— Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Nie mogłem. Nikita miał czternaście lat, a cały świat wydawał się być przeciwko niemu. A raczej — nie chciał go zrozumieć. — Znowu ten łobuz! — mamrotała ciocia Krysia z trzeciej klatki, przechodząc gwałtownie na drugą stronę podwórka. — Samotna matka wychowuje. To masz i efekty! A Nikita szedł dalej, z rękami w kieszeniach podartych dżinsów, udając, iż nie słyszy. Choć jednak słyszał. Mama pracowała — znowu do późna. Na kuchennym stole była kartka: „Kotlet w lodówce, podgrzej”. I cisza. Zawsze cisza. Właśnie wracał ze szkoły, gdzie znowu nauczyciele „przeprowadzali rozmowę” o jego zachowaniu. Jakby nie rozumiał, iż jest dla wszystkich problemem. Rozumiał. Ale co z tego? — Hej, chłopcze! — zapiątkował go sąsiad pan Witek z pierwszego piętra. — Wszystko widziałeś, jest tu kulawy pies? Trzeba go wygonić. Nikita zatrzymał się. Przyjrzał się. Przy śmietniku leżał rzeczywiście pies. Nie szczeniak — dorosły, rudy z białymi plamami. Leżał nieruchomo, tylko oczy śledziły ludzi. Mądre oczy. I smutne. — No, niech go ktoś wygoni! — przytaknęła ciocia Krysia. — Pewnie chory! Nikita podszedł bliżej. Pies się nie ruszył, tylko słabo machnął ogonem. Na tylnej łapie — poraniona rana, zaschnięta krew. — Po co stoisz? — rzucił z irytacją pan Witek. — Weź kij, przegoń go! Wtedy coś w Nikicie pękło. — Tylko spróbujcie go dotknąć! — wypalił ostro, zasłaniając psa. — Nikomu nic złego nie robi! — O, obrońca się znalazł — zdziwił się pan Witek. — I będę bronił! — Nikita przykucnął przy psie, ostrożnie wyciągnął rękę. Pies powąchał palce i lekko polizał dłoń. W Nikicie rozlało się coś ciepłego. Po raz pierwszy od dawna ktoś był dla niego dobry. — Chodź ze mną — szepnął do psa. — Chodź. W domu Nikita zrobił Rudemu legowisko ze starych kurtek w kącie swojego pokoju. Mama do wieczora w pracy — nikt nie będzie krzyczał i wyganiał „zarazy”. Rana wyglądała źle. Nikita wszedł do internetu, znalazł artykuły o pierwszej pomocy zwierzętom. Czytał, marszcząc się od medycznych terminów, ale zapamiętywał wszystko uparcie. — Trzeba przemyć wodą utlenioną — mruczał, grzebiąc w apteczce. — Potem jod na brzegi. Ostrożnie, żeby nie bolało. Pies leżał spokojnie, ufnie podkładał łapę. Patrzył wdzięcznymi oczami — tak, jak na Nikitę dawno nikt nie patrzył. — Jak ty się adekwatnie nazywasz? — Nikita delikatnie obwiązywał łapę bandażem. — Rudy jesteś. Rudy cię nazwać? Pies cicho szczeknął — jakby się zgodził. Wieczorem przyszła mama. Nikita przygotował się na awanturę, ale mama tylko obejrzała Rudego, dotknęła bandażu. — Sam opatrzyłeś? — zapytała cicho. — Sam. W internecie znalazłem, jak. — A czym go nakarmisz? — Coś wymyślę. Mama długo patrzyła na syna. Potem — na psa, który ufnie lizał jej rękę. — Jutro idziemy do weterynarza — zdecydowała. — Zobaczymy, co z łapą. A imię już wymyśliłeś? — Rudy — rozpromienił się Nikita. Pierwszy raz od miesięcy nie stała między nimi ściana niezrozumienia. Rano Nikita wstał godzinę wcześniej niż zwykle. Rudy próbował wstać, skomląc z bólu. — Leż, leż — uspokoił go chłopiec. — Zaraz przyniosę wodę i coś do jedzenia. W domu nie było żadnej karmy dla psów. Oddał ostatni kotlet, namoczył chleb w mleku. Rudy jadł łapczywie, ale ostrożnie, zlizywał każdy okruszek. W szkole pierwszy raz od dawna Nikita nie dokuczał nauczycielom. Myślał tylko o jednym — jak tam Rudy? Czy go nie boli? Czy nie tęskni? — Dziś jesteś jakiś inny — zdziwiła się wychowawczyni. Nikita tylko wzruszył ramionami. Nie chciał opowiadać — wyśmieją. Po szkole pędził do domu, ignorując niezadowolone spojrzenia sąsiadów. Rudy przywitał go radosnym szczekaniem — już mógł stać na trzech nogach. — No co, przyjacielu, na dwór chcesz? — Nikita zrobił ze sznurka smycz. — Tylko ostrożnie, dbaj o łapę. Na podwórku działo się coś niezwykłego. Ciocia Krysia, widząc ich, prawie się zadławiła słonecznikiem: — On go do domu wziął! Nikita! Zwariowałeś? — A co w tym złego? — odpowiedział spokojnie chłopiec. — Leczę go. Niedługo wyzdrowieje. — Leczyć?! — podeszła sąsiadka. — A pieniądze na leki skąd masz? Kradniesz mamie? Nikita zacisnął pięści, ale się powstrzymał. Rudy przytulił się do jego nogi — jakby czuł napięcie. — Nie kradnę. Wydaję swoje. Zbierałem z drugiego śniadania — powiedział cicho. Pan Witek pokiwał głową: — Chłopcze, wiesz, iż wziąłeś na siebie żywą istotę? To nie zabawka. Trzeba karmić, leczyć, wyprowadzać. Każdy dzień zaczynał się teraz od spaceru. Rudy gwałtownie dochodził do siebie, już umiał biegać, choć lekko utykał. Nikita uczył go komend — cierpliwie, godzinami. — Siad! Daj łapę! Tak jest! Sąsiedzi obserwowali z daleka. Niektórzy kręcili głowami, inni się uśmiechali. A Nikita nie widział nic poza wiernymi oczami Rudego. Zmieniał się. Nie od razu — powoli. Przestał być niemiły, zaczął sprzątać w domu, poprawił oceny. Miał cel. I to był dopiero początek. Po trzech tygodniach stało się to, czego Nikita najbardziej się obawiał. Wracał z Rudym ze spaceru, gdy zza garaży wyskoczyła wataha bezpańskich psów. Pięć czy sześć wściekłych, głodnych, z błyszczącymi w ciemności oczami. Lider, wielki czarny pies, wyszczerzył zęby i ruszył do przodu. Rudy wycofał się za plecy Nikity. Łapa wciąż bolała — nie mógł biec szybko. A tamte poczuły słabość. — Odejdźcie stąd! — krzyknął Nikita, wymachując smyczą. — Idźcie! Ale wataha nie odpuszczała. Otaczali ich. Czarny lider warczał coraz głośniej, szykując się do skoku. — Nikita! — zza okna rozległ się kobiecy krzyk. — Uciekaj! Zostaw psa i biegnij! To była ciocia Krysia. Za nią kilka sąsiedzkich twarzy. — Chłopcze, nie bądź bohaterem! — krzyczał pan Witek. — Przecież kulawy jest, nie ucieknie! Nikita spojrzał na Rudego. Ten trząsł się, ale nie uciekł. Przytulał się do nogi pana, gotów dzielić każdą dolę. Czarny pies rzucił się pierwszy. Nikita instynktownie zasłonił się rękami, ale ugryzienie trafiło w ramię. Ostre kły przebiły kurtkę, zraniły skórę. A Rudy, mimo chorej łapy i strachu — rzucił się bronić pana. Wgryzł się w nogę lidera, wisiał na niej całym ciałem. Wywiązała się walka. Nikita odpierał ciosy nogami i rękami, próbował chronić Rudego przed kłami. Sam dostawał rany, zadrapania, ale nie ustępował. — Boże, co tu się dzieje! — lamentowała ciocia Krysia z okna. — Witek, zrób coś! Pan Witek schodził po schodach, chwytał kij, zbroił się w cokolwiek. — Trzymaj się, chłopcze! — krzyczał. — Pomogę! Nikita już upadał pod naporem watahy, gdy usłyszał znajomy głos: — Won stąd! To była mama. Wybiegła z klatki z wiadrem wody i oblała psy. Wataha odskoczyła, warcząc. — Witek, pomóż! — krzyknęła. Pan Witek podbiegł z kijem, kilku sąsiadów też zeszło na dół. Podwórkowe psy uznały, iż nie mają szans i uciekły. Nikita leżał na asfalcie, tuląc Rudego. Obaj byli zakrwawieni, obaj drżeli. Ale żyli. Byli cali. — Synku — mama przysiadła obok, oglądając rany. — Ale mnie wystraszyłeś. — Nie mogłem go zostawić, mamo — wyszeptał Nikita. — Rozumiesz? Nie mogłem. — Rozumiem — odpowiedziała cicho. Ciocia Krysia zeszła do podwórka, podeszła bliżej. Patrzyła na Nikitę dziwnie — jakby widziała go pierwszy raz. — Chłopcze, — powiedziała zaskoczona. — Przecież mogłeś… przez jakiegoś psa… — Nie „przez psa” — niespodziewanie wtrącił pan Witek. — On walczył za przyjaciela. Pani rozumie różnicę, Krysiu? Sąsiadka kiwnęła głową. Po jej policzkach płynęły łzy. — Chodźmy do domu — powiedziała mama. — Trzeba opatrzyć rany. I Rudego też. Nikita z trudem wstał, wziął psa na ręce. Rudy skomlał cichutko, ale ogon delikatnie się poruszał — cieszył się, iż pan jest obok. — Chwileczkę — zatrzymał ich pan Witek. — Jutro jedziecie do weterynarza? — Jedziemy. — Ja was zawiozę. Samochodem. I za leczenie zapłacę — ten pies to prawdziwy bohater. Nikita spojrzał zdziwiony na sąsiada. — Dziękuję, panie Witku. Ale sam dam radę. — Nie dyskutuj. Zarobisz, oddasz potem. A teraz… — mężczyzna poklepał go po ramieniu. — Teraz możemy być z ciebie dumni. Prawda? Sąsiedzi kiwali głowami. Minął miesiąc. Zwykły, październikowy wieczór, a Nikita wracał z lecznicy weterynaryjnej, gdzie pomagał wolontariuszom w weekendy. Rudy biegał obok — łapa zagojona, prawie nie kulał. — Nikita! — zaczepiła go ciocia Krysia. — Poczekaj! Chłopiec zatrzymał się, spodziewając się kolejnej reprymendy. Ale sąsiadka podała mu torbę z karmą. — To dla Rudego — powiedziała nieśmiało. — Dobra karma, droga. Tak o niego dbasz. — Dziękuję, ciociu Krysiu — odpowiedział szczerze Nikita. — Ale mamy karmę. Teraz dorabiam w lecznicy, lekarka Anna Pietrówna płaci. — Weź. Na przyszłość się przyda. W domu mama szykowała kolację. Na widok syna uśmiechnęła się: — Jak ci idzie w lecznicy? Anna Pietrówna zadowolona z ciebie? — Mówi, iż mam dobre ręce. I cierpliwość. — Nikita pogłaskał Rudego po głowie. — Może zostanę weterynarzem. Myślę poważnie. — A nauka? — W porządku. choćby pan Piotrowski z fizyki chwali. Mówi, iż jestem bardziej uważny. Mama kiwnęła głową. Przez ten miesiąc syn zmienił się nie do poznania. Nie był niemiły, pomagał w domu, a choćby z sąsiadami się witał. Najważniejsze — miał cel. Marzenie. — Wiesz — powiedziała — jutro pan Witek przyjdzie. Chce zaproponować ci jeszcze jedną pracę. U jego znajomego w hodowli, potrzebny pomocnik. Nikita rozpromienił się: — Naprawdę? A mogę zabrać Rudego? — Myślę, iż tak. Teraz to przecież prawie służbowy pies. Wieczorem Nikita siedział na podwórku z Rudym. Ćwiczyli nową komendę — „stróżować”. Rudy starał się, patrząc na pana oddanymi oczami. Pan Witek podszedł i przysiadł obok na ławce. — Jutro na pewno jedziesz do hodowli? — Tak. Z Rudym. — To idź spać wcześniej. Czeka cię ciężki dzień. Gdy pan Witek poszedł, Nikita jeszcze chwilę posiedział na podwórku. Rudy położył łeb na kolanach pana, westchnął z zadowoleniem. Odnaleźli siebie. Już nigdy nie będą samotni.

8 godzin temu