Kasia spacerowała wzdłuż wystaw sklepowych, delektując się jedzeniem. W myślach wyobrażała sobie, na…

Grażyna Szymańska wędrowała wzdłuż witryn w centrum Warszawy, jedząc drobne kanapki niczym widok na wystawione serniki. Oczy wciąż skanowały ceny, a w głowie przewijała się obraz, ile mogłoby starczyć jej nikłe złotówki w wąskim portfelu. Wnioski były oczywiste musiała ściśle oszczędzać.

Z trzech podwójek pozostawiła tylko jedną. Po pogrzebie matki nie pozostało żadnego grosza. Po kolei: została sama, nigdy nie wyszła za mąż, najpierw studiowała rachunkowość. Na szczęście Grażyna była jedną z nielicznych, które nie znosiły cyfr i wszystkiego, co z nimi związane, ale ojciec nalegał wtedy, iż bez pieniędzy nie przeżyjesz przyda się przydatny zawód.

Lubię dbać o innych, żeby ich dzień był lżejszy, podtrzymywać ich na duchu szepnęła nieśmiało do ojca.
Lekarz? Czy to ma sens? Oczywiście, lekarze są szanowani odparł Jan, marszcząc brwi.
Nie, chcę być siostrą miłosierdzia. Tak, tato? dodała Grażyna.
Czy to pielęgniarka? Co to za pomysł? Pracuj jako opiekunka, bo to nie przyszłość. Musisz być prestiżowa, jak Napoleon! wykrzyknął, rozrzucając po pokoju gesty, jakby chciał porównać ją do wielkich dowódców.

Grażyna po chwili wróciła do rzeczywistości. Próbowała uczyć się rachunkowości, sny o latających liczbach nawiedzały ją w nocnej ciszy, a ona budziła się spocona. Chciała ojcu powiedzieć, iż nie każdy musi być Napoleonem, iż nie musi walczyć, wystarczy po prostu żyć i pomagać.

Kiedy chorowała babcia Zofia, Grażyna była pierwszą, której chciało się przybliżyć. Ciotka Halina odsuwała się, wzdychała i szeptała, iż pachnie nieprzyjemnie. Grażyna nie rozumiała, dlaczego pachnie źle, skoro ręce babci zawsze pachniały świeżym chlebem, ziołami i miodem. Postanowiła czytać jej bajki, przemywać czoło, pomagać w przebieraniu i zakładać nowe pościele.

Po śmierci Zofii otoczyła ich cisza i łzy. Ciotka Halina, w półomdleniu, wykrzykiwała: Zabierz ją już! Boję się duchów!. Grażyna cichutko wślizgnęła się do pokoju, przytuliła się do ręki babci, której twarz przypominała półuśmiech, i zapłakana wyznała: Tato, boję się, iż bez niej będzie nam gorzej.

Ojciec wpadł, krzycząc: Co za bzdury! Gdzie jest piękno w tym? Czy ona cierpiała?. Grażyna nie wypowiadała dalej, bojąc się, iż rozerwie serce ojca.

W kolejnych latach powróciła do nauki, jednak niedługo zrezygnowała. Brakowało jej powietrza, a życie wydawało się obcym filmem. Jan odszedł za kochanką, a matka Maria, nie mogąc przestać płakać, zachorowała. Grażyna błagała ojca, by przynajmniej wrócił, dopóki matka nie wyzdrowieje. Jan, blady i drżący, wymamrotał: Życie jedno, trzeba wycisnąć z niego wszystko, i odszedł.

Matka i Grażyna zostały same. Wtedy, jakby z legend o maluchach, Grażyna przestała się narzekać, rzuciła się na każdą dorywczą pracę, przeszła kurs pielęgniarski, sama podawała matce zastrzyki, pocieszała i podnosiła na duchu. Choroby nerwicowe niedługo przejęły kontrolę, a Maria nie mogła już chodzić.

Co, krewnioczko, tak smutno? Przecież jesteś młoda, mogłabyś już męża znaleźć. Dlaczego tak się wali na mamę? zaczęła ciotka Halina, spotykając Grażynę na ulicy.
Grażyna, zwykle cicha, wytrąciła: Nie mów tak, ciociu Halino. Mama kocha tatę jak woda, której nie da się przestać pić. Nie potrzebuje męża, potrzebuje opieki. Nie obrażaj ojca niech Bóg mu wybaczy, bo on jest moim ojcem i ja nie pozwolę, by go znieważano.

Ciotka odruchowo zamruczała: Cóż za głupia, i odszedła.

Maria pożegnała się z Grażyną w ostatnich chwilach, gdy zza okna dobiegł śmiech i zapach konwalii. Na nocnym stoliku leżał jedyny płócienny szalik matki.

Dni stały się szare i lepkawe. Grażyna patrzyła w niebo, widząc tam skrzydła aniołów, a także fantazyjne hafty kwiatów, które przypominały te, które szyła matka. Cisza w domu była nie do zniesienia. Grażyna czuła się jak motyl w kokonie, nie zwracając uwagi na nowiny z zewnątrz. Chciała podjąć pracę w pobliskim szpitalu, ale sił brakowało każdy krok przyprawiał o drżenie.

Grażyno, zatrzymaj się, opowiem ci plotki! przywitała ją sąsiadka Elżbieta Kowalska, z schodów. Nie słuchaj negatywów, załóż kurki na wsi, jedź nad morze, posłuchaj szumu fal, bo euforia kryje się wszędzie. Grażyna skinęła, ruszając dalej.

W windzie wpadła młoda dziewczyna w białej kurtce i modnych kozankach, otoczona wonią perfum, które przypominały bajkowy pył. Czego patrzysz? Myślisz, iż jesteś lepsza? rzuciła chłodno.
Przepraszam, naprawdę piękna pani, te perfumy jest mi wstyd odpowiedziała Grażyna, chwiejąc się.

Zza rogu dobiegł głos: Ojciec jest chory, nie mogę dłużej stać w kącie, pomóż mi w dać zastrzyk. Była to wiktoria, młoda sąsiadka, której ojciec, Wiktor, leżał w łóżku. Grażyna, choć nie była lekarzem, nie odmawiała. Wzięła ze szafy paczkę suszonych grzybów i malin, wzięła ikonę Matki Boskiej, którą wysłała jej przeszła znajoma Marzena Nikińska, i podeszła do chorego.

Wiktor, twardy jak kamień, po chwili przyjął grzybową zupę i malinowy herbata. Rozmowa przeszła od choroby do życia, a wiktoria z wdzięcznością pytała: Co zamówić na obiad? Może zupa grzybowa, jak w domu babci? ojciec odparł: Taka smakuje w lesie, jak u mamy w Podlasiu.

Po chwili Grażyna wróciła do domu, niosąc torbę grzybów i ikonkę, a w tle słyszała: Dziękuję, panienko, Bóg wszystko widzi.

Z czasem Grażyna i Wiktor się pobrali, miał wystarczająco pieniędzy, ale ona wciąż pracowała w szpitalu, mówiąc pacjentom: Bóg wszystko załatwi, trzeba tylko wierzyć.

Na podwórzu, w poświacie lamp, leżała przesyłka w dużej paczce, od Marzena Nikińska nazwisko babci. W środku wyszywany ręcznik, woreczek z suszoną maliną, suszone grzyby, herbata i zestaw cukierków w złotych opakowaniach, plus mały pluszowy prosiaczek i stara pocztówka.

Droga Grażyno! Tu Marzena Nikińska, babciowa przyjaciółka. Pamiętam nasze dziecięce zabawy przy jeziorze i obiecałam kiedyś przesłać ci coś specjalnego. Wysyłam ci ikonę Matki Bożej, niech cię strzeże, i życzenia, byś znalazła ukochanego człowieka. Nie bądź sama, bo nie ma piękna w samotności.

Grażyna trzymała ikonę w drżących dłoniach, łzy spływały po policzkach. Wybaczcie mi, głupia ja, nie osiągnęłam nic, zostawiłam się sama, ale kocham was wszystkich szepnęła, patrząc na drzwi.

Kiedy usłyszała pukanie, otworzyła i na progu stała Vika w białej kurtce, otoczona delikatnym obłokiem perfum. Dzień dobry, jestem Vika. Mój tata jest w szpitalu, potrzebuje zastrzyku, a mówi się o tobie, iż potrafisz pomóc. Grażyna, nie będąc lekarzem, odpowiedziała, iż lepiej wezwać prawdziwego lekarza. Vika nalegała, a Grażyna w końcu podeszła do mężczyzny leżącego na łóżku, który wyglądał na pięćdziesięcioletniego, surowego z zimnym spojrzeniem.

Zanim ojciec Viki odmówił, Grażyna przemówiła o tym, iż nic nie kończy się na zawsze, iż wciąż jest siła w życiu, a Bóg wszystko pogodzi. Vika w podziękowaniu zapytała: Co zamówić na obiad? Może zupę grzybową jak u babci?. Ojciec odpowiedział: Taką, co pachnie lasem, jak w domu w Krynicy.

W drodze powrotnej Grażyna niosła torbę suszonych grzybów i malin, ikonę, i razem z Vikią i ich ojcami zjedli aromatyczną zupę, a po niej popili malinową herbatą.

Od tego momentu Grażyna, choć miała zapewniony dochód, pozostała pielęgniarką, bo czuła, iż to jej powołanie. Gdy patrzyła w oczy cierpiących pacjentów, szeptała: Bóg wszystko poukłada, trzeba tylko wierzyć.