Następnego dnia sąsiadka znowu zaczepiła się o nasz płot. Moja żona podeszła do niej i powiedziała, …

No i słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co się ostatnio wydarzyło na naszej wsi. Wyobraź sobie, iż następnego dnia ta nasza nowa sąsiadka znowu zaczaiła się przy naszym ogrodzeniu. Moja żona, Jadzia, podeszła do niej i spokojnie powiedziała, iż dzisiaj mamy naprawdę pełne ręce roboty, więc nie damy rady posiedzieć tak jak wczoraj. A jutro? zapytała ciekawsko Barbara. Jutro to samo. Ogólnie lepiej już do nas nie przychodźcie.

Muszę Ci przyznać, iż moje marzenie o mieszkaniu w mieście wcale dobrze się nie skończyło.

Jadzia odziedziczyła po rodzicach dom na wsi, niedaleko Radomia. Jak jeszcze teściowie żyli, często ich odwiedzaliśmy. Uwielbiałem te wieczory, gdy pod gruszą gospodarz rozstawiał stół, siadaliśmy i rozmawialiśmy do zmroku. Tak było za każdym razem, gdy przyjeżdżaliśmy. Zimą teściowa rozpalała w kaflowym piecu, na stole pojawiały się świeżo pieczone drożdżówki, a zapach w całym domu był po prostu nie do opisania.

My z Jadzią byliśmy zawsze aktywni albo na narty, albo na sanki z dzieciakami. A potem rodzice Jadzi zmarli. Domu nie sprzedaliśmy. Cały czas mieliśmy w głowie, żeby przyjeżdżać tak często, jak wcześniej. Tyle iż życie gwałtownie zweryfikowało plany.

Ciągle mieliśmy jakieś sprawy, zawsze coś wypadało. Potem już choćby nie myśleliśmy o tym domu. Lata mijały, synek dorósł, ożenił się z dziewczyną Martą, typową dziewczyną zza Wisły. Marta często mówiła, iż fajnie by było mieszkać choć latem na wsi. I wtedy przypomnieliśmy sobie o naszej chacie. Pojechaliśmy pierwsi z Jadzią, żeby obadać, co i jak. Dawno tam nie byliśmy. Wszystko wyglądało prawie, jak zostawiliśmy, tylko niestety zapuszczone.

Jadzia wzięła się za sprzątanie domu, a ja za podwórko. W sumie wydawało mi się, iż po tylu latach nieużytku wszystko się rozpadnie, ale nie wystarczyło trochę porządków i od razu zrobiło się przytulniej. Następnego dnia przyjechali dzieci. Zabrali się do pomocy, i już po jednym dniu chata wyglądała jak nowa. Dziewczyny szykowały kolację, a ja z synem naprawialiśmy stół i ławki pod gruszą.

Wtedy zauważyłem, iż z naprzeciwka cały czas ktoś nas obserwuje zza płotu. Podeszła do nas nowa sąsiadka, Barbara. Mówiła, iż kupiła ostatnio dom obok, chciała się przywitać. Tak to z nami zaprosiliśmy ją od razu na kolację. Opowiadała, iż mieszka tu sama. Ma córkę, której też kupiła dom, ta córka ma trójkę dzieci, a ona sama jest po rozwodzie. Cały czas nawijała, ale ja już przestałem słuchać. W pewnym momencie poczułem coś dziwnego pod stołem patrzę, a to jej noga dotyka mojej. gwałtownie się odsunąłem, ale ona dalej próbowała. Nigdy czegoś takiego nie doświadczyłem starałem się jakoś odejść od stołu, ale nie zwracać uwagi żony. A Barbara dalej paplała, jakby nigdy nic. Dzieci już się trochę nudziły, więc miałem nadzieję, iż zaraz sobie pójdzie.

Gdy sprzątaliśmy ze stołu, Jadzia rzuciła: Ta Barbara to jakaś niepoważna kobieta. Nie mogłem się nie zgodzić, chociaż nie powiedziałem jej, co tak naprawdę się zdarzyło przy stole. Wstyd mi było okropnie. Wydaje mi się, iż nie pierwszy raz coś takiego wyprawiała facetowi. Następnego dnia znowu wisiała na naszym ogrodzeniu. Jadwiga podeszła i powiedziała jej spokojnie, żeby już więcej nie przychodziła, bo mamy dużo pracy.

Barbara oczywiście pytała: A jutro? Jutro to samo. Proszę, już nie przychodź.

Jadzia dobrze zrobiła była stanowcza. Słyszałem, iż sąsiadka coś pod nosem sobie mamrotała, ale choćby już mnie to nie obchodziło. Trzeba stawiać granice. U nas zawsze wszystko jasne i prosto z mostu czuć od razu, iż ktoś nam nie pasuje, to po prostu nie utrzymujemy kontaktu. I tyle.