– Już cię nie kocha. Zacznij nowe życie bez niego! My jesteśmy razem szczęśliwi. Musisz przyznać, iż to nienormalne żyć bez uczuć. Marek nie zostawia dziecka, tylko ciebie.

Spadaj ode mnie! krzyknęła Weronika do Zofii, która zalewała się łzami. Ułóż sobie życie beze mnie i bez niego!

Ale Michał to mój mąż. Razem wychowujemy córkę. Nie możesz budować szczęścia na cudzym nieszczęściu.

Daj spokój! Co to za życie bez miłości? Przecież to nie Michał porzuca dziecko, tylko ty. Nie mam nic przeciwko, żeby widywał się z córką.

Weronika obróciła się na pięcie i odeszła. Tamtego wieczoru Michał doszedł do wniosku, iż trzeba zakończyć tę farsę. Spakował swoje rzeczy i zostawił Zofię. Ona błagała go, żeby nie robił żadnych głupstw, ale ten był pewny swego. Zofia postanowiła dowiedzieć się, w czym ta jej rywalka jest niby lepsza od niej.

Już nie dam rady z tobą żyć. Nic mnie do ciebie nie ciągnie. To nie to samo, co z Weroniką. Z nią naprawdę zaczynam żyć rzucił Michał bez ogródek.

Minęło kilka miesięcy. Początkowo Zofia nie mogła się pozbierać, ale potem stwierdziła, iż trzeba się ogarnąć życie samo się nie przeżyje, a córka sama nie urośnie. Pracowała jako ekonomistka, więc postanowiła poszukać pracy jako księgowa.

Na rozmowie kwalifikacyjnej prezes firmy spojrzał na nią z wyraźną sympatią był pod wrażeniem jej pracowitości i szczerej chęci rozwijania kompetencji. Całe szczęście, mama Zofii zgodziła się bawić wnuczkę w czasie, gdy ona będzie szła na podbój korporacyjnego świata.

Zofia skupiła się na karierze, a życie uczuciowe zawiesiła gdzieś między regałami z segregatorami. Po kilku latach zaangażowania i stukania w klawiaturę została wiceprezesem.

Jedynym mężczyzną, z którym Zofia często rozmawiała, był jej szef pan Piotr. Człowiek kulturalny, empatyczny, wręcz wzorcowy. Zofia też miała do niego słabość, ale, jak to bywa, facet miał już żonę i dzieci, więc kobieta choćby nie chciała myśleć o czymś poważniejszym. Przynajmniej oficjalnie.

Inaczej rzecz się miała z Frankiem, czyli Fryderykiem dyrektorem od spraw ważnych i mniej ważnych. Któregoś dnia wypalił bez ogródek, iż od dawna kocha Zofię i jest w stanie rzucić żonę byleby tylko być z nią. Córką też by się opiekował, nie ma sprawy.

Po poprzednich przejściach sentymentalnych Zofia była podejrzliwa jak urzędniczka skarbówki 30 kwietnia. Nie wiedziała, co ze sobą zrobić.

Przypomniały jej się słowa, które kiedyś rzuciła kochance męża: Nie wolno budować szczęścia na cudzej krzywdzie.

Fryderyk jednak nie odpuszczał, aż w końcu robocza relacja przerodziła się w coś znacznie cieplejszego. Powtarzał Zofii, iż z żoną to już od dawna pustka, a ich ślub to była największa pomyłka życia. Obwiniał siebie, męczył żonę obojętnością, ale Zofia i tak była czujna, bo raz już słyszała te słowa, tylko w wersji z Weroniką i Michałem.

Wiedziała, iż spotkanie z żoną Fryderyka jest nieuniknione, a tego bała się bardziej niż formularzy podatkowych.

Rzeczywiście, pewnego wieczoru, wychodząc z pracy, zobaczyła kobietę z nietęgą miną zmierzającą prosto w jej stronę. Z miejsca poznała, kto to.

Kobieta stanęła przed Zofią zdumiona, drżącymi ustami zapytała:

To ty?

To ja odpowiedziała Zofia, choć ledwo jej ten szept przeszedł przez gardło. Przed nią stała Weronika.

Zaczęła przekonywać Zofię, iż miała rację: Nie możesz budować szczęścia na cudzym cierpieniu. Przypomnij sobie, co kiedyś powiedziałaś!

Tak, myliłam się. Nie powinnam była rozbijać tamtego małżeństwa. Prędzej czy później, bumerang wraca. Ale błagam nie odbieraj mi Fryderyka. Nigdy nikogo nie kochałam tak jak jego. To dla niego zostawiłam Michała. Bez niego nie umiem żyć. Ty już wiesz, jak to boli. Proszę, postaraj się mnie zrozumieć. Masz dziecko, masz własne życie!

Daj spokój, przerwała jej Zofia stanowczo.

Nie chciała się mścić na Weronice, bo po co zbierać złe punkty? Ale Fryderyk obiecywał jej, iż także ona ma prawo do szczęścia.

Zosia, jeżeli zostanę z nią będą nieszczęśliwi wszyscy: ja, ty i Weronika. Nic się nie zmieni. Nie kocham jej, prawdę mówiąc, chyba nigdy nie kochałem. Zostałem z nią tylko dlatego, iż była uparta jak uparty baran. Tak czy owak, ją opuszczę.

Zofia pomyślała, iż Fryderyk naprawdę byłby nieszczęśliwy z Weroniką, a ona sama wieczorami będzie się zakopywać w pierzynę z żalu. Więc w końcu postanowiła, iż i ona zasługuje na odrobinę swojskiego szczęścia najlepiej w złotówkach i bez triumfowania nad czyjąkolwiek krzywdą.