1 dzień temu
Dwa razy wpuściłam tę samą rodzinę do swoich kociąt. Za drugim razem byłam już niemal pewna, iż jedno z nich znalazło dom. Wieczorna wiadomość sprawiła jednak, iż długo nie mogłam zasnąć.
Kilka tygodni temu odezwała się do mnie rodzina: mama, tata i dwoje małych dzieci, dwuletnie oraz pięcioletnie. Chcieli przyjechać obejrzeć kocięta.
Każdy hodowca wie, iż taka wizyta wymaga uwagi. Trzeba zadbać o higienę, spokój maluchów i pilnować, jak dzieci się z nimi obchodzą. Dzieci dopiero uczą się przecież delikatności wobec zwierząt.
Mimo to zapraszam zainteresowanych do domu. Chcę, żeby zobaczyli, gdzie dorastają kocięta, i mieli okazję spokojnie je poznać.
Obejrzeli wszystkie maluchy, zadali mnóstwo pytań, a ja cierpliwie odpowiadałam.
— Które jest najspokojniejsze? Które najbardziej lubi się przytulać? Które poleciłaby pani do domu z dziećmi?
Na koniec ojciec powiedział:
— Porozmawiamy w domu i damy znać.
Zrozumiałe. Przyjęcie zwierzęcia pod swój dach to decyzja na lata.
Później napisali, iż jednak nie wezmą żadnego kociaka. Przyjęłam to spokojnie. Zostało tylko dziwne wrażenie, iż przez całą wizytę byli spięci. Jakby czegoś nie mówili.
Po dwóch tygodniach odezwali się ponownie.
— Czy te same kocięta są jeszcze dostępne? Chcielibyśmy przyjechać raz jeszcze.
Zdziwiłam się, ale umówiliśmy kolejne spotkanie.
Znów przyjechali we czwórkę. Młodsze dziecko płakało, a starsze tak długo bawiło się z Jaśminą, iż kotka zaczęła dyszeć z wysuniętym języczkiem.
Musiałam przerwać zabawę.
— Teraz pozwolimy jej odpocząć. Ona też się męczy.
Potem wszystko zaczęło się od nowa.
Danusi od razu im nie poleciłam. Zależy mi, żeby charakter kociaka pasował do rodziny.
Pozostałe maluchy brali na ręce, oglądali sierść, a jednemu zajrzeli choćby do pyszczka. Znów szczegółowo rozmawialiśmy o karmieniu, pielęgnacji i zachowaniu.
W końcu wybór zawęził się do dwóch kotek.
— A ty którą byś chciał? — zapytali pięciolatka.
O zdanie poprosili choćby dwulatka.
Czekałam. Wydawało się, iż tym razem naprawdę są blisko decyzji.
Ale kiedy rozmowa zeszła na płatność, atmosfera nagle się zmieniła.
— Jeszcze omówimy w domu, którą z tych dwóch wybierzemy — powiedział ojciec. — Odeślemy odpowiedź.
Wieczorem przyszła wiadomość:
„Dziękujemy, ale jednak nie weźmiemy żadnej”.
Patrzyłam na ekran i próbowałam zrozumieć, co adekwatnie się wydarzyło.
Nie chodziło o samą rezygnację. Nikt nie ma obowiązku kupować u mnie kota. Wolę przemyślaną odmowę niż pochopną decyzję, której skutki poniosłoby zwierzę.
Zabolało mnie to, iż po raz drugi przeszliśmy przez dokładnie to samo: zamieszanie, długie rozmowy, branie kociąt na ręce. A ja przez cały czas nie wiedziałam, co budziło ich wątpliwości.
Gdyby powiedzieli: „Nie jesteśmy pewni, czy jesteśmy gotowi”, moglibyśmy o tym uczciwie porozmawiać.
Przypomniałam sobie też słowa ojca, kiedy stanął w drzwiach:
— Pamięta nas pani? Przyjechaliśmy BMW.
Ja lepiej zapamiętuję sposób, w jaki ktoś dotyka kociaka, niż markę jego samochodu.
Tej nocy długo nie mogłam zasnąć. Zastanawiałam się, jak przez cały czas otwierać ludziom drzwi z życzliwością, a jednocześnie skuteczniej chronić spokój swoich zwierząt.
Chętnie poświęcam przyszłym opiekunom czas. Chciałabym tylko, żeby przychodzili ze świadomością, iż po drugiej stronie są czyjś dom, praca i żywe stworzenia, które też potrzebują odpoczynku.
