1 tydzień temu
Dzisiaj chcę opisać niezwykłą przyjaźń, która pojawiła się w naszym domu trochę nieoczekiwanie. Po miesiącu intensywnego kursu na tresera psów trafił do nas owczarek niemiecki o imieniu Rysiek. Ten służbowy pies, trzechletni, bardzo poważny, miał już trzech właścicieli, co samo w sobie budziło mój niepokój. Początkowo zamierzano go wysłać na posterunek, ale ostatecznie trafił do mnie, stażystki. Z jakiegoś powodu nikt nie chciał go u siebie był oporny, trudno mu było zaufać człowiekowi i podporządkować się komendzie. Rozważano nawet, by zostawić go na stałe w kojcu i wypuszczać tylko w razie konieczności. Ale ponieważ zarówno ja, jak i mój mąż Kacper, mamy wśród rodziny wielu zapalonych kynologów, uznaliśmy, iż spróbujemy. Na początku, gdy go karmiłam, wsuwałam miskę do boksu łopatą do śniegu tak bardzo się go bałam.
Okazało się jednak, iż Serce Psa potrafi się rozmrozić. I z czasem naprawdę się ociepliło. Po roku nie poznaliśmy Ryśka zmienił się nie do poznania. Nasz najmłodszy syn Staś miał wtedy półtora roku. Wyszliśmy całą rodziną do ogrodu, by uprzątnąć śmieci po zimie. Córka Zosia była akurat w przedszkolu, więc młodszego zabraliśmy ze sobą. I nagle widzimy taki obrazek: Staś biega po jeszcze wilgotnych rabatach, a Rysiek idzie za nim krok w krok i za każdym razem, gdy mały potyka się i upada, pies delikatnie łapie go za kurtkę i stawia z powrotem na nogi.
Mój mąż Kacper od dawna nie sięgał po alkohol, ale tego dnia szef ochrony, z którym pracował, odchodził na emeryturę. Wszyscy świętowali wino lało się strumieniami. Kacper w końcu sam przejął wartę, by zostać z szefem do końca wieczoru.
Dochodziła godzina 23:00, siedziałam na werandzie i dzwoniłam bez skutku do męża. Zaczęłam się martwić, czy nie wpadnie do Wisły, bo w stanie, w jakim był, łatwo mógł gdzieś zabłądzić albo zrobić sobie krzywdę. Już byłam bliska paniki, szykowałam się, żeby biec go ratować, kiedy widzę szeroko otwartą furtkę. Wbiega Rysiek, a za nim Kacper ledwo trzyma się na nogach, zataczając się na smyczy prowadzonej przez psa. Kiedy Kacper ciężko opadł na kanapę na werandzie, Rysiek usiadł dumnie obok mnie i spojrzał wymownie w moją stronę. Nigdy nie przypuszczałam, iż zwierzę może mieć w oczach tyle ironii! Do dziś żartujemy z Kacprem, iż to pies odprowadził go do domu.
