Zwykła historia – Nie była sama
Zimowy poranek ledwo zaczynał świtać, kiedy odgłosy łopat odśnieżających podwórko rozbrzmiewały za oknem. Drzwi do klatki schodowej wciąż się otwierały i zatrzaskiwały, wypuszczając sąsiadów, którzy śpieszyli do pracy.
Kocur Feliks siedział na parapecie i ze swojego, szóstego piętra, obserwował to całe poruszenie w podwórzu.
W poprzednim życiu Feliks był finansistą, całe jego myśli zaprzątały tylko pieniądze, nic poza nimi go nie interesowało.
Teraz jednak pojął, iż w życiu ważniejsze są inne sprawy.
Zrozumiał, iż nie ma nic bardziej wartościowego niż życzliwe spojrzenie, ciepło bliskości i dach nad głową. Reszta to drobiazgi.
Feliks rzucił okiem przez mieszkanie na starym kanapie spała babcia Jadwiga, jego wybawicielka.
Cicho zeskoczył z parapetu, ostrożnie położył się przy jej głowie, na rogu poduszki, opierając się miękkim, ciepłym futrem o jej skronie.
Feliks wiedział, iż co rano babcię Jadwigę boli głowa, dlatego każdego dnia starał się pomóc tak, jak tylko w tej chwili potrafił.
Feluś, ty to jesteś prawdziwy doktor posłała mu przez sen uśmiechnięte spojrzenie, czując jego ciepłe ciałko znów mi zabrałeś ból, prawdziwy z ciebie mistrz, dziękuję ci! Jak ty to robisz, kochany?
Feliks machnął niedbale łapą, jakby chciał powiedzieć, iż to dla niego bułka z masłem, potrafi i więcej!
Wtem z przedpokoju dobiegło lekkie, niezadowolone mruknięcie. To zazdrość odezwała się w psie Szczepanie.
Szczepan od lat był oddanym i wiernym przyjacielem babci Jadwigi. Zawsze, gdy ktoś zbliżał się do drzwi, szczekał głośno, jakby mówił całemu blokowi, iż znajduje się tu pod szczególną ochroną.
I właśnie dlatego uważał się za gospodarza mieszkania.
Kim był kiedyś? Pewnie majstrem na budowie, albo milicjantem, myślał Feliks, patrząc na Szczepana. Hałaśliwy typ, ale pies jak pies, może rzeczywiście z nim bezpieczniej.
Moje kochane zwierzaki, co ja bym bez was zrobiła… szepnęła babcia Jadwiga, z trudem, ale pogodnie podnosząc się z kanapy. Zaraz wam dam jeść i pójdziemy na spacer. A jak tylko dostanę emeryturę, to kupię kurczaka!
Słowo kurczak wywołało prawdziwy entuzjazm.
Kot Feliks zaczął ugniatać łapami tapicerkę starej kanapy, głośno mrucząc i czochrając dużą głową drobną, artretyczną dłoń babci.
Ty łobuziaku, rozumiesz każde słowo, uradowała się babcia Jadwiga. Pies zaszczekał cicho, pokazując, iż i on wszystko pojmuje, a potem wsadził duży, wilgotny nos w jej kolana.
No, żywe te dusze, z nimi w domu cieplej i człowiek nie czuje się już tak samotny, myślała z uśmiechem starsza pani.
A jak umrę co potem się stanie? Kto to wie? Różnie ludzie gadają, trudno się połapać. Ale ja bym chciała być kotką, żeby mnie dobrzy ludzie wzięli. Psina pewnie nie dam rady zostać głośno szczekać nie umiem, cicha jestem. Chociaż, kto wie! Ale kotką byłabym świetną przytulną, cichą oby tylko trafić do dobrego człowieka.
Eh, co za myśli chodzą po głowie zreflektowała się babcia Jadwiga starość swoje robi.
Nie zauważyła nawet, jak kot z uśmiechem w wąsach spojrzał triumfalnie na psa.
Chciałby, by była kotką, nie psem.
Feliks od niedawna umiał czytać w myślach taki też zyskał przywilej.
Tak to już bywa w życiu człowieka i zwierząt.
Dopiero teraz rozumiem, iż największe szczęście daje nam zwyczajne ciepło codzienności, dobre towarzystwo i poczucie, iż dla kogoś jesteśmy ważni niezależnie od tego, czy mamy na koncie złotówki, czy tylko zwykłego kota i psa u boku.
