Mój znajomy bardzo często wpada do nas w gości.

Ja i moja żona przez lata odkładaliśmy pieniądze, aby kupić dom na wsi. W końcu nam się udało i nabyliśmy wymarzony dom pod Poznaniem. Minął już rok, odkąd spędzamy tam wakacje i weekendy przy każdej nadarzającej się okazji.

Rodzice również nam trochę pomogli, aby szybciej zrealizować to marzenie. Cieszyliśmy się niesamowicie, dlatego z wielkim zapałem zabraliśmy się za remonty i odświeżenie wnętrza. Zbudowałem szklarnie przy ogrodzie, żeby zimą uprawiać własne warzywa, a w ogródku powstała piaskownica i huśtawki dla dzieciaków. Od samego początku niemal codziennie odwiedzali nas znajomi moi, żony oraz wspólni a ponieważ rzeka Warta płynie zaledwie kilkaset metrów od naszego domu, często chodziliśmy tam na spacery. Po powrocie wieczorami rozpalaliśmy grilla i piekliśmy kiełbaski. Najczęściej goście opuszczali nas późno w nocy albo zostawali na noc, bo nie każdy miał własny środek transportu. Zawsze gratulowali nam decyzji o kupnie domu.

Po roku wszyscy znajomi gwałtownie nauczyli się, iż we wszystkim trzeba zachować umiar. Z czasem coraz rzadziej do nas zaglądali, odwiedzając nas głównie od święta, gdy sami ich zapraszaliśmy. Ale jedna osoba kompletnie się z tym nie zgadzała. Gdy tylko Zofia bo tak ma na imię dowiadywała się, iż jedziemy do naszej chaty, pakowała walizki i pojawiała się u nas bez zapowiedzi, nie zważając na to, czy akurat mamy ochotę ją gościć.

Gdy jesteśmy tam sami z żoną, nie przeszkadza nam to aż tak bardzo. Jednak bywały chwile, gdy gościli u nas także rodzice albo biegają po domu nasze maluchy. Chciałem, żeby Zofia wróciła do siebie, ale wszelkie próby zakończyły się fiaskiem. Zdarzyło się, iż została z nami przez całe dwa miesiące.

Moje sugestie, by wróciła do domu, nie robiły na niej wrażenia. Próbowałem choćby tłumaczyć, iż niebawem przyjadą teściowie i będzie za ciasno, ale ona tylko stwierdziła, iż jeżeli dostanie materac, to może spać choćby na podłodze.

Jej wizyty można opisać tak: Zofia przyjeżdża w piątek wieczorem, a przez kolejne dni leży na kanapie i ogląda telewizję, podczas gdy ja z żoną zajmujemy się ogrodem podlewamy rośliny, doglądamy warzyw. Na nasze prośby o pomoc zawsze odpowiadała: Przyjechałam odpocząć.

Ani żona, ani rodzice nie komentowali nigdy tej sytuacji wyglądało na to, iż tylko ja coraz bardziej się denerwowałem na Zofię.

W końcu przyszła zima i zrobiło się chłodno. Siedzieliśmy w domku przy kawie, gdy Zofia rzuciła: Ach, szkoda, iż teraz jest zima gdyby była wiosna lub lato, już dawno bym do was przyjechała…. Słysząc to, przeszył mnie dreszcz i pomyślałem: dlatego właśnie nie potrafię powiedzieć jej wprost, iż nie lubię tej częstotliwości spotkań i jej obecność co weekend mnie drażni. A jeżeli się obrazi i przestanie się do mnie odzywać?

Nie chciałbym zerwać tej znajomości, ale pragnąłbym, by przestała przyjeżdżać do nas co tydzień. Wciąż nie wiem, jak jej to powiedzieć. Ta historia nauczyła mnie, iż w życiu trzeba otwarcie mówić o swoich granicach, choćby gdy obawiamy się kogoś urazić bo milczenie prowadzi tylko do frustracji.