Jeden z moich znajomych bardzo często nas odwiedza.

Ja i moja żona przez wiele lat odkładaliśmy pieniądze, żeby w końcu kupić upragniony dom na wsi, i udało się spełnić nasze marzenie. Już od roku jeździmy tam na weekendy albo spędzamy całe lato to dla nas prawdziwa odskocznia od miejskiego zgiełku.

Rodzice również pomogli nam finansowo, bo bardzo chcieli, byśmy gwałtownie cieszyli się własnym kątem. euforia była ogromna i z zapałem zaczęliśmy remontować oraz upiększać nasz dom. Obok ogrodu zbudowaliśmy szklarnie do hodowli warzyw zimą, a na podwórku zrobiliśmy piaskownicę i huśtawkę dla dzieci, żeby mogły bawić się na świeżym powietrzu. Od samego początku odwiedzali nas często nasi przyjaciele, zarówno moi, jak i znajomi żony. Często chodziliśmy nad Wisłę, bo rzeka była niedaleko naszego domu, a wieczorami wspólnie grillowaliśmy kiełbaski. Czasami goście zostawali na noc, bo nie wszyscy mieli jak wrócić do Warszawy o później porze. Wszyscy nie szczędzili nam gratulacji, iż udało się nam kupić wymarzony dom.

Minął rok i prawie każdy z naszych znajomych zrozumiał, iż warto znać umiar dlatego z czasem odwiedziny stały się zdecydowanie rzadsze. w tej chwili wpadają do nas głównie w święta czy na nasze zaproszenie. Ale jest jedna osoba, która tego zupełnie nie pojmuje. jeżeli tylko usłyszy coś o naszym domku, od razu pakuje walizkę i pojawia się u nas, nie licząc się z tym, czy mamy ochotę ją gościć. Liczy się dla niej tylko własna wygoda i potrzeby.

Można by się do tego przyzwyczaić, gdyby była tu tylko ja i żona, ale poza nami są też rodzice i małe dzieci. Próbowałam delikatnie nakłonić ją do wyjazdu, ale nic nie pomagało. Potrafiła spędzić z nami całe dwa miesiące bez przerwy.

Nie reagowała na żadne sygnały, iż czas wracać do domu. choćby próbowałam tłumaczyć, iż niedługo przyjadą teściowie i zrobi się ciasno. Wtedy zgodziła się spać na podłodze, byle dostała materac.

Jej wizyty wyglądały zawsze tak samo: pojawiała się w piątek wieczorem, a przez resztę weekendu leżała rozciągnięta na kanapie przed telewizorem, podczas gdy ja i żona pieliśmy ogród, podlewaliśmy rośliny i zajmowaliśmy się domem. Na każdą prośbę o pomoc odpowiadała: Przyjechałam tu odpocząć.

Ani mój mąż, ani rodzice nigdy nie komentowali jej zachowania, tylko ja zaczęłam być coraz bardziej poirytowana.

Wreszcie przyszła zima. Siedziałam w domku z tą znajomą, popijaliśmy kawę i powiedziała: Szkoda, iż jest zimno gdyby była już wiosna, znowu bym do was zawitała. Jej słowa sprawiły, iż przeszedł mnie dreszcz i pomyślałam: właśnie dlatego nie potrafię jej powiedzieć wprost, jak bardzo drażnią mnie te spotkania co weekend i ile to mnie kosztuje nerwów. A jeżeli się obrazi i już się do mnie nie odezwie?

Nie chcę jej skrzywdzić. Jednak bardzo bym chciała, żeby nie wpadała do mnie przy każdej okazji. Co mogę zrobić?

Czasem w życiu trzeba nauczyć się stawiać granice, choćby wobec bliskich. Tylko wtedy możemy cieszyć się prawdziwą harmonią i spokojem w swoim domu. Szacunek do siebie i innych to podstawa dobrych relacji, a umiejętność odmówienia to ważna lekcja, która pomaga żyć w zgodzie ze sobą.