– Michale, pora już na pana. Radziłbym zajrzeć do lekarza, zbadać serce. – A co niby jest nie tak z moim sercem? – Mam wrażenie, iż pan go wcale nie ma!

Michale, twoja kolej. Radziłbym ci pójść do lekarza. Powinieneś sprawdzić serce.
A co niby nie tak z moim sercem?
Wydaje mi się, iż go nie masz!

Czakowi w ogóle nie mieściło się w głowie, czemu drzwi do klatki schodowej, przez które tyle razy wracali ze spaceru, są zamknięte.

Siedział naprzeciwko obdrapanych brązowych drzwi.

Może jednak się pomyliłem? pomyślał. Nie! odpowiedział sobie zdecydowanie. Zapach mówi, iż to tutaj.

Trzeba tylko jeszcze poczekać i pan przypomni sobie, dlaczego zabrał mnie samochodem do lasu i tam zostawił. To na pewno jakaś zabawa! Ale ja znalazłem. Teraz czekam!

Zaczął padać śnieg. Łapki Czaka marzły coraz bardziej. Całe ciało drżało z zimna, sierść już nie pomagała.

Najważniejsze nie myśleć o głodzie. Zaraz mnie zobaczą, ucieszą się tak… I dadzą wielką, pachnącą kość…

Trzęsący się, drobny piesek podszedł do zaspy i zaczął jeść śnieg. Topniał mu w pysku, pić chciało się mniej, ale zimno stawało się jeszcze nieznośniejsze. Choć trudno sobie wyobrazić większy chłód.

Zaraz mnie wpuszczą i położę się przy tym dużym białym grzejniku. Ale najpierw kość. I rosół. A potem im wszystkim pogrożę zębami. Wiem przecież, iż to tylko zabawa. Chcą mnie nauczyć wytrwałości.

Ale szukałem naszego podwórka kilka nocy. Wczoraj prześlizgnąłem się przez otwarte drzwi klatki schodowej, żeby się trochę ogrzać. Rano obudził mnie kopniak od dozorcy w bok. Zaskomlałem. Nie miałem już choćby siły ugryźć.

Ludzie są dziwni. Gdy idę na smyczy z panem, prawie każdy się uśmiecha, wita z nim. A kiedy jestem sam, wszyscy patrzą z niechęcią, a dozorca jeszcze mnie kopnął. Teraz boli mnie bok.

Czak kilka godzin nie odrywał wzroku od drzwi klatki. Nikt nie wychodził ani nie wchodził. Pies zaczął cicho skomleć. Myślami już był syty i ogrzany.

Trzeba jeszcze chwilę poczekać. Jeszcze trochę.

Zerwała się śnieżyca. Czak niemal przestał czuć łapki. Położył się i zwinął w kulkę. Powoli świadomość odpływała gdzieś daleko. Zadanie wykonał. Tak, było ciężko, ale znalazł swoją klatkę. Był dzielnym psem. Teraz można odpocząć…

Wiktor Michalik był w mieszkaniu sam. Miał mnóstwo rzeczy do zrobienia: trzeba obejrzeć telewizję, wypić herbatę, potem znowu telewizja, potem znowu herbata, potem drzemka i znów herbata…

Na dzisiaj to było wszystko. A adekwatnie, przez najbliższych dziesięć lat codzienny plan miał wyglądać właśnie tak. Kiedyś to były czasy!

Kierowca pociągu podmiejskiego. Woził ludzi z przedmieść aż do serca Warszawy. Czuł się częścią wielkiej, pulsującej tkanki miasta. A najważniejsze, był potrzebny.

Nic to! uspokajał się Już niedługo wiosna. Posadzę rozsadę. Niedługo zacznie się sezon na działce. Jeszcze moment i przetrwam zimę!

Poszedł do kuchni. Wstawił czajnik. Kiedyś, zanim woda się zagotowała, można było z kimś pogadać, ponarzekać. Teraz był jakby oszukany. Pospieszyli się. Nagle został sam.

Czajnik zagwizdał. Wiktor Michalik nawykiem sięgnął do szafki, gdzie powinna być herbata. Nie było jej. Zostało tylko puste pudełko.

Psiakrew! Skończyła się. Trzeba iść do sklepu pomyślał. gwałtownie się ubrał i wyszedł z mieszkania.

Znowu żarówka w klatce przepalona, albo może znowu ukradli. Trzeba wkręcić nową zanotował sobie w myślach na drogę powrotną.

Otwierając drzwi klatki i robiąc kilka kroków, na coś się potknął i niemal przewrócił.

Kurcze blade! mruknął pod nosem. To “coś” okazało się być przysypanym śniegiem psem. Śnieg na nim choćby nie topniał.

Czak! Wiktor Michalik rozpoznał psa sąsiadów.

Czaku, co z tobą?! Bardzo źle się czujesz? Zaczekaj, zadzwonię przez domofon do twoich właścicieli. Podbiegł do domofonu, wybrał numer mieszkania Czaka. Nikt nie odbierał. Potem wybrał do innych sąsiadów. Ci odebrali.

To wasz sąsiad. Wiecie, gdzie są wasi sąsiedzi z mieszkania numer sześćdziesiąt cztery? Pies im prawie zamarzł pod drzwiami!

Przeprowadzili się. Rozwód podobno. Mieszkanie jest na sprzedaż.

Nie do wiary! Dziękuję.

Wiktor Michalik zdjął z siebie puchową kurtkę. Położył ją przy psie. Ostrożnie rękawicą strzepnął śnieg, przeniósł Czaka na kurtkę. Pies już ledwo oddychał.

Kurcze, no dalej, Czaku, oddychaj!

Zaciągnął go do klatki, blisko grzejnika. Głaskał po przemarzniętej sierści. Potem zapukał do pierwszych drzwi na parterze. Otworzyła sąsiadka Nina.

Panie Wiktorze, co się stało?

Nino, pies… Bardzo panią proszę, znajdź numer do najbliższego weterynarza i zamów taxi.

Halo, Oleno?

Tak, kto mówi?

To sąsiad z siedemdziesiąt drugiego, Wiktor Michalik. Pani daje mi numer Nina.

A, dzień dobry, panie Wiktorze.

Dzwonię w sprawie Czaka.

To do Michała. Ja nigdy nie chciałam tego głupiego psa.

Hm… Jesteśmy teraz u weterynarza…

Panie Wiktorze, ten nieudacznik nie potrafił choćby spłacić kredytu na mieszkanie… A tu nagle pies! Kazałam się go pozbyć… choćby tego nie potrafił! Wszystkiego dobrego!

Halo, Michale? Tu Wiktor Michalik, sąsiad. Czak wrócił do domu!

Chyba się pan pomylił. Nasz Czak zgubił się w lesie.

Jestem pewien, iż to Czak!

To niemożliwe.

Jasne… Tak się nie traktuje zwierząt.

Nie rozumiem pana?

Doskonale wiesz, o co chodzi. Dobrze, iż nie mam już takich sąsiadów.

Minęło już kilka miesięcy od kiedy Czak mieszkał w nowym domu. Kawałki uszu mu odpadły, a dwie łapki ciągle bolą, ale się przyzwyczaił.

Czak zrozumiał, iż to wcale nie była żadna zabawa. To była gra dorosłych ludzi, w której od niego oczekiwano wykonania komendy “zdychaj” naprawdę.

Wiedział też, iż ma nowego pana. Chodzą na spacery trzy razy dziennie. Nowy właściciel nie był już młody, a żeby nie przylepił się do telewizora, Czak zmuszał go do biegania.

Dziwni są ci ludzie. Tamci się uśmiechali, a prawie pozbyli mnie życia. Ten ciągle niezadowolony, marudzi na wszystko, ale jest ciepły i troskliwy. Nie jestem głupi: tych można było ugryźć, tego trzeba kochać! myśli Czak.

Do drzwi Wiktora Michalika ktoś zapukał.

Panie Wiktorze, to Michał. Teraz mieszkam z kobietą, ona ma córkę. Dziewczynka chce psa. Odda mi pan Czaka? Przepraszam za to wszystko. Ile jestem panu winien za leczenie u weterynarza?

Michale, nie rozumiem ciebie.

Tak wyszło… Mało zarabiałem i…

Psowi jest wszystko jedno, ile zarabiasz… Czak zaginął w lesie.

Panie Wiktorze, to przecież on tutaj leży!

To Norris, a Czaka zgubiłeś.

Czak, do mnie!

Pies nie ruszył się z legowiska. Tylko odsłonił zęby.

Michale, naprawdę powinieneś pójść do lekarza. Sprawdź sobie serce.

A co nie tak z moim sercem?

Wydaje mi się, iż go nie masz.

Czasem w codziennym pośpiechu zapominamy o tym, co najważniejsze. Prawdziwe serce człowieka poznaje się nie po słowach, ale po czynach. Każde stworzenie zasługuje na troskę a lojalność wymaga odpowiedzialności. Nie zapominajmy o tym, będąc dorosłymi.