1 dzień temu
Nie odwiedzam nikogo, nie zapraszam nikogo, nie dzielę się plonami ani narzędziami w mojej wsi uznają mnie za dziwaka.
Tak więc przeszedłem na przedemeryturę. Miejskie zgiełki męczyły mnie coraz bardziej. Pragnąłem ciszy, życia wśród przyrody, uprawy warzyw, owoców i jagód oraz picia herbaty z ziołami i miodem z własnych uli. Dlatego jeszcze przed przejściem na emeryturę kupiłem dom na wsi, niedaleko Mazur.
Na wiosnę posadziłem kwiaty, postawiłem rzeźby krasnali, wiewiórek i małych lampionów. Sąsiedzi nie szczędzili podglądających spojrzeń. Pewnego dnia jedna sąsiadka nie wytrzymała i podbiegła do mojego ogrodu, kiedy włożyłem sadzonki do ziemi.
Zadrwiła, iż zapomniała posadzić petunie i sugerowała, iż powinienem się podzielić. Po co miałbym oddać moje sadzonki kobiecie, której nie znam? Petunie nie są łatwe w uprawie, kapryśne, a ja miałem ich zaledwie dziesięć. Udawałem, iż nie rozumiem jej uwag.
Po półtora tygodnia zauważyłem sąsiadkę, która przez płot rozmawiała z kobietą spoglądającą w moją stronę. Miałem wrażenie, iż plotkują o mnie.
W pewne letnie popołudnie, pracując w ogrodzie, nagle przerwał mi głos kobiety. Stała przy moim płocie i wołała mnie. Powiedziała, iż przechodziła obok mojego domu i zobaczyła, iż mam dojrzałe owoce. Sama nie ma jeszcze żadnych. Moje oczy rozszerzyły się ze zdumienia. Jak można nieproszony wejść na czyjąś posesję i poprosić o owoce? Czy to w porządku, iż ja sam ich nie zjadam, a odkładam na moją córkę Zuzannę?
Stałem w sklepie i kupowałem słodycze. Za mną w kolejce pojawiła się kobieta z sąsiedniej ulicy i pytała, dla kogo są te cukierki, czy zaproszę ją na herbatę. Co to za wtrącanie się w moje sprawy? Dlaczego ma w ogóle wiedzieć, iż kupuję słodycze? I po co miałbym zapraszać nieznajomą, która nie jest przyjaciółką, krewną ani współpracownicą?
Tydzień temu zobaczyła mnie sąsiadka, kiedy w ogrodzie kopałem małą łopatką, i zapytała, co, gdzie i kiedy kupiłem. Dało mi to poczucie, iż muszę uprzejmie tłumaczyć się z każdego powodu.
W mieście nie zdarzają się takie sytuacje. Nikt nie nęka cię wścibskimi i głupimi pytaniami, nie prosi o wizytę, nie dzieli się twoją uprawą ani narzędziami. Jeden z moich sąsiadów powiedział mi jednak, iż wielu wieśniaków uważa mnie za osobę nienormalną. Tak to podobno jest.
Opinia innych nie ma dla mnie wagi. Kupiłem tu dom, by cieszyć się prywatnością, nie po to, by zaprzyjaźniać się z kobietami z wioski ani wciągać się w plotki. jeżeli tak to postrzegają, niech mnie zostawią w spokoju i nie wstępują do mojego ogrodu ani do mojego serca.
Czasami cisza i odosobnienie uczą, iż prawdziwe szczęście nie zależy od aprobaty innych, ale od spokoju własnego wnętrza.
