— Babciu, Alu! — zawołał Mateusz. — Kto pani pozwolił trzymać wilka w naszej wsi?

Babciu Haniu! wykrzyknął Mateusz. Kto pozwolił ci trzymać wilka na wsi?

Hanna Stanisławówna aż popłakała się, widząc roztrzaskany płot. Ileż to już razy opierała go deskami i poprawiała spróchniałe słupy, licząc, iż ogrodzenie wytrzyma chociaż do czasu, gdy uzbiera trochę grosza ze swojej skromnej emerytury. Ale los postanowił inaczej płot runął.

Już prawie dziesięć lat Hania sama gospodarzyła, odkąd jej ukochany mąż, Piotr Andrzejewicz, odszedł na tamten świat. Piotr miał ręce ze złota. Dopóki żył, pani Hanna nie martwiła się o nic. Był złotą rączką: stolarz, cieśla, majster dla innych. Wszystko robił sam, więc nie trzeba było wzywać fachowców. Ludzie szanowali Piotra za pracowitość i dobre serce. Przeżyli razem prawie czterdzieści szczęśliwych lat, minęło tylko kilka dni przed ich jubileuszem. Porządny dom, urodzaj w ogródku, zadbane zwierzęta wszystko dzięki wspólnej pracy.

Wychowali jednego syna Igora, ich dumę i radość. Chłopak od najmłodszych lat przywykł pomagać w gospodarstwie, nie trzeba go było prosić. Kiedy mama zmęczona wracała z pracy w polu, Igor już przygotowywał drewno na opał, nosił wodę, rozpalał piec i poił zwierzęta.

Piotr po powrocie z roboty mył się gwałtownie i siadał na ganku z fajką, póki żona szykowała obiado-kolację. Wieczorami cała rodzina jadła wspólnie, rozmawiała o tym, co się działo i cieszyła się swoją prostą codziennością.

Czas płynął nieubłaganie, zostawiały się tylko wspomnienia. Igor dorósł i wyjechał do Warszawy studiować. Tam się ożenił z miejską dziewczyną Bożeną. Osiadł na stałe w stolicy. Najpierw odwiedzał rodziców na wakacjach, ale z czasem Bożena namówiła go, by urlopy spędzać za granicą. I tak rok po roku. Piotr nie rozumiał wyboru syna.

Gdzie on się tak zmęczył ten nasz Igorek? To pewnie Bożenka mu zawróciła w głowie. Po co mu te zagraniczne wojaże?

Ojciec tęsknił, matka smuciła się w samotności. Co im pozostało? Żyć i czekać na choćby krótką wiadomość od syna. Aż pewnego razu Piotr poważnie zachorował. Przestał jeść, słabł z dnia na dzień. Lekarze przepisywali leki, ale w końcu po prostu wysłali go do domu. Przyszła wiosna: śpiewały skowronki, las się budził, a Piotr odszedł.

Igor wrócił na pogrzeb, łzy lały się strumieniami, wyrzucał sobie, iż nie zdążył złapać ojca za rękę przed śmiercią. Tydzień posiedział w rodzinnym domu, potem znów wyjechał do Warszawy. Przez kolejnych dziesięć lat napisał do matki tylko trzy listy. A Hanna została sama. Sprzedała sąsiadom krowę i owce.

Po co jej zwierzęta? Krowa długo stała pod płotem, słuchając jak starsza gospodyni płacze, aż do łez. Hanna zamykała się w najodleglejszym pokoiku, tłumiła szloch.

Bez męskich rąk gospodarstwo podupadało. A to przeciekał dach, a to spróchniałe deski na schodach pękały, czasem woda zalewała piwnicę Babcia Hanna ratowała co mogła. Z emerytury odkładała na majstrów, czasem radziła sobie sama w końcu wychowała się na wsi, znała się na tym.

Tak nędznie się żyło, wiążąc ledwo koniec z końcem, aż trafiło się kolejne zmartwienie. Hannie gwałtownie pogorszył się wzrok, choć przedtem nie miała z tym problemów. Poszła do wiejskiego sklepu i z trudem odczytała ceny na ladzie. Po paru miesiącach ledwo widziała szyld sklepu.

Pielęgniarka przyjechała na kontrolę, obejrzała Hannę i stanowczo zaleciła szpital.

Pani Hanno, chce pani oślepnąć? Zrobią operację, wzrok wróci!

Ale pani Hanna bała się zabiegu i odmówiła. Minął rok prawie zupełnie straciła wzrok. Mimo to nie przejmowała się zbytnio.

Na co mi to światło? Telewizji nie oglądam, tylko słucham. Lektor mówi wiadomości, rozumiem wszystko. W domu robię wszystko na pamięć.

Ale czasem była niespokojna. Po wsi kręciło się coraz więcej podejrzanych ludzi. Złodzieje wywozili z pustych domów co się da. Hanna żałowała, iż nie ma porządnego psa, który odstraszałby złoczyńców groźnym wyglądem i głośnym szczekaniem.

Zapytała sąsiada myśliwego, Szymona:

Są u leśniczego jakieś szczeniaki? Potrzebny mi choć jeden, przygarnę go.

Szymon spojrzał na staruszkę z zaciekawieniem.

Babciu Haniu, po co ci szczeniak husky? To psy do lasu. Mogę ci sprowadzić prawdziwego owczarka z miasta.

Owczarka, ale chyba bardzo drogi

Nie droższy niż spokój, pani Haniu.

No to sprowadzaj.

Hanna policzyła oszczędności w złotówkach i doszła do wniosku, iż wystarczy na dobrego psa. Ale Szymon człowiek niezbyt solidny ciągle zwlekał z obietnicą. Pani Hanna czasem go karciła za puste słowa, ale w głębi serca mu współczuła. Był samotny, bez rodziny, bez dzieci, jego jedyna towarzyszka to butelka.

Szymon, rówieśnik jej syna, nigdy nie wyjeżdżał z rodzinnej wsi. Miasto go przytłaczało. Polowanie było jego żywiołem. Potrafił zniknąć w lesie na kilka dni.

Gdy nie było sezonu, Szymon łapał się różnych prac wokół gospodarstw. Kopał ogródki, remontował, naprawiał sprzęty. Zarobione od starszych pań pieniądze natychmiast wydawał na alkohol.

Odstawiwszy flaszkę, chował się w lesie opuchnięty, chory, w poczuciu winy. Po paru dniach wracał z grzybami, jagodami, rybami, szyszkami na sprzedaż. Sprzedawał wszystko za grosze i znów wydawał. Szymon pomagał też babci Hannie za zapłatę. Teraz, gdy płot się zawalił, znów musiała go prosić o pomoc.

Z psem trzeba poczekać westchnęła Hanna. Najpierw muszę zapłacić Szymonowi za naprawę płotu, a pieniędzy mam mało.

Szymon przyszedł nie z pustymi rękami. W jego plecaku, poza narzędziami, coś się ruszało. Uśmiechnął się i zawołał Hannę.

Patrz, kogo ci przywiozłem. Otworzył plecak.

Babcia podeszła i wymacała puszystą główkę.

Szymonie, naprawdę psiaka mi przywiozłeś? zadziwiła się.

Najlepszego, pełnego rodowodu owczarka, babciu!

Szczeniak jęknął, próbując się wydostać z plecaka. Hanna wpadła w panikę.

Ale skąd ja wezmę pieniądze?! Starczy mi tylko na płot!

Nie będę go przecież z powrotem zabierał, babo Haniu! stwierdził Szymon. Wiesz, ile setek złotych zapłaciłem za takiego psa?

Nie było rady, babcia pobiegła do sklepu, gdzie sprzedawczyni pozwoliła jej wziąć pięć butelek wódki na zeszyt, zapisując ją w księdze dłużników.

Do wieczora Szymon skończył naprawę płotu. Hanna nakarmiła go porządną zupą i nalała kieliszek. Szymon, rozbawiony swoim trunkiem, siedział przy stole, zerkając na śpiące szczenię przy piecu.

Trzeba go karmić dwa razy dziennie. Kup mu też mocny łańcuch urośnie zdrowy i silny. Znam się na psach.

Tak w domu Hanny pojawił się nowy lokator Azor. Babcia pokochała szczeniaka, a ten odwdzięczał się lojalnością. Gdy tylko Hanna wychodziła do obejścia, by nakarmić Azora, pies skakał radośnie i próbował liznąć ją po twarzy. Tylko jedno ją martwiło Azor urósł wielki jak cielak, ale nie nauczył się szczekać. Hanna była rozczarowana.

O, Szymonie! Oszukałeś starą kobietę i sprzedałeś nieprzydatnego psa!

Ale co zrobić? Taka dobra istota nie zasługiwała na wyrzucenie. choćby sąsiednie psy przestały szczekać, gdy Azor, po kilku miesiącach, urósł aż do pasa babci.

Pewnego dnia do wsi przyjechał Mateusz, miejscowy myśliwy, po produkty, sól i zapałki przed zimowym sezonem. Mężczyźni spędzali wtedy miesiące w lesie. Przechodził obok domu Hanny, aż nagle stanął jak wryty, widząc Azora.

Babciu Haniu! zawołał. Kto pozwolił ci trzymać wilka na wsi?

Hanna przestraszona przycisnęła ręce do piersi.

O, Jezu! Jaka ja głupia! Ten cwaniak Szymon mnie nabrał! Mówił, iż to rodowity owczarek

Mateusz poważnie poradził:

Babciu, musisz go wypuścić do lasu. Inaczej może być bieda.

Łzy wypełniły oczy Hanny. Bardzo szkoda było jej Azora miły, łagodny, choć wilk. Ostatnio coraz częściej wyrywał się z łańcucha, rwał na wolność. Ludzie bali się go coraz bardziej. Nie było wyboru.

Mateusz zabrał wilka do lasu. Azor pomachał ogonem i zniknął między drzewami. Już nikt go nie widział.

Hanna tęskniła za pupilem i przeklinała podstępnego Szymona. A on sam żałował, bo miał dobre zamiary. Kiedyś błądząc po lesie, natrafił na ślady niedźwiedzia. Z daleka dobiegał żałosny pisk. Szymon miał odejść, bo tam, gdzie niedźwiedziątka, blisko też niedźwiedzica. Ale dźwięk wcale nie przypominał niedźwiedzia.

Rozgarnął krzaki i zobaczył norę. Obok leżała martwa wilczyca a wokół jej rozszarpane młode. Widać, iż niedźwiedź zaatakował legowisko. Przetrwał tylko jeden maluch, schowany głęboko.

Szymonowi żal zrobiło się sieroty. Wziął go ze sobą, potem postanowił podrzucić Hannie, by się nim zaopiekowała. Myślał, iż jak podrośnie, sam wróci do lasu, a on tymczasem znajdzie dla babci prawdziwego psa. Wszystko zepsuł Mateusz.

Szymon przez kilka dni kręcił się pod oknem Hanny, nie śmiąc wejść. Zima szalała, Hanna paliła w piecu, żeby nie zamarznąć nocą.

Nagle ktoś zapukał w drzwi. Babcia podeszła, by otworzyć. Stał tam mężczyzna.

Dobry wieczór, babciu. Przenocuje mnie pani? Zgubiłem się w drodze do sąsiedniej wsi.

Jak masz na imię, chłopcze? Słabo widzę.

Borys.

Hanna zmarszczyła brwi.

W naszej wsi nie ma żadnego Borysa

Dopiero tu zamieszkałem. Niedawno kupiłem dom. Chciałem go obejrzeć, ale auto ugrzęzło. Szłem pieszo, taka zamieć

To pan kupił dom po Danucie?

Mężczyzna skinął głową.

Tak.

Hanna zaprosiła go do środka, nastawiła czajnik. Nie zwróciła uwagi, jak chciwie Borys oglądał jej stary kredens, w którym zwykle chowano pieniądze i kosztowności.

Gdy babcia uwijała się przy kuchence, gość zaczął grzebać w kredensie. Hanna usłyszała skrzypnięcie drzwiczek.

Co tam robisz, Borysie?

Przecież była wymiana pieniędzy! Pomagam pozbyć się pani starej gotówki.

Zirytowana Hanna odparła:

Wymyślasz głupoty. Żadnej reformy nie było! Kim pan jest?!

Mężczyzna wyciągnął nóż i przyłożył jej do podbródka.

Siedź cicho, babciu. Dawaj pieniądze, złoto i jedzenie!

Hannę ogarnął strach. Przed nią stał złoczyńca, którego ściga policja. Chyba jej życie jest przesądzone

Nagle drzwi się rozwarły i do pokoju wskoczył ogromny wilk. Skoczył na złodzieja. Ten wrzasnął, ale gruby szalik uratował go przed zębami. Bandzior dźgnął wilka nożem w ramię. Azor uskoczył, a przestępca wykorzystał moment i uciekł.

Właśnie wtedy do domu zmierzał Szymon z zamiarem przeprosin. Podwórze a tam facet z nożem ucieka i klątwami rzuca. Szymon poleciał do Hanny, a tam na podłodze leżał zakrwawiony Azor. gwałtownie pobiegł po dzielnicowego.

Złoczyńcę złapano. Skazano na nową odsiadkę.

Azor został bohaterem wsi. Ludzie przynosili mu jedzenie, głaskali, witano się z nim. Wilka już nie wiązano, był wolny. Ale zawsze wracał do babci Hanny, przychodząc z Szymonem po powrocie z lasu.

Pewnego dnia przed jej domem zatrzymał się czarny SUV. Na podwórzu ktoś rąbał drewno. To był Igor syn Hanny. Na widok starego znajomego rozłożył ramiona.

Wieczorem wszyscy siedzieli przy stole, Hanna promieniała szczęściem. Igor namówił ją na wyjazd do miasta na operację, żeby odzyskała wzrok.

Jak trzeba westchnęła. Latem wnuczek przyjedzie, chcę go zobaczyć. Szymonie, zajmij się domem i Azorem, dobrze?

Szymon przytaknął. Azor ułożył się przy piecu, zadowolony. Jego miejsce było tu, blisko przyjaciół.

Jeśli nie chcesz przegapić kolejnych ciekawych historii, śledź mój profil! Podziel się wrażeniami w komentarzu i zostaw lajka!