Czułam, iż mój ślub płynie spokojnie jak Wisła w letni poranek, aż przyjaciółka, Bogna, wypytała mnie wśród mgły nad Starym Miastem w Krakowie:
Poślubiłam bardzo wcześnie, jeszcze zanim w pełni rozkwitła wiosna w ogrodzie mojego serca. Cztery lata wędrowaliśmy razem po brukowanych uliczkach, zanim wreszcie połączyliśmy losy. Przeszliśmy razem niejedną nocną zmianę, jak dwie gwiazdy wirujące nad szczytem Rysy.
Od ponad sześciu lat dzielimy mały kamieniczek przy ulicy Floriańskiej. Mam do mojego męża, Stanisława, pełne zaufanie, a także do samej siebie, jak do starego, sprawdzonego zegara w babcinym domu. Stanisław jest słodki jak piernik, opiekuńczy jak wiewiórka, troskliwy jak rosa na łące. Zawsze pomaga przy codziennych obowiązkach, podaje mi kubek herbaty, kiedy poranne słońce jeszcze nie zdołało się obudzić. Nie jest najodważniejszy ani najsilniejszy, nie można go nazwać przystojnym w tradycyjnym sensie, ale ma duszę jasną jak latarnia morska i w sobie niesie morze pozytywności oraz wiarę w dobro, które jak zastrzyk energii podnoszą mnie w najciemniejsze chwile.
Jednak jest niezdecydowany, nie potrafi podjąć decyzji, jakby bał się wyjść ze swojego małego, przytulnego korytarza komfortu. Stoi w miejscu, nie ruszając się naprzód, skulony w cieniu własnych wątpliwości. Jest także niezwykle nieśmiały. Przez sześć lat naszego wspólnego życia nie zmienił się ani kropla.
Nie dba o siebie, nie troszczy się o zdrowie, bo każdy nowy krok przyprawia go o dreszcze. Stanisław jest ode mnie starszy o prawie dziesięć lat; ja mam dwadzieścia sześć wiosen i kocham życie jak dziecko kocha kolorowe balony. Mam świetną pracę w korporacji przy Grunwaldzie, kupiłam sobie nowy Fiat 500, a do tego spłacamy kredyt hipoteczny za nasz dom 350 tysięcy złotych, które co miesiąc znikają w wirze księgowych cyfr.
Wtedy Bogna, niczym zjawa z pod nieba, zapytała mnie: Po co ci on w ogóle?.
To pytanie rozdarło moje osobiste szczęście jak nocny poryw wiatru. Teraz siedzę na werandzie, patrząc na gwiazdy, i myślę: Po co mi on tak naprawdę?.
W kręgu snu i rzeczywistości, wśród zapachu jaśminu i szelestu liści, odnajduję jedynie echo własnego serca, które szuka odpowiedzi w bezkresnym niebie.
