11 godzin temu
Hej, słuchaj, od jakiegoś czasu wpadłem w taki mały kryzys na wsi. Nie odwiedzam nikogo, nie zapraszam nikt, nie dzielę się ani plonami, ani narzędziami i ludzie w mojej wsi już mówią, iż jestem dziwny.
Właśnie dlatego, po kilku latach w Warszawie, postanowiłem przejść na wczesną emeryturę. Miałem już dość miejskiego zgiełku, chciałem ciszy, natury i własnego ogródka, w którym będę uprawiał warzywa, owoce i jagody, a wieczorami popijał herbatę z naturalnym miodem. Dlatego przed przejściem na rentę kupiłem domek na Kaszubach, w małej wiosce pod Gdańskiem.
Wiosną posadziłem kwiaty, postawiłem ozdobne krasnale, wiewiórki i małe latarenki. Sąsiedzi przyglądali się ze wzdrygliwą ciekawością. Pewnego dnia jedna sąsiadka, pani Jadwiga, nie wytrzymała i podbiegła do mojego ogrodu, kiedy właśnie sadziłem sadzonki.
Zarzuciła, iż zapomniała posadzić petunie i sugerowała, żebym jej je oddał. A czemu miałbym dzielić się moimi dziesięcioma delikatnymi sadzonkami z nieznajomą? Te petunie są kapryśne, trudno je utrzymać przy życiu. Udawałem, iż nie rozumiem, co chce przekazać.
Po półtora tygodnia zobaczyłem, jak inna sąsiadka, pani Zosia, rozmawia przez płot z kobietą, która co chwilę zerkała w moją stronę. Miałem wrażenie, iż gadają o mnie.
W pewne letnie popołudnie siedziałem w ogrodzie, a nagle usłyszałem głos kobiety przy moim płocie. Zawołała mnie, iż przechodziła obok mojego domu i zobaczyła, iż mam dojrzałe jabłka i gruszki. Sama nie ma jeszcze własnych owoców. Zdziwiłem się, bo jak można wejść do czyjegoś podwórka i po prostu poprosić o owoce? Próbuję zachować to, co zbieram, dla mojej córki Anusi, a nie dla obcych.
W sklepie przy ladzie kupowałem słodycze, a za mną w kolejce stanęła pani Małgorzata z sąsiedniej ulicy i pytała, dla kogo są te cukierki, czy zapraszam ją na herbatę. Co ją to obchodzi, iż kupuję słodycze? Dlaczego miałbym zapraszać kobietę, której nie znam, nie jest ani przyjaciółką, ani krewną, ani koleżanką z pracy?
Tydzień temu zobaczyła mnie w ogrodzie, jak kopię małą łopatką, i zapytała, co, gdzie i kiedy kupiłem. Dało mi to ochotę odpowiedzieć grzecznie, ale z pewną dozą niechęci.
W mieście nie ma takich sytuacji nikt nie nachalnie pyta, nie wpycha się w twoją prywatność, nie proponuje wizyt ani nie chce pożyczyć narzędzi. Jeden z sąsiadów przyznał mi jednak, iż wielu wieśniaków uważa mnie za dziwaka. Taka jest prawda.
Co tam, ich opinie mnie nie ruszają. Kupiłem ten domek, żeby mieć spokój i prywatność, nie po to, żeby zaprzyjaźniać się z wszystkimi kobietami w wiosce czy wciągać się w plotki. jeżeli tak myślą, niech zostawią mnie w spokoju i nie wtrącą się w mój ogród ani w moje życie.
