— Ile można! Masz do mnie ciągle pretensje! Źle jem, źle się ubieram, wszystko robię nie tak! — głos…

Boże, ile można! Paweł aż podniósł głos. Jedzenie ci nie pasuje, ubieram się źle, wszystko źle robię!
A ty niby co potrafisz?! choćby uczciwych pieniędzy zarobić nie możesz! W domu wiecznie pomocy się nie doczekam! zawyła Klaudia, ocierając nos rękawem. No i dzieci nie mamy dodała prawie szeptem.

Bela biała z rudymi plamami kotka, już około dziesięcioletnia, zalegała na szafie i niczym kot-sędzia obserwowała kolejny domowy dramat. Doskonale wiedziała, czuła wręcz, iż mama i tata bardzo się kochają, choćby bardzo I nie mogła zrozumieć, po co rzucać takie gorzkie słowa, które wszystkim psują humor.

Mama, szlochając, zaszyła się w sypialni, a tata zaczął palić papierosa za papierosem, tworząc na balkonie lokalną mgłę.

Bela, widząc jak rodzina kruszy się na jej oczach, główkowała: „Trzeba im szczęścia a szczęście to dzieci Skąd tu wziąć dzieci?”

Oczywiście, sama Bela nie mogła mieć kociąt dawno temu była wysterylizowana, a mama Lekarze coś tam kręcili, iż „może-ale-nie-wychodzi”

Następnego ranka, gdy rodzice poszli do pracy, Bela wybrała się przez uchylone okno do sąsiadki Łapki na pogawędkę i radę.

A po co wam dzieci? Łapka parsknęła śmiechem. Nasze tylko przychodzą i chowam się przed nimi po szafkach raz pysk mi szminką pomalują, to znów tak ściskają, iż aż wydechu brak!

Bela westchnęła: Chcielibyśmy normalnych dzieci Gdzie takich szukać
No, na podwórku kocia Mańka narobiła piątki wybieraj, jeżeli chcesz zamyśliła się Łapka.

Bela, trochę z duszą na ramieniu, skacząc z balkonu na balkon, zsunęła się na podwórko. Z lekką tremą przeciskała się przez kraty okna do piwnicy i zawołała:
Mania, pokaż się na chwileczkę

W głębi piwnicy coś zapiszczało żałośnie. Podsuwając się ostrożnie i zerkając na boki, Bela usłyszała cienkie popiskiwania. Pod kaloryferem, na gruzie, leżało pięć ślepych kociąt, machając pyszczkami w powietrzu i rozpaczliwie przywołując matkę. Po chwili obwąchiwania Bela stwierdziła, iż Mańki nie było tu od paru dni Maluchy były głodne jak wilki.

Ledwo powstrzymując łzy, Bela delikatnie, ale stanowczo przeniosła każde z kociąt pod klatkę schodową.

Aby utrzymać piszczącą zgraję na miejscu, położyła się obok, z nadzieją w oczach czekała na rodziców, którzy przecież lada chwila mieli wrócić z pracy.

Paweł, który milcząco spotkał Klaudię na przystanku, tak samo milcząco przyprowadził ją pod blok. Tu jednak oboje zdębieli: na betonowych schodach leżała ich Bela (która, swoją drogą, nigdy sama nie wyściubiała nosa poza mieszkanie), a wokół niej ciamkało pięć tęczowych kociaków.

Ale jak to?! Paweł zbaraniał.
Cud doszeptała Klaudia, i oboje, wyładowując się w entuzjazmie, złapali kotkę i całą bandę, po czym ruszyli do mieszkania.

Oglądając mruczącą zadowoloną kotkę w kartonie wypełnionym maluchami, Paweł zapytał:
I co teraz z nimi począć?
Wykarmię z butelki Podrosną rozdam po przyjaciółkach. Dam znać dziewczynom odburknęła pod nosem Klaudia.

Trzy miesiące później Klaudia, „ogłuszona” tym, co się wydarzyło, siedziała i głaskała kocią ferajnę, powtarzając sama do siebie, patrząc w okno: To się przecież nie dzieje to chyba nie dzieje się naprawdę

Aż w końcu, ze łzami szczęścia, razem z Pawłem rzucili się sobie na szyję, on ją podnosił, kręcili się jak karuzela i przekrzykując się, powtarzali:
Nie na darmo kupiłem większy dom!
Dziecku na świeżym powietrzu najlepiej!
Koty też niech tu biegają!
Wszyscy się zmieścimy!
Kocham cię!
A ja ciebie jeszcze bardziej!

Mądra Bela otarła łapą łzę i pomyślała a jednak świat potrafi się ułożyć.