż im się nie spodobam.

Zrobił jeszcze kilka kroków w tył, uniósł głowę i spojrzał na trzeci balkon, gdzie w oknie świeciło się światło.

Ściemniało się, światło biło wręcz niespotykaną poświatą, jak latarnia morska, żebym tylko nie przegapił tego miejsca.

Żebym nie zmylił drogi.

Nie zmyliłem. Przyszedłem, gdzie trzeba. Tyle, iż nie chcę wejść na górę.

Jedyne, co jeszcze trzymało Mietka na tym świecie, to fakt, iż Milena być może się obrazi, jeżeli się odwróci i zniknie. Przecież prosiła, żeby przyszedł.

A on obiecał, iż będzie.

*****

Mietek, sprawa jest… Nie przestrasz się powiedziała Milena poprzedniego wieczoru. W skrócie: moi rodzice chcą cię poznać….

Milena to dziewczyna Mietka.

Siedzieli razem w kawiarni, jedli kolację, rozmawiali o weekendowych planach.
Nagle rodzice chcą go poznać. Spadło to na niego znienacka, aż się zaciął nad widelcem i popatrzył na Milenę, próbując wyczytać z jej oczu żart czy śmiertelną powagę.

Sytuacja jak w polskim filmie: rodzice potencjalnej panny koniecznie chcą sprawdzić przyszłego zięcia. Zdumienie życia. Dziwne by było, gdyby się nie chcieli z nim spotkać.

Tyle że…

…Mietek śmiertelnie się bał, iż rodzice Mileny go nie zaakceptują. Precyzyjniej iż nie będą zadowoleni z takiego kandydata na zięcia. I miał powody żeby właśnie tak myśleć.

Mama Mileny Wiktoria Stanisławowna całe życie wykładała na Uniwersytecie Warszawskim, od asystentki do rektorki, a teraz piastuje poważne stanowisko w Ministerstwie Edukacji.

Tata Mileny Wiesław Dominikowicz przeszedł zawodową ścieżkę od inżyniera w wielkiej firmie budowlanej, przez wicedyrektora po właściciela własnej spółki i kumpla prezydenta miasta. Słowem, istotny gracz.

Sama Milena, ledwie trzydzieści lat i jeden rok, już była kierowniczką działu prawnego dużej instytucji finansowej.

Co osiągnął Mietek mając 35 lat?

Niewiele. Był zwykłym administratorem systemów komputerowych, bez tytułu magistra.

Płaca przyzwoita, ale perspektyw rozwoju brak.

I jak on teraz miał zasiąść przy stole z rodzicami Mileny? O czym z nimi rozmawiać? Jak prosto w oczy patrzeć?

Pewnie ciekawi was, jak Mietek w ogóle poznał Milenę. To była przypadkowa historia.

Pewnego popołudnia Mietek postanowił przespacerować się parkiem. Okazało się, iż Milena również się tam przechadza. Ona z dwoma koleżankami, które jednak nagle ruszyły po lody, a Milena…

…Milena została na ławce, trzymając ją dla dziewczyn i dzwoniąc do mamy.

I telefonując nie zauważyła, jak prosto na nią pędził na hulajnodze jakiś rozchełstany chłopak.

Chłopak był pijany, nie zamierzał skręcać.
Mietek w ostatniej chwili złapał Milenę za rękę i odciągnął na bok, kiedy hulajnoga przemknęła tuż koło niej.

Co pan sobie wyobraża? oburzyła się Milena.

Ale gdy zobaczyła, jak opojny jeździec roztrzaskał się sekundę później o śmietnik, wszystko zrozumiała.

Podeszła do Mietka zupełnie inaczej. Bo gdyby nie on…

Tak się poznali.

Gdy koleżanki Mileny cierpliwie stały w kolejce po lody w rożku, oni rozmawiali i wymienili się numerami, umawiając na spotkanie. Tak minęło już pół roku razem.

O tym wszystkim rozmyślał Mietek, przeżuwając wciąż słowa Mileny z wczorajszej kolacji.

Bał się, iż rodzice Mileny zaklasyfikują go jako kolejnego złodzieja serc-cwaniaka, któremu zależy na pieniądzach. Już kiedyś stracił ukochaną przez podobną historię.

Teraz nie chciał stracić Mileny…

Mietku, co się z tobą dzieje? znów spytała Milena po paru minutach milczenia. Blady jesteś jak tynk. Wszystko w porządku?

Tak, tak, wszystko dobrze skinął Mietek, starając się nie dygotać. Odłożył widelec i zajął się szklanką soku jabłkowego.

To przyjdziesz?

Słucham? Gdzie?

Do mnie do mieszkania uśmiechnęła się Milena. Mama ugotuje coś pysznego. A tata… Tata przywiezie swoje wyborne wino. Ma przyjaciela, który kolekcjonuje butelki i zgodził się oddać jedną flaszkę. Od ciebie, Mieciu, potrzebne mi tylko przybycie. Przyjdziesz?

Sam nie wiem szepnął Mietek. Mam wrażenie, iż rodzice raczej nie będą zachwyceni twoim wyborem.

Czemu?

Bo jestem zwykłym administratorem bez studiów. Umiem tylko instalować programy i ratować dane z dysków twardych. Oni pewnie marzą o zięciu biznesmenie albo synu radnego. Ja… nie mam szans im się spodobać.

Nie dramatyzuj chwyciła go Milena za dłoń. Moi rodzice to zwyczajni ludzie. Po prostu ich nie znasz. Do zobaczenia jutro o siódmej wieczorem. Nie spóźnij się.

Mhm kiwnął głową Mietek. Choć sam nie był pewien, czy w ogóle się pojawi.

*****

I nastał następny dzień.

Mietek stał przed blokiem Mileny, piąta do siódmej, mroźno było nieziemsko. A on…

…nie miał pojęcia, co robić dalej.

Wiedział, iż prędzej czy później i tak będzie musiał ich poznać (z Mileną wiązał przyszłość, myślał o ślubie), ale dziś czuł się kompletnie niegotowy.

Przecież już za parę miesięcy czekała go zmiana działu i awans; może wtedy byłby bardziej godny oka Wiktorii Stanisławówny i Wiesława Dominikowicza.

Może wtedy miałby cień szansy, iż nie zostanie spławiony od progu.

Już się odwracał i wtedy w kieszeni zawibrował telefon.

Dzwoniła Milena.

Mietku, witaj! entuzjazm w jej głosie aż rozgrzewał w tym chłodzie. My z mamą już prawie gotowe. Tata się tylko trochę spóźni, ale lada chwila będzie. Gdzie jesteś? Zaraz przyjdziesz?

Cześć, Milenko… odpowiedział Mietek, ledwie łapiąc powietrze. Tak, już…

Słabo cię słyszę. Przyjdziesz, tak?

Tak, Milenko, już prawie jestem westchnął Mietek. Tylko…

jeżeli znów zamierzasz mi się wycofać, to choćby nie zaczynaj. Wszystko będzie dobrze, zobaczysz. Wyjdę po ciebie, jeżeli chcesz?

Nie, nie trzeba przestraszył się Mietek. Zaraz wejdę. Czekaj.

To czekamy. Cała rodzina.

Mietek schował telefon, wyszedł na ulicę i pocierał skronię, próbując na gwałtownie wymyślić wymówkę, żeby nie wejść do Mileny.

Nic nie przyszło mu do głowy.

Jeszcze mi tylko brakowało, żebym spotkał się pod klatką z Wiesławem Dominikowiczem… pomyślał z przerażeniem i przechadzał się do końca bloku.

Minął obcego chłopaka, poprosił o papierosa. adekwatnie już nie palił, ale teraz naprawdę potrzebował uspokoić myśli.

Zatrzymał się na rogu bloku, wypuścił z płuc dym, którego kształty dziwnie wirowały w zimnym powietrzu, i nerwowo rozglądał się.

Nie było na co patrzeć: po prawej śmietnik, po lewej pustka. Milena mówiła, iż kiedyś stały tu garaże, teraz wszystko wyburzone i planują budowę nowego osiedla.

Nic ciekawego, tylko…

Jego uwagę zwrócił pies leżący na tym pustkowiu. Najpierw się spiął bezdomne psy są nieprzewidywalne, a obcy czasem gryzą.

Ale po chwili zauważył, iż pies nie zwraca na niego uwagi.

Leżał tylko na gołym śniegu.

W sumie dziwne, iż nie uciekł ani nie warknął. Ale gdzie miał pójść? Prędzej przegonią go z klatki niż wpuszczą do cieplejszego wnętrza…

*****

Azor (bo tak nazywano psa, którego spostrzegł Mietek) nie jadł od paru dni.

Kiedyś mieszkał w sąsiednim podwórku. Tam go choćby karmiono. Ale…

…jakaś kobieta uznała, iż nie powinien tu być.

Wiecznie pisała donosy do urzędu miasta, zbierała sąsiadów, i w końcu ludzie się podzielili: niech żyje i wypędzić.

Ten pies ciągle łazi po placu zabaw, gdzie bawią się nasze pociechy! grzmiała kobieta. Jeszcze kogoś ugryzie! Zobaczcie, jakie ma wściekłe, wygłodniałe ślepia! Strach!

A w rzeczywistości oczy Azora nie były wściekłe były smutne. Jego pierwszym panem był chłopiec o imieniu Kubuś.

Kubuś, z rodzicami jadąc na działkę, wypatrzył szczeniaka rozpłaszczeniającego się przy drodze. Aż się ucieszył, gdy rodzice się zatrzymali.

Mamusiu, tatusiu, zobaczcie, jaki fajny! krzyczał Kubuś. Weźmy go do siebie na działkę!

Rodzice machnęli ręką. Dziecko miało być zadowolone.

Gdy trzeba było wracać, zostawili psa na miejscu.

Gdzie będziemy go trzymać, w bloku? przekonywali Kubusia. I kto go wyprowadzi?

Ja nie pokręcił głową Kubuś.

Więc psa zostawili. Azor długo nie rozumiał dlaczego.

Było tak dobrze, a nagle przestało istnieć.

Na szczęście po miesiącu przyjęła go kobieta, zabrała do miasta, a potem codziennie Azor chodził z nią na bazarek. Tam usiłowała go… nie oddać, tylko sprzedać. I w końcu udało się przekonać pewne małżeństwo.

Niech się państwo nie martwią mówiła. To pies z rodowodem. Nie mam tylko papierów.

Gdy Azor podrósł i wyszło na jaw, iż jest zwykłym kundlem, pozbyli się go. Wywieźli na przedmieścia.

Dobrze, iż to była już wiosna.

Od tego czasu Azor błąkał się po mieście i trafił w końcu na spokojniejsze osiedle. Tam zapałał sympatią cicho, bez pijanych i drapieżnych psów.

Podchodził czasem pod plac zabaw i przyglądał się dzieciom, wspominając Kubusia, swojego pierwszego pana.

Po cichu próbował wierzyć, iż może znów go spotka, może znów dostanie dom.

Nigdy jednak nie zobaczył Kubusia. Dwa dni temu sam opuścił tamte podwórko. Bo widział, iż nie jest już mile widziany.

W szczególności jedna pani rzucała w niego czym popadnie. Krzyczała, a inni mieszkańcy spojrzeli na psa wrogo, chociaż nigdy nikogo nie skrzywdził.

Tak odszedł by nie tworzyć nikomu kłopotu.

A teraz…

…leżał na pustkowiu na mrozie. Tak osłabł z głodu i zimna, iż nie był w stanie się ruszyć.

Siły opuszczały go z każdym oddechem.

I tak: Azor zobaczył tego człowieka z papierosem, ale wiedział nie ma czego oczekiwać. Dopali fajkę i pójdzie pomyślał pies ze smutkiem.

*****

Mietek zgasił peta, rozejrzał się i skierował ku najbliższej klatce, by wyrzucić niedopałek. Mógł rzucić pod nogi, nikt by nie zauważył.

Ale w domu nauczono go: jak zmienia się świat, to od siebie.

Podszedł do kosza, kiedy przez plac powoli przetaczał się samochód. Pomyślał, iż to może ojciec Mileny, więc gwałtownie odrzucił niedopałek i poszedł na pustkowie.

Z przerażenia zapomniał o psie, przypomniał sobie dopiero, gdy był dosłownie obok niego.

Jeszcze tylko tego brakowało, żeby mnie oszczekał pomyślał.

Ale pies nie szczekał.

Leżał bez ruchu. Może spał, może już nie.

Hej, żyjesz? wyrwało się Mietkowi.

Cisza. Zero reakcji.

Zebrał się na odwagę, podszedł i przykucnął. Włączył latarkę w telefonie i poświecił na psa.

Dotknął go przez cały czas bez życia. Mógłby być kłodą, tak słaby, tak przemarznięty.

jeżeli mu nie pomogę, do rana chyba nie dożyje pomyślał Mietek.

I po chwili wziął psa na ręce i ruszył w stronę bloku. Zamierzał wejść na klatkę, ogrzać przy kaloryferze i wezwać taksówkę, żeby zawieźć psa do weterynarza.

Nie wiedział jeszcze, do której lecznicy go zabierze, ale uznał, iż przecież w Warszawie zawsze znajdzie się jakiś dyżur.

Niestety, wszystkie klatki były zamknięte na domofon. Mietek ruszył do kolejnego budynku.

Telefon znów dzwonił kilka razy, ale Mietek nie miał teraz wolnej ręki, ani ochoty na rozmowy.

Przechodząc obok klatki Mileny, zwolnił i spojrzał zachłannie na trzecie piętro. Może by poprosić o pomoc? Ale jej rodzice…

Wątpił, by ucieszyli się z wizyty zmarzniętego kundla.

Gdy dotarł na drugi koniec, powoli wjeżdżał kolejny samochód. Duży, czarny, lśniący niczym rekin z sennej odmęty.

Reflektory oślepiły Mietka, przez chwilę musiał przystanąć.

Zatrzymał się; przez uchylone okno wychylił się mężczyzna:

Co się stało, chłopaku? Potrzebujesz pomocy?

Pies… Na pustkowiu, cały zmarznięty wyjąkał Mietek. Orientuje się pan, czy tu gdzieś jest nocna klinika weterynaryjna?

Tutaj nie, synu zamyślił się kierowca. Ale wiem, gdzie jest. Mam tam kumpla. Wsiadaj na tył zawiozę was.

Pan? Naprawdę? aż oczom nie wierzył Mietek. Nie spodziewał się, iż ktoś z takim autem zgodzi się przewieźć psa.

Wsiadaj, mówisz, iż liczy się czas! Trzeba ratować psa!

Długo przekonywać Mietka nie trzeba było. Po minucie czarne auto mknęło już pustymi ulicami Warszawy.

Po drodze kierowca spojrzał w lusterko i zadzwonił do kogoś:

Przepraszam, córeczko, mam nagłą sprawę. Trochę się spóźnię, potem wyjaśnię. Mietek? Nie, nie widziałem. Nie ma go? A dzwoniłaś? Dziwne, tu nikogo nie widziałem… A jak wygląda? Tak… przez moment patrzył podejrzanie w lusterko. Dobrze, jak spotkam Mietka, dam ci znać.

Ma pan przez mnie kłopoty? rzucił Mietek, kiedy kierowca odkładał telefon.

Kłopoty? Skądże! Lepiej powiedz, czy pies oddycha? Otwierał oczy?

Oczy nie, ale oddycha… Słabo, ale oddycha.

Dobrze. Trzeba się spieszyć.

Po dziesięciu minutach byli na miejscu. Klinikę prowadził znajomy kierowcy, więc Azor wszedł bez kolejki.

Psa natychmiast zabrano na salę, a Mietek został sam na korytarzu. Przejrzał telefon kilka nieodebranych połączeń od Mileny. Przeczytał: Mietek, gdzie jesteś? Wszystko ok?

Z jednej strony powinien napisać i wyjaśnić, ale nie miał do tego głowy.

Myślał tylko o psie.

Zapomniał choćby podziękować kierowcy za podwózkę wyszedł na zewnątrz, auto już odjechało. Wrócił do kliniki i przycupnął na plastikowym krześle postanowił, iż jak pies wyzdrowieje, zabierze go do siebie. jeżeli mu się z Mileną nie ułoży, przynajmniej będzie miał kogoś wiernego przy sobie.

*****

Minęło chyba z czterdzieści minut. Nic się nie działo. Aż nagle pod ladą rejestracji zrobił się szum. Usłyszał głos, który… brzmiał znajomo.

Spojrzał i zobaczył Milenę. Za nią weszła starsza kobieta, a zaraz potem… kierowca czarnego auta.

Kiedy ujrzał Mietka, uśmiechnął się jeszcze szerzej niż światło latarni w tamtym oknie.

A nie mówiłem, córeczko, iż będzie siedział i trzymał kciuki za psa? Twój Mietek, bardzo się przejął.

Mietek zorientował się, iż ta kobieta i ten mężczyzna to rodzice Mileny. Zatykało go ze zdziwienia.

Mietku, czemu nie zadzwoniłeś? Martwiłam się podbiegła Milena.

Przepraszam, Milenko spojrzał z zakłopotaniem. Myślałem, iż twoi rodzice nie będą zachwyceni, iż przyjdę z bezdomnym psem…

Ty głuptasie! roześmiała się Milena. Przecież mówiłam, iż moi rodzice to zwyczajni ludzie. I bardzo kochają zwierzęta. Mamy trzy koty, wszystkie wyciągnięte z ulicy przez mamę!

Naprawdę?

Naprawdę!

Podeszli rodzice, wymienili się uściskiem dłoni. Stało się to, czego Mietek bał się najbardziej.

Wiesław Dominikowicz aż ścisnął rękę Mietka: No, poznaliśmy się w końcu….

Szanowny panie, dodała Wiktoria Stanisławowna pozwoli pan, iż i ja uścisnę dłoń. Bo to, co pan zrobił, to czyn prawdziwego mężczyzny. I rację miała nasza Milenka od razu trzeba było pukać do nas. Ale wierzę, iż piesek wyzdrowieje. Mam nadzieję.

Będzie żył, proszę państwa, uśmiechnął się weterynarz, który w tym momencie opuścił gabinet. Będzie żył!

Azora pozwolił weterynarz zabrać tego samego dnia do domu. Zostaje tylko dbać i kochać.

Miłość czyni cuda rzucił lekarz na pożegnanie. Miłość choćby spod ziemi wyciągnie.

Mietek chciał iść do siebie.

Milena i rodzice przekonali go, by przywiózł psa do nich koty lepiej się nim zaopiekują niż niejedna klinika. A poza tym potrzeba uczcić ratunek i… nowe znajomości.

Gdy Azor, obłożony trzema kotami, nie mógł uwierzyć, iż już nie musi marznąć i głodować, Mietek siedział w kuchni z Mileną i jej rodzicami.

Zużył się ten strach z marzeń sennych. Okazali się ciepłymi, zwyczajnymi ludźmi. Prawdziwymi.

Po paru dniach Azor odzyskał siły i Mietek mógł zabrać go do siebie.

A mnie weźmiesz, Mietku? Milena wyszła z torbą z własnego pokoju.

Ciebie? Ty żartujesz?

Całkiem poważnie. Sprawa jest taka, że… rodzice zakazali mi już nocować u siebie.

Jak to? zdumiał się Mietek.

Chcą wnuków. Mówią: trzeba powiększać populację!

Mietek aż się roześmiał. Milena też. Azor merdał ogonem, aż kurz się wzbijał ze snu.

Jeszcze nie rozumiał wszystkiego, ale czuł, iż dzieje się coś naprawdę dobrego.

Tak wyglądała ta historiaMietek spojrzał na Milenę, potem na Azora, który w tej chwili próbował polizać mu dłoń, i poczuł, iż pierwszy raz w życiu naprawdę znalazł swoje miejsce. Nie było już w nim lęku ani wstydu tylko spokój i wdzięczność.

Skoro tak mówią rodzice uśmiechnął się szelmowsko. Chyba nie mamy wyboru. Tylko uprzedzam: Azor i trzy koty biorą łóżko. Dla nas zostaje kanapa.

Kanapa z tobą to i tak najlepsze miejsce na świecie szepnęła Milena, opierając głowę o jego ramię.

Za oknem śnieg dalej sypał, a światło lampy odbijało się blaskiem od szyb. W cichym mieszkaniu słychać było mruczenie kotów i ciche, spokojne oddychanie Azora, który już wiedział, iż tu jest jego dom.

Mietkowi przeszło przez myśl, jak kilka brakowało, żeby tej nocy zwyczajnie odszedł jak kiedyś Azor, a jednak wybrał zostać. Czasem wystarczy wyciągnąć rękę, przyznać się do swojej niepewności, albo przygarnąć zabłąkanego psa, by odmienić nie tylko czyjeś życie, ale i własne.

Gdy Milena zaśmiała się cicho, a Azor wcisnął się między nich, Mietek zrozumiał coś jeszcze: nie trzeba być nikim wyjątkowym, żeby zasłużyć na miłość i dom. Wystarczy być sobą i mieć odwagę zrobić pierwszy krok.

Za oknem, pod latarnią, śnieg przestał już padać. Miasto cicho oddychało swoim rytmem, a w środku tego zimowego wieczoru Mietek znalazł coś, czego szukał od zawsze: rodzinę.

Tak się poznaliśmy. I tak już zostaliśmy.