Mam 67 lat.
Całe życie miało jeden schemat.
Czterdzieści dwa lata w banku.
To samo biurko.
Ten sam fotel.
Potem emerytura.
Nigdy się nie ożeniłem.
Nie mam dzieci.
Mieszkam sam, w Warszawie, w tym samym mieszkaniu od 28 roku życia.
Ludzie pytali mnie często.
„A ty kiedy się ożenisz?”
„Nie czujesz się samotny?”
„Co będzie, gdy się zestarzejesz?”
Odpowiadałem zawsze podobnie.
„Kiedyś, jak znajdę tę jedną.”
„Jak będę mieć czas.”
„Jak odłożę pieniądze.”
Zawsze było jakieś „kiedy”.
Na emeryturze chciałem zacząć podróżować.
Chciałem się uczyć nowych rzeczy.
Ale dni mijały tak samo.
Pobudka, śniadanie, gazeta, zakupy, telewizja, sen.
Trzy miesiące temu przestraszyłem się o zdrowie.
Lekarz powiedział coś ważnego.
„Nic panu nie jest, ale ma pan 67 lat.”
„Proszę się ruszać. Wychodzić na świeże powietrze.”
Pomyślałem: wychodzić dokąd?
Z kim?
Tydzień temu szedłem wzdłuż parku Saskiego.
Nigdy wcześniej tam nie wchodziłem.
Zobaczyłem mężczyznę z sztaludze.
Malował drzewa, staw, kaczki.
Nie było to idealne, ale było piękne.
„Podoba się panu?” – zapytał, nie odwracając głowy.
„Tak, naprawdę dobrze pan maluje.”
„Nie maluję dobrze” – zaśmiał się.
„Uczę się od roku. Ale to daje mi radość.”
„Zaczął pan malować po sześćdziesiątce?” – spytałem.
„Mam 68 lat.”
„Całe życie mówiłem sobie: kiedyś zacznę malować.”
„W końcu uznałem: czemu nie teraz?”
„Straciłem już 68 lat na ‘może kiedyś’.”
„Nie zamierzam stracić reszty.”
Ta rozmowa nie dawała mi spokoju cały tydzień.
Wczoraj spojrzałem w lustro.
Zobaczyłem mężczyznę, który czekał czterdzieści lat.
Czekał na odpowiedni moment.
Na kogoś do towarzystwa.
Sam nie wiedziałem, na co.
Wczoraj poszedłem do sklepu muzycznego.
Kupiłem gitarę.
Zawsze chciałem umieć grać.
Zawsze mówiłem „kiedyś”.
Zapisałem się też na kurs włoskiego.
Marzyłem o Włoszech od lat.
Zawsze myślałem: po co jechać samemu?
Kupiłem bilet do Rzymu.
Lot za cztery miesiące.
Sam.
I to jest w porządku.
Dziś ćwiczyłem grę na gitarze godzinę.
Brzmiało to naprawdę źle.
Palce nie chciały słuchać.
Ale śmiałem się sam, w swoim mieszkaniu.
Zrozumiałem wtedy jedno.
Czekałem 67 lat na pozwolenie.
Czekałem na idealnego partnera.
Czekałem na idealne warunki.
Nikt nie przyjdzie i nie powie: teraz możesz być szczęśliwy.
Mam 67 lat.
Może przede mną 10 lat, może 20.
Te lata przeżyję naprawdę.
Będę fatalnie grał na gitarze.
I pojedę do Rzymu sam.
To moje życie, nie próba przed niczym.

6 dni temu




![Powstaną nowe atrakcje i miejsca do odpoczynku [ZDJĘCIA]](https://cowkrakowie.pl/wp-content/uploads/2026/11/plac_zabaw9.jpg)

