— Babciu Alu! — zawołał Mateusz. — Kto pozwolił trzymać wilka na wsi?

Babciu Haniu! zawołał Mateusz. Kto pozwolił trzymać wilka na wsi?

Hanna Stanisławowna rozpłakała się gorzko, widząc zawalony płot. Już nie raz podbijała go deskami i łatała spróchniałe słupki, licząc, iż przetrwa, aż odłoży z emerytury wystarczająco złotych. Ale nie było to jej dane! Płot runął.

Od dziesięciu lat Hanna radziła sobie ze wszystkim sama, odkąd jej ukochany mąż, Piotr Andrzejowicz, odszedł do lepszego świata. To był złota rączka. Dopóki żył, babcia Hanna nie martwiła się o nic. Piotr był stolarzem i cieślą, niezrównanym fachowcem.

Wszystko potrafił naprawić sam, więc nie trzeba było wynajmować majstrów. Ludzie na wsi szanowali go za dobroć i pracowitość. Przeżyli razem szczęśliwe czterdzieści lat, zabrakło tylko dnia do jubileuszu. Zadbaną chatę, dorodne zbiory w ogrodzie i pielęgnowane zwierzęta zawdzięczali wspólnej pracy.

Mieli tylko jednego syna Igora, swoją dumę i radość. Od małego był pracowity, nie trzeba go było zaganiać do pomocy. Kiedy mama wracała zmęczona z gospodarstwa, Igor już przynosił drewno, wodę, rozpalał piec i poił krowę.

Piotr po pracy mył się i wychodził na ganek zapalić, a żona przygotowywała kolację. Wieczorami zasiadali razem do stołu, dzieląc się nowinami z dnia. Byli szczęśliwi.

Czas płynął nieubłaganie, zostawiając tylko wspomnienia. Igor dorósł, wyjechał do dużego miasta, skończył studia i ożenił się z miejską dziewczyną, Małgorzatą. Para osiadła w Warszawie. Początkowo Igor przyjeżdżał do mamy na urlop, ale potem żona zaczęła go namawiać, by wyjeżdżać za granicę, i tak co rok. Piotr Andrzejowicz nie mógł go zrozumieć.

Gdzie nasz Igor się tak zmęczył? Pewnie ta Małgosia mu w głowie namieszała. Po co mu te podróże?

Ojciec tęsknił, matka się martwiła. Co im pozostało? Żyć i czekać choć na wiadomość od syna. Aż pewnego dnia Piotr poważnie zachorował. Przestał jeść, słabł z dnia na dzień. Lekarze przepisywali leki, ale w końcu kazali wracać do domu. Wiosną, gdy las rozbrzmiewał śpiewem słowików, Piotr zasnął na zawsze.

Igor przyjechał na pogrzeb, płakał żałośnie, wyrzucając sobie, iż nie zdążył zobaczyć ojca żywego. Spędził tydzień w rodzinnym domu, potem wrócił do Warszawy. Przez następne dziesięć lat napisał matce ledwie trzy listy. A Hanna została sama. Sprzedała krowę i owce sąsiadom.

Po co jej teraz bydło? Krowa jeszcze przez chwilę wpatrywała się w podwórko babci Hanny, wsłuchując się w żałosny płacz swojej starej gospodyni. Hanna zamykała się w najdalszym pokoju, zatykając uszy i łkając.

Bez męskiej ręki gospodarstwo popadało w ruinę. Przeciekał dach, spróchniałe schody pękały, piwnica zalewała się wodą Babcia Hanna starała się jak mogła. Z emerytury odkładała na majstrów, czasem robiła coś sama w końcu wychowała się na wsi, wszystko umiała.

Żyła, ledwie wiążąc koniec z końcem, aż przyszło kolejne nieszczęście. Hani nagle pogorszył się wzrok, choć wcześniej nie miała z tym problemów. Poszła do sklepu wiejskiego i ledwo przeczytała ceny. Po kilku miesiącach niemal nie widziała już szyldu sklepowego.

Przyjechała pielęgniarka, obejrzała ją i nalegała na badania w szpitalu.

Pani Hanno, chce pani oślepnąć? Zrobią operację i wróci wzrok!

Ale babcia bała się zabiegu i odmówiła. Przez rok niemal zupełnie straciła wzrok. Nie bardzo się tym jednak przejmowała.

A po co mi światło? Telewizora nie oglądam, tylko słucham. Prezenter czyta wiadomości rozumiem wszystko. W domu wszystko robię po omacku.

Czasem jednak się niepokoiła. Na wsi pojawiło się dużo podejrzanych ludzi. Złodzieje wkradali się do opuszczonych domów i wynosili co popadnie. Hanna żałowała, iż nie ma porządnego psa, który odganiałby nieproszonych gości samym wyglądem i szczekaniem.

Zapytała znajomego myśliwego, Szymona:

Nie masz, Szymku, jakiegoś szczeniaka? Chociażby kundelka, sama go wychowam…

Szymon, tutejszy myśliwy, spojrzał z uwagą na staruszkę.

Babciu Haniu, po co ci szczeniaki od gończyków? To psy do lasu. Ja mogę ci przywieźć prawdziwego rasowego owczarka z miasta.

Taki owczarek pewnie kosztuje majątek…

Co tam złotówki, babciu Haniu.

No to przywieź.

Hanna przeliczyła oszczędności i uznała, iż starczy na dobrego psa. Ale Szymon, taki niepewny człowiek, wciąż odwlekał obietnicę. Babcia Hania złościła się na jego gadanie, choć żal jej było chłopa. Był samotny bez rodziny i dzieci, jego jedyną towarzyszką była wódka.

Szymon, rówieśnik jej syna Igora, nie wyjechał nigdzie i został na wsi. W mieście czuł się źle. Jego żywiołem było polowanie potrafił znikać w lesie na całe dni.

Po zakończeniu sezonu dorabiał tu i tam kopał ogródki, naprawiał sprzęty, coś majstrował. Pieniądze z pracy u samotnych babek przepijał od razu.

Po ciągu chlań szedł w las spuchnięty, chory, przygnębiony. Po kilku dniach wracał z naręczem grzybów, jagód, ryb lub szyszek. Sprzedawał za bezcen i znowu przepuszczał zarobek. Pijak pomagał i babci Hani wokół domu za zapłatę. Gdy więc płot się zawalił, musiała znów poprosić go o pomoc.

Z psem trzeba poczekać, westchnęła Hanna Stanisławowna. Trzeba zapłacić Szymonowi za płot, a pieniędzy ledwo starcza.

Szymon przyszedł nie z pustymi rękami. W plecaku, oprócz narzędzi, coś się poruszało. Uśmiechając się, zawołał babcię Hanię.

Zgadnij, kogo ci przyniosłem! otworzył plecak.

Staruszka dotknęła puchatej główki.

Szymku, ty mi naprawdę szczeniaka przyniosłeś? zdziwiła się.

Najlepszego, rasowy owczarek, babciu.

Szczeniak zapiszczał, próbując wydostać się z plecaka. Hanna spanikowała:

Ależ mnie nie stać! Starczy tylko na płot!

No, przecież nie będę go odwoził z powrotem, babciu Haniu! zaparł się Szymon. Czy wiesz, ile dałem za tego psa?

Co robić? Musiała babcia pobiec do sklepu, ekspedientka dała jej pięć butelek wódki na zeszyt i zapisała ją w kajecie dłużników.

Do wieczora Szymon skończył płot. Hanna nakarmiła go obfitym obiadem i polała kieliszek. Rozweselony pijak rozsiadł się przy stole i wskazując na szczeniaka leżącego przy piecu, mówił:

Karm go dwa razy dziennie. Kup mu porządny łańcuch wyrośnie mocny i zdrowy. Znam się na psach.

Tak u Hanny zamieszkał nowy lokator Burek. gwałtownie zdobył miłość babci, oddając jej całe serce. Zawsze, gdy Hanna wychodziła na podwórko dać Buremu jedzenie, on wesoło podskakiwał, gotów polizać gospodyni twarz. Tylko jedno niepokoiło Hanię pies wyrósł jak cielak, ale szczekać nie chciał. To martwiło Hannę Stanisławowną.

O, Szymonie! Tyś mnie wystrychł na dudka sprzedałeś niewłaściwego psa!

Ale co poradzić… Nie wygna przecież tak dobrej bestii. choćby nie musiał szczekać. Wiejskie psy bały się go tak bardzo, iż nie odważyły się zaszczekać, gdy Burek urósł prawie do babcinego pasa.

Pewnego dnia do wsi zajechał Mateusz, miejscowy myśliwy, po zapasy na zimowy sezon: sól, zapałki, artykuły spożywcze. Mężczyźni i tak spędzali zimę w lasach podczas łowów. Przechodząc obok domu Hanny, nagle zamarł na widok Burego.

Babciu Haniu! zawołał Mateusz. Kto pozwolił trzymać wilka na wsi?

Hanna aż uderzyła się w pierś ze strachu.

Matko Święta! Jaką ja jestem głupią! Tym Szymon mnie okpił! Mówił, iż to rasowy owczarek…

Mateusz popatrzył poważnie:

Babciu, musisz go wypuścić do lasu. Może być kłopot.

Oczy staruszki zaszły łzami. Jak jej było żal rozstać się z Burym! Dobry, łagodny, choć wilk. W ostatnich tygodniach stał się niespokojny, rwał się z uwięzi. Ludzie patrzyli na niego z niepokojem. Nie miała wyjścia.

Mateusz wywiózł wilka do lasu. Burek pomachał ogonem i zniknął w drzewach. Nikt go więcej nie widział.

Hanna tęskniła za swoim ulubieńcem i przeklinała Szymona w myślach. On sam miał wyrzuty sumienia, bo miał dobre intencje. Kiedyś, błądząc po lesie, natrafił na ślady niedźwiedzia. Z oddali usłyszał pisk. Już miał się oddalić, bo gdzie młode, tam niedźwiedzica. Ale odgłos był inny.

Rozgarnął krzaki i zobaczył norę. Obok leżała martwa wilczyca, jej zagryzione szczenięta. Wyraźnie niedźwiedź napadł na legowisko. Tylko jeden maluch ukrył się w norze.

Szymonowi żal zrobiło się sieroty. Zabrał go ze sobą, a potem podszył go babci Hani jako psa. Myślał, iż jak podrośnie, sam odejdzie do lasu, a on w międzyczasie znajdzie prawdziwego psa dla Hanny. Wszystko jednak pokrzyżował Mateusz.

Szymon kilka dni kręcił się wokół chałupy, nie mogąc się odważyć wejść. Na dworze sroga zima szalała. Hanna paliła w piecu, żeby nie zmarznąć.

Nagle rozległo się pukanie. Staruszka pośpieszyła do drzwi. Na progu stał mężczyzna.

Dobry wieczór, babciu. Czy mogę przenocować? Szłem do sąsiedniej wsi, ale zabłądziłem.

A jakże ci na imię, synku? Słabo widzę.

Borys.

Hanna zmarszczyła brwi.

Nie znam w naszej wsi Borysa…

Niedawno kupiłem tu dom, nie mieszkałem wcześniej. Chciałem zobaczyć gospodarstwo, ale auto ugrzęzło. Musiałem iść pieszo, a tu taka zawieja!

To kupiłeś dom po świętej pamięci Danilewiczu?

Mężczyzna kiwnął głową.

Właśnie tak.

Hanna wpuściła nieznajomego, nastawiła czajnik. Nie widziała, jak pożądliwie ogląda starą witrynę, w której wiejskie kobiety trzymały oszczędności i biżuterię.

Gdy babcia majstrowała przy kuchni, gość zaczął grzebać w kredensie. Hanna usłyszała skrzypienie drzwiczek.

Co tam robisz, Borysie?

Przecież był przewrót monetarny! Pomagam pozbyć się starych pieniędzy.

Staruszka spoważniała.

Bzdury. Żadnej reformy nie było! Kim jesteś?!

Mężczyzna wyciągnął nóż i przyłożył jej do szyi.

Cicho, stara. Dawaj pieniądze, złoto, jedzenie!

Hannę ogarnął strach. Przed nią stał przestępca, poszukiwany przez policję. Wyrok zapadł…

Nagle drzwi się rozwarły. Do izby wpadł wielki wilk i rzucił się na bandytę. Ten wrzasnął, ale gruby szal uchronił go przez ugryzieniem. Złodziej zamachał nożem, raniąc wilka w łopatkę. Burek uskoczył, a bandyta zbiegł.

W tym czasie Szymon szedł właśnie do Hanny, chcąc przeprosić. Przed domem zobaczył jakiegoś mężczyznę z nożem, uciekającego i przeklinającego. Szymon pobiegł do babci, gdzie na podłodze leżał zakrwawiony Burek. Szymon od razu zrozumiał sytuację i popędził po dzielnicowego.

Bandytę złapano, dostał kolejne lata za kratami.

A Burek stał się bohaterem wsi. Ludzie przynosili mu jedzenie, pozdrawiali go. Już nikt nie trzymał go na łańcuchu, był wolny. Ale zawsze wracał do babci Hanny, przychodząc z Szymonem z polowań.

Kiedyś przy jej domu pojawił się czarny SUV. Na podwórzu ktoś rąbał drewno. To był syn Hanny Igor. Na widok starego znajomego rozłożył ramiona.

Wieczorem cała rodzina siedziała przy stole, a Hanna promieniała ze szczęścia. Igor namówił ją na zabieg w szpitalu, by odzyskała wzrok.

Skoro trzeba westchnęła staruszka. Latem wnuczek przyjedzie, chcę go zobaczyć. Szymonie, przypilnuj domu i Burka, dobrze?

Szymon przytaknął. Burek rozłożył się przy piecu, zadowolony kładąc łeb na łapach. Tu właśnie było jego miejsce, wśród przyjaciół.