Decyzja środowiskowa dla obory – kiedy jest potrzebna?

3 godzin temu

Marek chce kupić robot udojowy. Jan planuje rozbudowę istniejącego budynku inwentarskiego, a Krzysztof chce dostosować obecne pomieszczenia i dobudować nową oborę.

Choć każda z tych inwestycji dotyczy hodowli bydła, nie w każdym przypadku procedura będzie wyglądała tak samo. Znaczenie mają między innymi planowana obsada zwierząt, lokalizacja gospodarstwa, odległość od zabudowy oraz zakres prac.

Kiedy rolnik potrzebuje decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach? Czy sam zakup robota udojowego oznacza konieczność przeprowadzenia procedury? Wyjaśniamy najważniejsze zasady.

Czy zakup robota udojowego wymaga decyzji środowiskowej?

Sam zakup i montaż robota udojowego w istniejącym budynku nie oznacza automatycznie konieczności uzyskania decyzji środowiskowej.

Zgodnie z wyjaśnieniami ARiMR decyzja nie jest wymagana, o ile inwestycja nie wiąże się ze zwiększeniem obsady zwierząt. o ile jednak zakup urządzenia jest częścią większego przedsięwzięcia i gospodarstwo planuje jednocześnie zwiększyć liczbę stanowisk lub maksymalną obsadę, należy sprawdzić kwalifikację całego zamierzenia.

W dokumentacji dotyczącej dotacji może być potrzebne potwierdzenie, iż inwestycja nie wymaga decyzji środowiskowej. Rodzaj wymaganego dokumentu należy jednak ustalić dla konkretnego naboru i sytuacji gospodarstwa.

Kiedy budowa lub rozbudowa obory wymaga decyzji środowiskowej?

Podstawowym parametrem jest maksymalna możliwa obsada zwierząt wyrażona w dużych jednostkach przeliczeniowych, czyli DJP.

Nie chodzi wyłącznie o liczbę krów znajdujących się w tej chwili w gospodarstwie ani o średnioroczną obsadę. Przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia bierze się pod uwagę maksymalną obsadę możliwą po realizacji inwestycji.

Od 40 DJP do poniżej 210 DJP

Decyzja środowiskowa może być wymagana już od 40 DJP, o ile hodowla będzie prowadzona:

  • w odległości mniejszej niż 210 metrów od określonych terenów mieszkaniowych, zabudowanych lub rekreacyjnych,
  • w pobliżu innego istniejącego, realizowanego albo planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt o obsadzie co najmniej 40 DJP,
  • na określonych obszarach objętych ochroną przyrody lub w ich otulinach.

W takich przypadkach przedsięwzięcie o obsadzie od 40 do poniżej 210 DJP zalicza się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Od 60 DJP do poniżej 210 DJP

Jeżeli gospodarstwo znajduje się poza wskazanymi obszarami chronionymi i nie występują wymienione uwarunkowania lokalizacyjne, próg wynosi 60 DJP.

Oznacza to, iż chów lub hodowla od 60 do poniżej 210 DJP również może wymagać uzyskania decyzji środowiskowej, choćby o ile gospodarstwo znajduje się daleko od zwartej zabudowy.

Od 210 DJP

Chów lub hodowla zwierząt innych niż norki w liczbie co najmniej 210 DJP jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko.

W takim przypadku wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i przygotowanie raportu środowiskowego. Pod uwagę bierze się maksymalną możliwą obsadę zwierząt.

Rozbudowa istniejącej obory – czy liczy się tylko planowany przyrost DJP?

Nie zawsze. To jeden z częstszych problemów przy planowaniu rozbudowy gospodarstwa.

Przy nowej oborze analizowana jest docelowa maksymalna obsada. Natomiast przy rozbudowie, przebudowie lub kolejnym zwiększaniu produkcji trzeba sprawdzić zarówno parametry nowej części przedsięwzięcia, jak i jej powiązanie z już istniejącą hodowlą.

W określonych przypadkach parametry kolejnych rozbudów podlegają sumowaniu, szczególnie jeżeli wcześniejsze zmiany nie zostały objęte decyzją środowiskową. Dlatego nie należy automatycznie zakładać, iż zwiększenie obsady o mniej niż 40 albo 60 DJP zawsze zwalnia z procedury. Każdą rozbudowę trzeba zakwalifikować indywidualnie.

Karta informacyjna przedsięwzięcia czy raport środowiskowy?

Dla inwestycji zakwalifikowanych jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko procedurę rozpoczyna się najczęściej od przygotowania karty informacyjnej przedsięwzięcia, czyli KIP.

Karta opisuje między innymi:

  • obecną i docelową obsadę zwierząt,
  • sposób utrzymania bydła,
  • powierzchnię i układ budynków,
  • planowaną technologię,
  • zużycie wody, energii oraz paszy,
  • sposób odprowadzania ścieków,
  • powstawanie i magazynowanie nawozów naturalnych,
  • możliwe emisje zapachów, hałasu i zanieczyszczeń,
  • lokalizację inwestycji oraz jej otoczenie,
  • rozwiązania ograniczające oddziaływanie na środowisko.

Na podstawie KIP urząd oraz organy opiniujące oceniają, czy inwestycja wymaga przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko i przygotowania raportu.

Przy obsadzie wynoszącej co najmniej 210 DJP raport środowiskowy jest zasadniczo wymagany od początku procedury. W przypadku mniejszych przedsięwzięć obowiązek przygotowania raportu może zostać nałożony po analizie karty informacyjnej.

Jakie informacje powinien przygotować rolnik?

Do sporządzenia dokumentacji potrzebne są przede wszystkim dokładne dane dotyczące gospodarstwa oraz planowanej inwestycji.

Należy przygotować:

  • aktualną i docelową maksymalną obsadę z podziałem na grupy zwierząt,
  • dane potrzebne do przeliczenia obsady na DJP,
  • wymiary i przeznaczenie istniejących oraz projektowanych budynków,
  • liczbę stanowisk,
  • system utrzymania zwierząt i rodzaj ściółki,
  • pojemność zbiorników na gnojowicę i gnojówkę,
  • powierzchnię miejsc przechowywania obornika,
  • informacje o gruntach wykorzystywanych do nawożenia,
  • umowy na przekazanie nawozów naturalnych, o ile gospodarstwo nie dysponuje wystarczającą powierzchnią gruntów,
  • dane dotyczące poboru wody, wentylacji, pasz, energii i transportu,
  • mapy oraz informacje o najbliższej zabudowie i obszarach chronionych.

Zbiorniki na gnojowicę i miejsca przechowywania obornika

Dokumentacja musi uwzględniać wymagania programu azotanowego.

Pojemność zbiorników na nawozy naturalne płynne powinna pozwalać na przechowywanie ich produkcji przez minimum 6 miesięcy. Powierzchnia miejsc przeznaczonych do przechowywania nawozów stałych powinna natomiast umożliwiać magazynowanie ich przez minimum 5 miesięcy.

Jeżeli nawozy są przekazywane innemu rolnikowi, biogazowni albo poddawane przetwarzaniu, potrzebne pojemności mogą zostać odpowiednio zmniejszone, ale sposób ich zagospodarowania trzeba udokumentować.

Czy potrzebna jest inwentaryzacja przyrodnicza?

Nie w każdej sprawie, ale może być bardzo pomocna, zwłaszcza gdy inwestycja znajduje się na obszarze chronionym, w pobliżu cennych siedlisk albo w budynkach występują ptaki objęte ochroną.

Przyrodnik może sprawdzić między innymi, czy w obrębie istniejącej obory znajdują się gniazda jaskółek lub innych chronionych gatunków oraz jakie siedliska występują w otoczeniu inwestycji.

Zakres badań powinien być dopasowany do lokalizacji i możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. Przy raporcie środowiskowym monitoring przyrodniczy może być znacznie bardziej rozbudowany niż przy karcie informacyjnej.

Czy sąsiedzi dowiedzą się o planowanej rozbudowie obory?

Stronami postępowania mogą być właściciele i inne podmioty posiadające prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Obszar ten obejmuje co najmniej teren przedsięwzięcia i obszar znajdujący się do 100 metrów od jego granic, ale może objąć także dalsze działki, o ile inwestycja może powodować przekroczenie standardów środowiskowych albo ograniczać sposób ich zagospodarowania.

Jeżeli liczba stron postępowania przekracza 10, urząd może przekazywać informacje dzięki publicznego obwieszczenia i Biuletynu Informacji Publicznej. Przy mniejszej liczbie stron zawiadomienia są zwykle doręczane indywidualnie.

Pełny udział społeczeństwa, obejmujący możliwość składania uwag i wniosków przez każdą zainteresowaną osobę, związany jest z przeprowadzaniem oceny oddziaływania na środowisko.

Jak przebiega procedura uzyskania decyzji środowiskowej?

  1. Analizowana jest lokalizacja, maksymalna obsada oraz zakres inwestycji.
  2. Ustalane jest, czy przedsięwzięcie wymaga decyzji środowiskowej.
  3. Przygotowywana jest karta informacyjna przedsięwzięcia albo raport środowiskowy.
  4. Wniosek wraz z mapami i załącznikami trafia do adekwatnej gminy.
  5. Organ prowadzący postępowanie uzyskuje wymagane opinie lub uzgodnienia, między innymi RDOŚ, Wód Polskich oraz adekwatnego inspektora sanitarnego.
  6. W przypadku KIP urząd rozstrzyga, czy konieczna jest pełna ocena oddziaływania na środowisko.
  7. Po zakończeniu postępowania wydawana jest decyzja określająca środowiskowe warunki realizacji inwestycji.

Ile trwa uzyskanie decyzji środowiskowej dla obory?

Z naszego doświadczenia wynika, iż procedura oparta na karcie informacyjnej przedsięwzięcia trwa najczęściej około 4–6 miesięcy. Nie jest to jednak termin gwarantowany.

Czas zależy między innymi od:

  • kompletności dokumentacji,
  • konieczności składania uzupełnień,
  • stanowisk organów opiniujących,
  • lokalizacji na obszarze chronionym,
  • ewentualnych uwag stron,
  • obciążenia pracowników poszczególnych urzędów.

Przy raporcie środowiskowym procedura może potrwać znacznie dłużej.

Co zrobić po uzyskaniu decyzji?

Jeżeli dokument był potrzebny do wniosku o dofinansowanie, należy przedłożyć go wraz z dokumentacją wymaganą w danym naborze ARiMR.

W przypadku budowy lub rozbudowy obory decyzja środowiskowa poprzedza kolejne etapy procesu inwestycyjnego. W zależności od sytuacji może to być między innymi uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, a następnie pozwolenia na budowę.

Planujesz budowę lub rozbudowę obory?

Sprawdzimy planowaną obsadę, lokalizację gospodarstwa oraz zakres inwestycji i ustalimy, czy potrzebujesz decyzji środowiskowej, karty informacyjnej przedsięwzięcia czy raportu środowiskowego.

Możemy przygotować dokumentację, uzyskać niezbędne mapy, reprezentować Cię przed urzędem i przeprowadzić sprawę od analizy do uzyskania decyzji.

Skontaktuj się z nami i opisz planowaną inwestycję. Pierwsza konsultacja jest bezpłatna.

Zdjęcie ilustracyjne wygenerowane przy użyciu sztucznej inteligencji.

Idź do oryginalnego materiału