Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć… Znasz tego mojego znajomego, Marcina Kowalskiego? Taki facet na pierwszy rzut oka niezły twardziel tatuaże, cały na czarno, broda jak u świętego Mikołaja, tylko bardziej rockowa. No i wiesz, przez 14 lat mieszkał ze swoją ukochaną suczką, nazywała się Hania taka biała pitbulka, najwierniejsza przyjaciółka pod słońcem.
No i właśnie przyszedł ten okropny moment, kiedy musiał się z nią pożegnać. Aż mnie ciarki przechodzą, jak to opowiadam. Wyobraź sobie, iż ktoś taki, kto wydaje się nie do ruszenia, normalnie się rozkleja. Siedział przy Hani, która leżała już na stole u weterynarza w Warszawie Sierść jej trochę posiwiała, chyba czuła, iż to już ten czas. Miała już podłączoną kroplówkę, igłę w łapce, a lekarz przygotowywał zastrzyk, żeby mogła zasnąć spokojnie, bez bólu.
Widziałem ten filmik… Marcin prawie się rozpadł. Przytulił głowę Hani do swojej piersi, szeptał jej coś do ucha, próbując się pożegnać, choć sam wył jak bóbr. Najbardziej łamiące serce było, jak głaskał ją po łapce, patrzył jej w oczy i całował w łebek, jakby chciał ją zatrzymać przy sobie choćby na sekundę dłużej.
Takie decyzje to absolutna ostateczność. Nikt nie decyduje się na uśpienie psa, kiedy jest nadzieja na powrót do zdrowia. Czasem jednak, jak człowiek widzi ten ból i bezsilność serce pęka, ale rozum podpowiada, iż to akt miłości… Marcin długo walczył o jej życie, ale jak już rak się rozprzestrzenił i nie było co myśleć o operacji czy choćby mocnych lekach, to postawił na jej spokój.
Ten filmik obejrzało już ponad 395 tysięcy osób, internet zalała fala ciepłych komentarzy i wsparcia. Ludzie w tych trudnych chwilach potrafią się naprawdę zjednoczyć. Ktoś ładnie napisał pod nagraniem: Są osoby, które nigdy nie zrozumieją, jak istotny potrafi być pies w naszym życiu, iż rodzinę dzieli się nie tylko na dwie nogi.
W takich chwilach człowieka po prostu rozsadza żal, ale trzeba pamiętać, ile pięknych chwil przeżyło się razem. Wspólne spacery po Łazienkach, wypad do Mazur, choćby zwykłe niedzielne leniuchowanie na kanapie. I wiesz co? Chociaż na początku nie myślisz o tym, bo masz łzy w oczach, to po pewnym czasie zaczynasz rozumieć, iż każdy psiak ma swój cykl, swoje zadanie tutaj. Potem może przyjdzie czas, by pomóc jakiemuś bezdomniakowi ze schroniska bo one czekają na taką miłość jak Hania dostała od Marcina. I chociaż z początku wydaje się, iż serca już nie starczy, to wiesz, przyjacielu… ono zawsze znajdzie miejsce na nową psią duszę.
No, wybacz, musiałem się wygadać strasznie mnie to ruszyło.
