Mój mąż zawsze stawiał mi za wzór swoją mamę.

Taka sytuacja jest w Polsce dość powszechna. Ożeniłem się, gdy miałem 25 lat. Rok później przyszła na świat nasza córka. Wszystko między nami układało się w porządku. Dopiero po pewnym czasie żona zaczęła mnie wyzywać od leni. Uważała, iż skoro byłem na urlopie tacierzyńskim, to praktycznie nic nie robiłem, a potem zarabiałem niewiele, choćby jeżeli otrzymywałem tylko trochę mniej niż ona.

Jak to się zwykle mówi, po ślubie wszystko zależy od teściowej. Powinienem był podejrzewać, iż coś jest nie tak już na początku. Ale byłem ślepy i głuchy.

Żona ciągle odnosiła się do swojej mamy, która była dla niej przykładem. Pracowała w ogrodzie, prowadziła księgowość, miała dwójkę dzieci wiedziała, jak sobie radzić w życiu. Ale co ze mną? Musiałem pracować na zmiany, cały etat.

Starałem się być jak moja teściowa. Pomagałem jej w domu, wspierałem w pracy w szklarni, sprzątałem. Gdy nasza córka poszła do szkoły, to ja odrabiałem z nią lekcje. Ale obowiązków było coraz więcej. W pracy wymaga się dużo, a pensja niska. Brałem nadgodziny. Musiałem to znosić. Cały czas byłem zależny od żony. Ona mnie wyśmiewała, a ja udawałem, iż nie słyszę. Nie chciałem być rozwodnikiem, odbierać dziecku matkę.

Ale każdy w Polsce wie, im więcej się komuś pozwala, tym bardziej sobie folguje. Tłumaczyłem żonie, iż jestem zmęczony po pracy i nie dam rady iść natychmiast do drugiej. Powiedziała wtedy, iż skoro tak, to z jej pensji odda mi tyle, ile ja jej, a resztę będzie odkładać dla siebie. Uznała, iż to sprawiedliwe. Nasze małżeństwo wisiało już na włosku, aż w końcu Rozpadło się.

Zrozumiałem, iż tak dalej być nie może. Byłem już zmęczony jej docinkami, moralizowaniem i tym nieustannym porównywaniem mnie do jej mamy. Dopełnieniem wszystkiego była jej groźba, iż jeżeli nie znajdę prawdziwej pracy, pójdzie mieszkać do mamy. Przyczepiła się tego pomysłu. Ale potrzebowałem aż trzech lat, żeby ją odesłać z powrotem do jej mamy. Znalazłem inną pracę i to przez znajomego lepiej płatną. Nie chcę choćby wspominać, przez co wtedy przeszedłem. Rozwiedliśmy się! Zaczęliśmy dzielić majątek. Zmieniliśmy się mieszkaniami. Były kłótnie.

A dziś wreszcie żyję spokojnie. Z córką jestem opanowany i szczęśliwy bez żony.

Mam własne mieszkanie, ulubioną pracę. Może nie jest to szczyt marzeń, ale daje mi wszystko, czego potrzebuję. Rodzina jednak przez cały czas próbuje mnie swatać z kimś nowym. Niektórzy są przekonani, iż jestem nieszczęśliwym rozwodnikiem. Myślą, iż tylko nowa kobieta zapewni mi prawdziwe szczęście. Tylko po co mi to? Już miałem kobietę… Powinienem chyba założyć sobie tabliczkę na czoło: Młody, przystojny, nie jestem zainteresowany randkami. Jestem szczęśliwy z córką i nie chcę niczego psuć kolejnym małżeństwem. Moja żona i tak jest szczęśliwa teraz ze swoją mamą.

I nauczyłem się, iż własny spokój, wolność i szczęście warte są znacznie więcej niż próby udowadniania czegokolwiek innym. Że lepiej być szczerym z samym sobą niż tłumić się dla świętego spokoju. Dziś doceniam każdą chwilę ze swoją córką i wiem, iż nie potrzebuję już nikogo do pełni szczęścia.