Kotek został zdradzony, porzucony i odtrącony z powodu wyników badań. Zimą na mrozie…

Zimą, podczas siarczystych mrozów

Kota o imieniu Franek znalazłem pod klatką naszego bloku. Biedaczysko kręcił się w tę i z powrotem, żałośnie miauczał, drapał lodowate metalowe drzwi, a choćby próbował je podgryzać. Ewidentnie bał się świata za murami nigdy wcześniej nie był na ulicy. Domowy, rozpieszczony ciepłem i uwagą, ufny kociak garnął się do każdego: do sąsiadów, przypadkowych przechodniów. Ocierał się o nogi, cały trząsł ze strachu, wpatrywał prosto w oczy, jakby błagał, by go uratować z tego obcego, nieprzyjaznego świata, do którego wyrzuciła go własna pani, prosto z miękkiej poduszki przy kaloryferze.

Skąd to się wzięło? Odpowiedź była bolesna w swej prostocie. Właścicielka postanowiła wziąć drugiego pupila spodobało jej się ogłoszenie o rasowej kocicy, oddawanej za darmo. Opiekunka z fundacji poprosiła jedynie, by przebadać kocura, który już mieszkał w domu. Zlecili badania i okazało się, iż Franek jest nosicielem wirusa nabytego niedoboru immunologicznego kotów. Nic po nim nie było widać, choroba się nie objawiała, nie stanowiła żadnego zagrożenia dla ludzi ani psów, bo wirus jest typowy tylko dla kotów i tak może być przenoszony.

W dodatku u Franka wykryto wirusa tylko w wynikach laboratoryjnych jego odporność dzielnie sobie radziła, nie dopuszczając do rozwoju choroby. Ale pani uznała inaczej: chory kot jej nie odpowiadał, bo kto wie, może się czymś można zarazić? choćby nie spróbowała zgłębić sprawy, sprawdzić, iż dla człowieka nie ma żadnego zagrożenia, zwyczajnie wyniosła swojego zwierzaka na mróz.

O dramacie powiadomiła mnie pani portierka. Zauważyła, iż kot już nie krąży po chodniku leży zwinięty w kłębek na śniegu, prawie bez ruchu. Przemarzł na kość, osłabł i zaczął odpływać w senność. A sen na mrozie często oznacza już tylko jedno Kobieta nie przeszła obojętnie: zabrała Franka do portierni, położyła na swojej własnej kurtce przy grzejniku i podzieliła się obiadem, który przyniosła do pracy. Zwykła kasza gryczana wtedy uratowała życia Frankowi ciepło i jedzenie dosłownie go postawiły na łapy.

Później kot trafił do schroniska. Przemrożenie i lekkie przeziębienie dały mu się we znaki, ale leczenie pomogło. Teraz Franio jest zupełnie zdrowy, nabrał sił i znów ufa ludziom. Jest wykastrowany, zaszczepiony, posiada książeczkę zdrowia.

To młodziak, ledwo trzyletni. Niezwykle przytulaśny, lgnie do człowieka całym sobą: obejmuje łapkami, mruczy głośno prosto do ucha, jakby śpiewał swoje kocie piosenki, uwielbia ocierać się i być całowany. Za każdym razem trudno mu się żegnać z wolontariuszami i wracać do schroniskowej klatki. Jest typowym kotem do mieszkania, stworzonym do domowego ciepła i opiekuńczych rąk.

Ta historia przypomniała mi, jak łatwo można kogoś skrzywdzić nieświadomością i brakiem empatii. Warto zawsze sięgnąć po wiedzę i zrozumieć drugiego, zanim wyda się wyrok. Myślę o tym, ile znaczy dla zwierzaka ciepło nie tylko z kaloryfera, ale i to, które płynie z serca.